Ψάχνει το νέο ηγέτη του το Εργατικό Κόμμα στη Βρετανία - Πριν το Σεπτέμβριο ο επόμενος ένοικος της Ντάουνινγκ Στριτ

Για μία ακόμη φορά μέσα στην τρέχουσα δεκαετία η Μεγάλη Βρετανία βιώνει τις αναταράξεις μιας πολιτικής θύελλας. Μετά την παραίτηση του Κιρ Στάρμερ, οι Λέιμπορς αναζητούν πλέον τον επόμενο ηγέτη που θα αναλάβει το κόμμα, αλλα και θα πάρει στα χέρια του το τιμόνι της Βρετανίας για τα επόμενα, γεμάτα προκλησεις, χρόνια. Η εποχή που βιώνει το νησί, κάθε άλλο παρά συμβατική μπορεί να χαρακτηριστεί. Τα προβλήματα με το μεταναστευτικό, η δύσκολη καθημερινότητα που βιωνει η μεσαία τάξη και τα ευάλωτα νοικοκυριά, οι αρρυθμίες στο εμπόριο, η μείωση των φοιτητών προερχόμενων από τις χώρες της Ε.Ε συνθέτουν ένα απαιτητικό παζλ για δυνατούς και επίμονους λύτες. Σε πολιτικό επίπεδο, οι Εργατικοί βιώνουν τα αρνητικά αποτελέσματα των επιλογών τους, δύο μόλις χρόνια μετά την πολιτική αλλαγή που συντελέστηκε και την επιστροφή τους στην εξουσία. Τα αποτελεσματα των τελευταίων μετρήσεων καταδεικνύουν το τέλμα που αντιμετωπίζει η ιστορική παράταξη της Βρετανίας, η οποία φιγουράρει τρίτη, πίσω από το "Ριφόρμ" του Φάρατζ και τους Τόρις.

Σε διεθνές επίπεδο, ο νέος πρωθυπουργός θα κληθεί να διαχειριστεί μια δύσκολη ατζέντα (κρίση στη Μέση Ανατολή, εμπόριο, σχέσεις Βρετανίας-Ε.Ε), ενώ θα δοκιμαστούν εκ νέου και οι σχέσεις του Λονδίνου με την Ουάσιγκτον. Υπενθυμίζεται ότι ο Κρι Στάρμερ μπήκε στη διάρκεια της περασμένης διετίας πολλές φορές στο στόχαστρο του Ντόναλντ Τραμπ.

Οι εσωκομματικές διαδικασίες και η μεγάλη απόφαση για τα μέλη του Εργατικού Κόμματος

