Είναι γεγονός ότι η Ε.Ε άργησε πολύ στο να λάβει τις απαραίτητες αποφάσεις για την αμυντική της θωράκιση, με αποτέλεσμα να τρέχει για μια ακόμη φορά πίσω από τις εξελίξεις. Πριν από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία η συζήτηση αυτή διεξαγόταν μάλλον σε φιλολογικό επίπεδο, με κάποιες ίσως σχετικές δηλώσεις του τότε επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας κ. Μπορέλ. Η απόφαση του Βλαντιμίρ Πούτιν να εισβάλει στην ανατολική πλευρά της ουκρανικής επικράτειας και όχι μόνο, άλλαξε άρδην τα δεδομένα και υποχρέωσε τις ηγεσίες των ευρωπαϊκών θεσμών σε μία βίαιη προσαρμογή στη νέα πραγματικότητα. Αντιλαμβανόμενη την κρισιμότητα της κατάστασης, αλλά και τους σοβαρούς κινδύνους που ελλοχεύουν για το μέλλον, η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία άνοιξε το βηματισμό της, στοχεύοντας στη δημιουργία ενός κοινού αμυντικού δόγματος που θα εξασφάλιζε την ειρήνη και τη σταθερότητα στην Γηραιά Ήπειρο. Η αλλαγή σκυτάλης στο Λευκό Οίκο περιέπλεξε ακόμα περισσότερο την κατάσταση, με τους Ευρωπαίους ηγέτες να αντιλαμβάνονται πως δεν μπορούν πλέον να βασίζονται στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, τουλάχιστον με τον τρόπο που το έκαναν τα προηγούμενα χρόνια.

Μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό αναστάτωσης και αναδιάρθρωσης, το Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων της Ε.Ε άνοιξε το πράσινο φως για να μπει η Τουρκία στο παιχνίδι της ευρωπαϊκής άμυνας. Τι δουλειά έχει όμως μια χώρα που έχει αυτά τα χαρακτηριστικά στον πυρήνα ενός τόσο ευαίσθητου τομέα; Θυμίζουμε ότι:

• Ο κ. Ερντογάν ακολουθεί μια ξεκάθαρη στρατηγική και με τον αστυφύλακα και με το χωροφύλακα στην περίπτωση της ρωσο-ουκρανικής κρίσης, επιδιώκοντας αποκλειστικά την διπλωματική ενδυνάμωση της χώρας του και τη δυνατότητα παρέμβασης για ίδιον όφελος και μόνο.
• Ποτέ στο παρελθόν  η Τουρκία δεν έχει επιδείξει σεβασμό στις σχετικές συμφωνίες με την Ε.Ε λ.χ το μεταναστευτικό και το κυριότερο,
• Αποτελεί μια περιφερειακή δύναμη με βασικό δόγμα τον αναθεωρητισμό, απειλώντας ακόμα και σήμερα την εδαφική κυριαρχία χωρών-μελών της Ε.Ε, όπως της Ελλάδας και της Κύπρου. Επιπλέον, κανείς δεν πρέπει να ξεχνά ότι η Τουρκία συνεχίζει να κατέχει παράνομα επί πενήντα ένα χρόνια ένα μεγάλο μέρος της Κύπρου και ουδείς ασχολείται.     

Κι εδώ είναι που αναρωτιέται κανείς που είναι η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη; Ποιος εξυφαίνει τέτοια σχέδια; Πως θα προστατευτεί η Ελλάδα και η Κύπρος; Ο υπουργός Άμυνας Νίκος Δένδιας υπήρξε πολύ πρόσφατα κατηγορηματικός, βάζοντας το θέμα στη σωστή του διάσταση. Χρειάζεται ωστόσο μια ολιστική διαχείριση του ζητήματος σε κυβερνητικό επίπεδο, μέσω μιας νέας στρατηγικής αφού ληφθούν υπόψη όλα τα πιθανά σενάρια που θα μπορούσαν να φέρουν τόσο την Ελλάδα, όσο και την υπόλοιπη Ευρώπη σε δύσκολη θέση. Σύμφωνα με τον κ. Μητσοτάκη (ραδιόφωνο του Σκάι), η Ελλάδα έχει στα χέρια της το όπλο της ομοφωνίας που χρειάζεται για να συνάψει η Ε.Ε συμφωνίες με τρίτα-κράτη.  

Η Τουρκία, με τα σημερινά τουλάχιστον δεδομένα, δεν έχει θέση στην ευρωπαϊκή άμυνα. Ας το καταλάβουν όσο πιο γρήγορα γίνεται οι ευρωπαίοι εταίροι. Είναι θέμα στρατηγικής, βιωσιμότητας της κοινής αμυντικής πολιτικής, εξάλειψης κάθε πιθανότητας διακινδύνευσης στο μέλλον, αλλά και σεβασμού απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο που φυλάνε τα ανατολικά σύνορα της ενωμένης Ευρώπης.