Έχουν ήδη περάσει τεσσεράμισι χρόνια από την έναρξη της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία και οι μάχες μαίνονται ακόμη στην ανατολική πλευρά της χώρας. Το πολεμικό μπράντεφερ μεταξύ των δύο πλευρών συνεχίζεται. Η Ρωσία προσπαθεί με κάθε τρόπο να λυγίσει την αντίσταση των Ουκρανών στα εδάφη του Ντονμπάς που δεν έχει ακόμη καταλάβει, χωρίς ωστόσο να καταγράφει σπουδαία επιτεύγματα δεδομένης και της χρονικής διάρκειας της επιχείρησης των δυνάμεων της. Στην αντίπερα όχθη, η Ουκρανία έχει δημιουργήσει ανθεκτικές γραμμές άμυνας, ενώ σε κάποιες στοχευμένες περιπτώσεις έχει καταφέρει μέσα στο τελευταίο εξάμηνο να ανακτήσει υπό κατοχή εδάφη. Σε κάθε περίπτωση, αμφότερες οι χώρες δεν φαίνονται διατεθειμένες να βάλουν νερό στο κρασί τους. Η Μόσχα επιδιώκει την επίτευξη των γεωπολιτικών της στόχων αρχικώς με την προσάρτηση των πέντε ουκρανικών περιφερειών συμπεριλαμβανομένης και της Κριμαίας, η δε πολιτική ηγεσία του Κιέβου θεωρεί εκτός πλαισίου την όποια συζήτηση για παραχώρηση εδαφών, η οποία αντίκειται στο πυρήνα του συντάγματος της χώρας. Σε επιχειρησιακό επίπεδο, οι Ρώσοι συνεχίζουν σε καθημερινή βάση τις επιθέσεις κατά των πόλεων και των αμάχων σε ολόκληρη την επικράτεια. Ο ουκρανικός στρατός δεν περιορίζεται μόνο σε αμυντικες τακτικές, αλλά προσπαθεί να πλήξει στόχους οικονομικού ενδιαφέροντος μέσα στο έδαφος της Ρωσίας, στοχεύοντας τις πετρελαϊκές και άλλες ενεργειακές εγκαταστάσεις.
Σε διπλωματικό επίπεδο δεν καταγράφονται σπουδαίες μεταβολές. Η Ευρωπαϊκή Ένωση στέκεται χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις στο πλευρό των αμυνόμενων, ενώ άνοιξε την κουβέντα για το επόμενο στάδιο των διαπραγματεύσεων ένταξης της Ουκρανίας στην Ε.Ε, ένα κεφάλαιο που θα κρατήσει, ωστόσο, χρόνο. Η στήριξη μιας χώρας που βρίσκεται στα ανατολικά σύνορα της ενωμένης Ευρώπης συνιστά γεωπολιτικό μονόδρομο για μια Ευρώπη που μέσα σε ένα περιβάλλον ανακατατάξεων και αναταράξεων πασχίζει να στηρίξει τη δική της αυτονομία και να ενισχύσει το γεωστρατηγικό της αποτύπωμα, στο επίπεδο που πραγματικά της αξίζει. Μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Ντόναλντ Τραμπ, οι ΗΠΑ κινούνται σε μια διαφορετική σφαίρα, μακριά από το πάλαι ποτέ δυτικό δόγμα. Ακόμη και αν ο Αμερικανός Πρόεδρος, έντονα προβληματισμενος από τις επιθέσεις των Ρώσων ακόμα και σε μνημεία ανεκτίμητης πολιτιστικής κληρονομιάς στο Κίεβο, υπέγραψε την κοινή δήλωση των G7 υπέρ της Ουκρανίας, κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί τη σταθερότητα των απόψεων του.
Εν κατακλείδι, ο πόλεμος στην Ουκρανία αναμένεται να συνεχιστεί, σύμφωνα με τα τωρινά δεδομένα, τα οποία δύσκολα μπορεί να αλλάξουν δραματικά. Ο αναθεωρητισμός ως δόγμα που υποστηρίζεται αναφανδόν και από άλλα κράτη, όπως η Τουρκία και η Κίνα, έχει επηρεάσει το γεωπολιτικό status quo. H ενδυνάμωση της Ευρώπης και η εμβάθυνση της συνεργασίας με δυνάμεις που προσεγγίζουν παρόμοια τις διεθνείς εξελίξεις, όπως η Μεγάλη Βρετανία και ο Καναδάς, αποτελούν άμεσες προτεραιότητες. Οι ΗΠΑ, που θα μπορούσαν να διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο για την εξεύρεση λύσης, επενδύουν σε μια εξωτερική πολιτική ίσων αποστάσεων από όλους, προάγοντας τα αμερικανικά συμφέροντα μέσα από αλά καρτ συμμαχίες. Ο δρόμος για την ειρήνη στην Ουκρανία είναι γεμάτος εμπόδια. Οι πολεμικές επιχειρήσεις ξεπέρασαν χρονικά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, ίσως να ξεπεράσουν και το δεύτερο, αν η Δύση δεν αποφασίσει να σφυρηλατήσει ένα κοινό μέτωπο και να εγγυηθεί έναν κόσμο με περισσότερη σταθερότητα και ασφάλεια στο μέλλον.
