Πέρασαν κιόλας είκοσι έξι χρόνια από τη μέρα που ο Κωνσταντίνος Καραμανλής πέρασε στην αιωνιότητα. Ένας πολιτικός που σφράγισε με τη διορατικότητα του και τις επιλογές του την πολιτική ιστορία αυτού του τόπου και έδειξε ακλόνητη αποφασιστικότητα, τα πρώτα δύσκολα χρόνια μετά τη Χούντα, ώστε η Ελλάδα να γίνει ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος με όλες φυσικά τις ατέλειες του. Αν προχωρήσει κάποιος σε μια ψύχραιμη ανάλυση των πεπραγμένων του καθ’ όλη τη διάρκεια της πολιτικής διαδρομής, θα παραδεχτεί στο τέλος του δρόμου, ότι ο «σιωπηλός αρχιτέκτονας της χώρας», όπως άλλωστε τον αποκάλεσε η βρετανική Observer την επομένη του θανάτου του, ήταν ένα από τα σημαντικότερα πολιτικά πρόσωπα στη σύγχρονη ιστορία, από τη σύσταση του ελληνικού κράτους και έπειτα. Αυτό εξάλλου το αναγνωρίζουν και οι πολιτικοί του αντίπαλοι, ακόμα και εκείνοι που το 1985, στη διάρκεια της διαδικασίας για την ανάδειξη του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας, του φέρθηκαν με τόση απρέπεια και μικρότητα, που σίγουρα δεν άξιζε. Σε ποιόν; Στον πολιτικό εκείνο που προέταξε την ενότητα του ελληνικού λαού, το σεβασμό στον πολιτικό αντίπαλο και φρόντισε μετά τη δικτατορία να αποκαταστήσει τους εκδιωχθέντες και να βάλει ένα τέλος στο διχασμό. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής γύρισε από το Παρίσι το 1974 πιο ώριμος και πιο αποφασισμένος, αφήνοντας ένα ισχυρό αποτύπωμα στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης. Η αποχουντοποίηση, το νέο Σύνταγμα του 1975, αλλά κυρίως η είσοδος της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ, με την υπογραφή της σχετικής συνθήκης τον Μάιο του 1979 ήταν κάποιοι από τους σημαντικότερους σταθμούς στο πολιτικό του timeline. Κόντρα στο ρεύμα της εποχής, «το πήγε μέχρι τέλους», κάνοντας μια στρατηγική επιλογή, δηλαδή βάζοντας τη χώρα στο σκληρό πυρήνα της Ευρώπης, χωρίς δεύτερες σκέψεις. Αυτό όμως που τον χαρακτήρισε μέχρι το τέλος της ζωής του ήταν η προσήλωση στις αρχές και τις αξίες του. Ίδρυσε την Νέα Δημοκρατία, τη διεύρυνε προς το κέντρο, αλλά ποτέ δεν έχασε τον πολιτικό του προσανατολισμό. Το παράδειγμα Καραμανλή θα έπρεπε να συνεχίζει να εμπνέει και τη σημερινή Νέα Δημοκρατία, η οποία συμπλήρωσε αισίως πενήντα χρόνια παρουσίας στην πολιτική ζωή του τόπου. Η κεντροδεξιά στην Ελλάδα επέδειξε μια τεράστια ανθεκτικότητα στο πέρασμα των χρόνων, τα κατάφερε, στάθηκε όρθια και αλώβητη σε πραγματικά δύσκολες στιγμές, όπως την περίοδο των Μνημονίων και παραμένει ακόμα ο βασικός πυλώνας της αστικής δημοκρατίας στην ελληνική πολιτική σκηνή. Όμως για να έχει συνέχεια, οφείλει να μείνει σταθερή στα προτάγματα που την κράτησαν ζωντανή και κυρίαρχη όλα αυτά τα χρόνια. Είναι άλλο πράγμα η διεύρυνση και άλλο η μετατόπιση του κέντρου βάρους σε επιλογές που μακροπρόθεσμα μπορεί να σε οδηγήσουν στο χάος. Οι πολίτες έχουν χτυπήσει ήδη τα καμπανάκια μέσα από τα ποιοτικά στοιχεία των τελευταίων μετρήσεων. Το διαφορετικό μπορεί να είναι πολλές φορές πιο ελκυστικό, αλλά πάντα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη και οι συνέπειες που μπορεί να επιφέρει. Διότι όπως είχε αναφέρει και ο Κομφούκιος «μελέτησε το παρελθόν, αν θες να ορίσεις το μέλλον».