Ο πατέρας μου είχε χέρια εργάτη-κτίστη οικοδόμου, πελεκητή πέτρας που έδινε με το όμορφο χτίσιμο υπέροχη θέα στις όψεις σπιτιών. Όσοι εξέφραζαν άποψη για την δουλειά του πάντα έβαζαν θαυμαστικό στο τέλος! Α! ωραίο χτίσιμο! Α! πόσο όμορφα έδεσε η πέτρα με το κτήριο!

Δεν έφτιαχνε μόνο σπίτια με πέτρα. Ότι έβρισκε για να έχει μεροκάματο. Όλες τις οικοδομικές δουλειές έκανε. Χτισίματα, μπετά, μερεμέτια, τούβλα, καμινάδες (μπουχαρίδες), κεραμίδια, «έπιανε» σταλαματιές, σοβατίσματα, έφτιαχνε πεζοδρόμια με τρύπες ή χαρακιές να μη γλιστράνε, έφτιαχνε μάνδρες αλλά και λαθραία και αποχωρητήρια και βόθρους σε φτωχολογιά στα «εκτός σχεδίου»… Είχε να θρέψει εφτά «στόματα» οικογένεια και έκανε τα πάντα…

Τα χέρια του ήταν πάντα «ασβεστωμένα» και «σκισμένα» από τον ασβέστη και τα τσιμέντα… Δεν τόλμησα ποτέ να τα χαϊδέψω αυτά τα αγαπημένα χέρια! Και σήμερα ακόμα που πλησιάζει τα 100 δεν τολμώ να του τα ζητήσω…! Ίσως να το κάνω αυτή την Πρωτοχρονιά!

Κάπου εκεί στη δεκαετία του 1960 πήγαινα στο Γυμνάσιο και παράλληλα δούλευα σε μαγαζιά θελήματα (κουρεία, μανάβικα κλπ) για να βοηθήσω με τα λίγα χρήματα την οικογένεια αλλά και στις οικοδομές βοηθώντας τον πατέρα στις εργασίες του μεταφέροντας τούβλα στο χτίσιμο ή φτιάχνοντας «λάσπη» με τσιμέντο και ασβέστη, κουβαλώντας στην εφηβική πλάτη τον τενεκέ από την ξύλινη αυτοσχέδια σκάλα ή καθαρίζοντας τάβλες – σανίδες για τα καλούπια ή «ισιώνοντας πρόκες» για κάρφωμα αφού ήταν «ακριβές» καινούργιες και τις ξαναχρησιμοποιούσαμε. Εκεί πολλές φορές έβλεπα να τυλίγει τα δάχτυλά του ο πατέρας με λευκοπλάστ όπου ήταν πληγιασμένα επειδή η ασβέστη πονούσε – έκαιγε ή με γάζα ή λαστιχένιες εφαρμογές που έμοιαζαν με προφυλακτικά στα δάχτυλα. Γυρίζοντας σπίτι κουρασμένος πάντα πλενότανε στα χέρια και κεφάλι με πολύ νερό και θυμάμαι σκηνές γύρω στο μαγκαλάκι με κάρβουνα όπου η μάνα μου του έβαζε λαδάκι στις πληγές όπως το ίδιο έκανε και για μένα και τον αδερφό μου Πάνο που είμασταν άμαθοι στην οικοδομή και πιο συχνά πλήγιαζαν χέρια και πόδια επειδή φορούσαμε παπούτσια τρύπια χαλασμένα και μούσκευαν τα πόδια κάνοντας πληγές…

Σε κάποια εργατική πρωτομαγιά στο Αγρίνιο ο πατέρας μου στο εργατικό κέντρο είπε απευθυνόμενος στους συναδέλφους του οικοδόμους «…κοιτάξτε αυτά τα κτήρια, τα σχολεία, τα δικαστήρια, τις εκκλησίες, εμείς, τα χέρια μας τα έφτιαξαν, δεν τα έχτισαν παπάδες ή δικαστές ή δάσκαλοι ή έμποροι…». Είπε πολλά περισσότερα από όσα «αντέχει» το σύστημα και «τον πήγαν αυτόφωρο»… στο τμήμα ασφάλειας. Έτρεξε σε ένα γνωστό συγχωριανό η μάνα μου και τον έβγαλε. Είχε ξαναπάει στο αυτόφωρο και για ένα λαθραίο που έχτιζε ενός φουκαρά μέσα στο χωράφι του … Ο πατέρας που ζούσε από τα χέρια του ήταν σαν αυτούς τους εργάτες που περιγράφει σε ένα από τα ποιήματά του ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου, ο εκλεκτός λογοτέχνης και ποιητής με τίτλο ΕΡΓΑΤΕΣ:

«Στου πλατάνου τον ίσκιο, το μεσημέρι, ακουμπισμένοι στο χώμα, ξεκουράζονται αυτοί που δεν έχουν ιστορία, οι εργάτες.
Μιλούνε κινώντας τη γροθιά των — σα να δουλεύουν. Συνοδεύει της αγαθές των κουβέντες η αιώνια χειρονομία που χτίζει, αυτή που ύψωσε καταπρόσωπα του θανάτου της Πυραμίδες, το Δωρικό Ναό, της πέτρινες γοτθικές προσευχές.
Κανένας δε θα τους μάθει! Ξέρουν τη δημιουργία χωρίς υπογραφή…»

Αν και δεν έχουν ονοματεπώνυμο τα χέρια των εργατών εν τούτοις εύκολα λες αυτά είναι χέρια βενζινά, αυτά χτίστη, αυτά μαρμαρά, αυτά φούρναρη, αυτά μουντζουρωμένα εργάτη μηχανής εργοστασίου, αυτά σιδερά και όσο πας σε χέρια «γραμματισμένων» χάνεις τα σημάδια τίνος είναι. Το τραγούδι τα «μουντζουρωμένα χέρια» του Στέλιου Καζαντζίδη με «σημάδεψε εκείνα τα χρόνια που δούλευα σε οικοδομή και φοιτητής Νομικής όταν με «μουντζουρωμένα χέρια» διάβαζα για πτυχίο μετά τη δουλειά στο εργοστάσιο της Fulgor (καλώδια) κάπου εκεί κοντά στη Θηβών (Αιγάλεω-Νίκαια), (απέκτησα δυο πτυχία πανεπιστημίων, Πάντειος - Πολιτικών Επιστημών, Νομική Αθηνών). Δούλευα με τα χέρια σε βαριά μηχανή και σιχαινόμουνα τα γράσα αλλά ένιωθα ιερό και τίμιο το μεροκάματο που ήταν «προκαταβολή» για να προκόψω να φύγω από τη φτώχια, όπως τα λεφτά από τα χέρια του πατέρα μου που έβγαλαν πέντε παιδιά άξια στην κοινωνία «το ένα καλύτερο από το άλλο»…

«Τα μουντζουρωμένα χέρια και η φόρμα η παλιά κρύβουν χρήμα με αξία και μια καθαρή καρδιά…»

Εργατιά, πολύ εργατιά, αγροτιά, φορτηγατζήδες, οικοδόμοι, υδραυλικοί, μαρμαράδες, ξυλουργοί και τόσοι άλλοι έχουν καθαρότερα χέρια από «δικηγόρους» και «χαρτογιακάδες» στα υπουργεία της διαπλοκής και διαφθοράς που «πίνουνε» το αίμα ανυπεράσπιστων συνανθρώπων που τυραννάνε ανήμπορους και εκβιάζουν αδικημένους της μοίρας. Που να συγκριθεί το «χέρι» της δημιουργίας με τα χέρια «βολεμένων» – δήθεν ξύπνιων κύριωνν κοστουμάτων που υπογράφουν εναντίον συνανθρώπων αποφάσεις και εγκυκλίους, που εξαφανίζουν δικαιώματα, περιουσίες, ιδρώτα ετών, συντάξεις, κεκτημένα, σπίτια, μαγαζιά που χτίστηκαν με αίμα ετών!

Η ελληνική κοινωνία έφθασε να υποτιμά να σφίξει χέρια ανθρώπων της εργατικής τάξης αλλά και παράλληλα οι λαϊκές τάξεις νιώθουν αηδία στο να σφίξουν χέρια ανέντιμων πολιτικών και ανθρώπων της «εξουσίας», των κομμάτων, των Πανεπιστημίων αλλά και της εκκλησίας!