Στη σκιά της παραίτησης Στάρμερ, ξεπετάγονται πλέον και οι δελφίνοι για την επόμενη μέρα. Φαβορί, συμφωνα με τα σημερινά δεδομένα, είναι ο πρώην δήμαρχος του Μαντσεστερ και κορυφαίο στέλεχος του κόμματος Άντι Μπέρναμ. Ο τελευταίος προέρχεται από μία περιοχή που θεωρείται προπύργιο των Εργατικών εδώ και δεκαετίες, ενώ αποφασιστικής σημασίας ήταν η νίκη που κατέγραψε προσφατα στο Μάκερφιλντ έναντι των «Μεταρρυθμιστών» του Ναιτζελ Φαρατζ. Αν και οι μπουκμέικερς στο Ηνωμένο Βασίλειο θα στοιχημάτιζαν για έναν μόνο υποψήφιο, εντούτοις τα βρετανικά ταμπλόιντς και άλλα ηλεκτρονικά μέσα υποστηρίζουν ότι δύο ακόμη στελέχη εξετάζουν σοβαρά το ενδεχόμενο υποψηφιότητας. Ο πρώτος είναι ο πρώην υπουργός Άμυνας Αλ Καρνς και ο δεύτερος, ο στενός συνεργάτης του Κιρ Στάρμερ και ανώτερος γραμματέας Ντάρεν Τζόουνς. Ωστόσο, αμφότεροι για να καταφέρουν να είναι υποψήφιοι χρειάζεται, σύμφωνα με το καταστατικό του κόμματος, να έχουν συγκεντρώσει τις υπογραφές ογδόντα ενός βουλευτών των Λέιμπορς ή να εχουν διασφαλίσει τη στήριξη τριάντα δύο από τα εξακόσια τριάντα τέσσερα τοπικά συμβούλια ή τριων οργανισμών που συνδέονται απευθείας με το κόμμα, ανάμεσα στους οποίους και δύο συνδικαλιστικές οργανώσεις. Οι σχετικές διαδικασίες για την ανάδειξη του νέου ηγέτη των Εργατικών και κατ’ επέκταση του νέου πρωθυπουργού της Μεγάλης Βρετανίας θα πραγματοποιηθούν μέσα στον επόμενο μήνα, ώστε πριν ανοίξει εκ νέου η Βουλή την 1η Σεπτεμβρίου, η χώρα να έχει ήδη πρωθυπουργό και η σταθερότητα να έχει διασφαλιστεί για το επόμενο τουλάχιστον διάστημα. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο γνωστός για τις ακραίες απόψεις του, επικεφαλής του "Ριφόρμ" Ναιτζελ Φαρατζ έσπευσε να αξιοποιήσει τη συγκυρία και τις αναταράξεις που προκάλεσε η παραίτηση Στάρμερ, ζητώντας άμεση προσφυγή στις κάλπες. Είναι βέβαιο ότι το κόμμα του θα ασκήσει δομική αντιπολίτευση από εδώ και στο εξής, με στόχο τη διεύρυνση του εκλογικού ακροατηρίου, σε μία χρονική συγκυρία κατά την οποία διατηρεί καθαρή πρωτιά στις μετρήσεις.                                                                                                                

Η σύνθετη επόμενη μέρα και το πλαίσιο της πολιτικής σύγκρουσης

Η επόμενη διετία θα είναι ιδιαίτερη κρίσιμη για το μέλλον της Βρετανίας. Οι πολιτικές δυνάμεις που πρωταγωνιστούν, θα αντιπαρατεθούν μέσα σε ένα πλαίσιο έντονης πόλωσης και σκληρών συγκρούσεων. Από το 2016 και έπειτα, όταν οι Βρετανοί αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την Ε.Ε, έννοιες όπως «σταθερότητα», «ομαλότητα», «προοπτική» ή «εξωστρέφεια» παραμένουν σχεδόν άγνωστες στην βρετανική πολιτική σκηνή. Ένα μέρος του πληθυσμού έχει πάντως αλλάξει ρότα και πιστεύει στην επαναπροσέγγιση με την ευρωπαϊκή οικογένεια και γιατί όχι στην επανασύνδεση κάποια στιγμή στο μέλλον. Το σχέδιο αυτό τίθεται βέβαια υπό αίρεση, όσο στα ανώτερα κλιμάκια βρίσκονται πρόσωπα με έντονο αντιευρωπαϊκό στίγμα, προσηλωμένα σε ένα αυτοσυντηρητικό μοντέλο διακυβέρνησης που περιθωριοποιεί περαιτέρω μία χώρα με βαρύ γεωπολιτικό πρόσημο. Στην πραγματικότητα, στο εσωτερικό του Ηνωμένου Βασιλείου συγκρούονται δύο κόσμοι: οι εκφραστές του άκρατου λαϊκισμού και της μισαλλοδοξίας απέναντι σε εκείνους που θέλουν τη Βρετανία πρωταγωνίστρια στη νέα εποχή, με κανόνες και συνοχή στο εσωτερικό, αλλά και με ένα αξιοσημείωτο διπλωματικό κεφάλαιο στο εξωτερικό. Ποιος άραγε θα επικρατήσει στο τέλος; Ουδείς μπορεί σήμερα να κάνει ασφαλείς προβλέψεις.....