Η παραίτηση του εργατικού πρωθυπουργού Κιρ Στάρμερ σε συνδυασμό με τις πολιτικές αναταράξεις που γνώρισε η Βρετανία στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας έρχονται να επιβεβαιώσουν τις προβλέψεις για έντονη πολιτική αβεβαιότητα στο μέλλον. Τα όσα διαδραματίστηκαν πριν από λιγη ωρα στην Ντάουνινγκ Στριτ, με τον κ Στάρμερ να ανοίγει το δρόμο για την αλλαγή ηγεσίας στο κόμμα του, αλλά και στην πρωθυπουργία της χώρας δεν έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία. Ήταν αποτέλεσμα διαρκών πιέσεων κατά κύριο λόγο στο εσωτερικό των Λέιμπορς για όσα έπραξε ή για όσα δεν έπραξε ο απερχόμενος ηγέτης για τους πολίτες και τη διατήρηση της σταθερότητας, της οικονομικής ανάκαμψης και της κοινωνικής συνοχής στην επικράτεια.
Ο Στάρμερ δεχόταν διαρκώς φίλια πυρά και αυξανόμενη πίεση από το εσωτερικό σχετικά με τον τρόπο που ασκούσε εξουσία, την κατεύθυνση της πολιτικής του, αλλα και την απήχηση που είχε αυτή στην κοινωνία. Οι τελευταίες μετρήσεις κοινής γνώμης δεν άφησαν περιθώρια για μεγάλη αισιοδοξία. Αντίθετα χτύπησαν το καμπανάκι του κινδύνου. Οι εσωκομματικοί εχθροί του Στάρμερ βρήκαν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να τον χτυπήσουν στο μαλακό υπογάστριο μέσω του σκανδάλου Μάντελσον. Η επιλογή του τελευταίου να αναλάβει καθήκοντα πρέσβη στις ΗΠΑ και η εμπλοκή του με τον περιβόητο Επστάιν άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου και προκάλεσαν ντόμινο αρνητικών εξελίξεων στο πρωθυπουργικό γραφείο.
Το ζητούμενο πλέον είναι η πολιτική που θα ακολουθήσει ο διάδοχος του κ. Στάρμερ, ο οποίος θα προκύψει μέσα από τις εσωκομματικές διαδικασίες στο εργατικό κόμμα μέσα στον Ιούλιο. Ο νέος ηγέτης καλείται να διαχειριστεί μία πραγματικά σύνθετη ατζέντα:
α. Τις σχεσεις με τις ΗΠΑ, οι οποίες πέρασαν από χίλια κύματα την περιοδο Στάρμερ.
β. Το ενδεχόμενο περαιτέρω εμβάθυνσης της συνεργασίας Βρετανίας-Ευρωπαϊκής Ένωσης με φόντο της επιστροφής της πρώτης στη ευρωπαικη οικογένεια στο απώτερο μέλλον. Η επιλογή του Brexit αποτελεί, σύμφωνα με πολιτικούς αναλυτές, την αιτία πολλών αρνητικών εξελίξεων στο εσωτερικό της χώρας, π.χ στην οικονομία, το εμπόριο, στην προσέλκυση φοιτητών από το εξωτερικό και στην εξωστρέφεια των βρετανικών πανεπιστημίων και αλλού. Πολλά θα εξαρτηθούν από την πολιτική κατεύθυνση που θα πάρει η Βρετανία μετά τις επόμενες εθνικές εκλογές. Αν το κόμμα Φάρατζ έρθει πρώτο και σχηματίσει Κυβέρνηση, το σενάριο αυτό θα πεταχτεί αυτόματα στις καλένδες.
γ. Τη διαχείριση του μεταναστευτικού ως θρυαλλίδα συγκρούσεων στην βρετανική κοινωνία. Το θέμα αυτό πυροδοτεί ένταση ανά τακτά χρονικά διαστήματα και έχει ήδη εργαλειοποιηθεί από ακραίους κύκλους στη χώρα ή από πολίτες που αντιδρούν έντονα στην επιχείρηση επιβολής κανόνων από ισλαμιστές.
δ. Τη βελτίωση της καθημερινότητας και αντιμετώπισης της ακρίβειας για εκατομμύρια Βρετανους που ανήκουν στη μεσαία και εργατική τάξη. Είναι κοινά αποδεκτό ότι ένα μέρος της βρετανικής κοινωνίας αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα και δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στο υψηλό κόστος ζωής.
ε. Η εσωτερική πολιτική πίεση αναμένεται να αυξηθεί κατακόρυφα. Δεν είναι εξάλλου τυχαίο το γεγονός ότι ο κ. Φάρατζ έσπευσε αμέσως μετά τις ανακοινώσεις Στάρμερ να ζητήσει τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών.
Η Βρετανία συνιστά εδώ και δεκαετίες μια χώρα με ισχυρό αποτύπωμα στην οικονομία, το εμπόριο, την εκπαίδευση και τις διεθνείς εξελίξεις. Είναι αλήθεια πως η επόμενη μέρα στο νησί και οι πολιτικές επιλογές της νέας ηγεσίας αναμένεται να επηρεάσουν προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Σε μία περίοδο που ο Ντόναλντ Τραμπ έχει ήδη αλλάξει πολλά δεδομένα, το Ηνωμένο Βασίλειο μπορεί και πρέπει να διαδραματίσει το ρόλο του ισορροπιστή στην γεωπολιτική σκακιέρα. Τόσο στο εξωτερικό, όσο και στο εσωτερικό η διαχείριση των ανοικτών μετώπων θα είναι δύσκολη και επίπονη. Σε ποιά κατεύθυνση θα στρέψει την πυξίδα της η νέα ηγεσία; Αυτό είναι και το κυρίαρχο ερώτημα που θα καθορίσει τη θέση της Μεγάλης Βρετανίας στο διεθνές status quo του 2030.