Οι ασφαλιστές μας (ανάμεσά τους είναι κάποιοι με όχι καθαρά χέρια) πρέπει να ξανασκεφθούν πολλά από αυτά που ως τώρα ήξεραν και να αρχίσουν από την αρχή με άλλο μάτι να δουν την Ελληνική κοινωνία και τα εργατικά χέρια. Η κοινωνία του Κράτους Πρόνοιας έπαψε να υπάρχει στη Ελλάδα. Η οικονομική κρίση και τα μνημόνια διέλυσαν αυτό που λένε ευνομούμενο κράτος Δικαίου. Καταργήθηκαν ή μειώθηκαν δικαιώματα πολιτών και υποχρεώσεις του κράτους, εξαφανίσθηκε η σιγουριά της εργασίας, η εξέλιξη και η ιεραρχία, η αξιοκρατία, η αποταμίευση, η εξασφάλιση πόρων για τρίτη ηλικία και παιδεία κλπ. Η αβεβαιότητα περιουσίας σε συνάρτηση με την αιμοβόρα φορολογία και κατασχέσεις ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΟΥΝ σε πρώτο περιουσιακό στοιχείο του καθενός ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ! Σε ευρεία έννοια το τι μπορείς να προσφέρεις άμεσα, το που είσαι χρήσιμος τώρα! Το μεροκάματο (όποιο είναι) ξαναγύρισε να παίζει μεγαλύτερο ρόλο από άλλα περιουσιακά στοιχεία όπως ακίνητα, ενοίκια, μετοχές, καταθέσεις κλπ. Μιλάμε για τον πολύ κόσμο, όχι τις εξαιρέσεις! Η φράση του «Πάτερ ημών», «τον άρτον ημών τον επιούσιον» ξαναποκτά τη δέουσα σημασία για πολλούς και για τους ασφαλιστές που πρέπει να την ερμηνεύσουν διττά και για τους ίδιους και για τους πελάτες τους.

Έτσι στις πωλήσεις γεννάται το ερώτημα «τι είναι το πιο σημαντικό και επείγον για να ασφαλίσεις;»

Η απάντηση είναι: «Τα χέρια»! Τα χέρια εννοώντας το παρόν, την τέχνη σου να βγάλεις εισόδημα. Τα χέρια του γιατρού, του εργάτη, του δικηγόρου, του εμπόρου, του οικοδόμου, του υπαλλήλου, του διευθυντή, του καθηγητή, του τεχνικού, του ηλεκτρολόγου, του ηλεκτρονικού κλπ.

Εάν χάσεις την ικανότητα «του χεριού» τινάζονται όλα στον αέρα! Υποχρεώσεις, οικογένεια, σχολεία, φόροι, ενδυμασία, τροφή! Δεν υπάρχουν αποταμιεύσεις – τις έφαγε η εφορία. Δεν υπάρχουν διαθέσιμες εύκολες πηγές.

Ποιος λοιπόν θα βοηθήσει τον σύγχρονο συνάνθρωπο;

Η ασφάλιση έχει λύσεις και οι ασφαλιστές τις γνωρίζουν. Απαιτείται όμως αλλαγή τρόπου πωλήσεων και οι ασφαλιστές πρέπει να εντοπίσουν το «χέρι» και όχι το «καπέλο», την ιδιότητα, τον χαρτογιακά, το κοστούμι, το «έξω»!

Πολύ θα ήθελα να σφίξω στα χέρια μου πολλά τίμια χέρια που κρατάνε την οικονομία μας δουλεύοντας στις μηχανές, στα χωράφια, στα εργαστήρια, στο τιμόνι, στα καράβια, στα συσκευαστήρια, στις βιομηχανίες. Θα ήταν και μεγάλη τιμή μου να τα συγχαρώ και γιατί όχι να φιλήσω και μερικά με ευγνωμοσύνη, βγάζοντας και μια επιθυμία μου να φιλήσω συμβολικά τα χέρια του πατέρα μου, με τα λευκοπλάστ και τον ασβέστη που σκέπαζαν σχισμένες πληγές στα δάκτυλα. Δεν το έκανα τότε ποτέ… Δεν το συνήθιζαν τα έθιμα του σπιτιού μου.

Όμως κάτι από αυτή την συγκίνηση θα τη νιώθω μαθαίνοντας ότι μέσα στο 2016 συνάδελφοί μας ασφαλιστές καθημερινά ασφαλίζουν χέρια που ζουν Έλληνες σε αυτήν την πολύπαθη χώρα. Χρόνια πολλά, φίλοι! Καλό νέο χρόνο! Ο Θεός να δίνει σε όλους μας προκοπή και υγεία! Να δίνει μυαλά έξυπνα και χέρια τίμιας δουλειάς που υπηρετούν τον συνάνθρωπο!

Ευάγγελος Γ. Σπύρου

Ακούστε το τραγούδι του Στέλιου Καζαντζίδη "Τα μουντζουρωμένα χέρια":