Απ’ όσα χρώματα των φρούτων του Ιουλίου, εκείνο που ξεχωρίζει και δημιουργεί μια βαθιά αίσθηση δροσιάς που ξεκινά από την όραση, ικανοποιεί κατόπιν τη γεύση και πλημμυρίζει στο τέλος όλο το σώμα, είναι το κόκκινο του καρπουζιού. Κόκκινο σε σκούρα πράσινη φλούδα το θέλει η παράδοση της ελληνικής κηπουρικής αλλά δέχεται εν μέρει και τις αποχρώσεις προς το ροζ μέσα σε βαρέλες με ή χωρίς ρίγες ή άλλα σχήματα. Αυτά κρίθηκαν κάποτε καλύτερα και πιο αποδοτικά στην καλλιέργεια και μέσω σπόρων από άλλα μέρη εγκλιματίστηκαν τόσο στα ντόπια εδάφη και αναγνωρίστηκαν από τους καταναλωτές ως σπουδαία. Κόκκινα όπως η καρδιά λοιπόν είναι τα καρπούζια και ο μήνας που τα αποθεώνει είναι ο Ιούλιος.

Οποιοδήποτε άλλο χρώμα κι αν είχαν τα καρπούζια θα ήταν απλά κολοκύθια και όποιος τα καλλιεργούσε ασφαλώς θα έπεφτε έξω και οι πελάτες του θα τον κορόιδευαν, όπως θα κορόιδευε η οικογένεια και εκείνον που θα έφερνε στο σπίτι χωρίς να το ξέρει ένα που θα είναι σαν κολοκύθι. Πολλοί επιπόλαιοι καλλιεργητές φύτευαν δίπλα στα καρπούζια κολοκύθια και οι μέλισσες μετέφεραν τη γύρη σε αυτά με αποτέλεσμα να προκαλούν εγκεφαλικά σε παραγωγό και πελάτες όταν το ανακάλυπταν. Οι πιο προσεκτικοί φρόντιζαν να είναι μακριά η μια καλλιέργεια από την άλλη κι έτσι είχαν το κεφάλι τους ήσυχο και φυσικά κάποιο κέρδος.

Αυτά πίστευα πάνω κάτω για τα καρπούζια μέχρι που προχθές στη λαϊκή αγορά της Καλλιδρομίου, εκεί ξέρετε που οι τιμές είναι ανεβασμένες καθώς το κοινό που την προτιμά, καλλιτέχνες εν γένει, επαγγελματίες διανοούμενοι και δημοσιολόγοι, μετά - χίπεστερς, νομάδες κάθε απόχρωσης και πελάτες airnb είδα και κίτρινα καρπούζια. Ο άνθρωπος που τα πωλούσε είχε κόψει ένα και όποιος ήθελε να δοκιμάσει, έπαιρνε ένα κομματάκι. Πήρα κι εγώ και ομολογώ πως αυτό το πράγμα δεν είχε γεύση καρπουζιού αλλά έμοιαζε περισσότερο με παπάγιας! Για λόγους ευγένειας και για να μην χαλάσω τη διάθεση του πωλητή απάντησα πως μου αρέσει αλλά μέσα μου ορκίστηκα πως δεν θα ξανάβαζα στο στόμα μου τέτοιο πράγμα.

Το να πάρω ένα άλλο καρπούζι από την Καλλιδρομίου και να το κουβαλήσω μέχρι τα Σεπόλια, ούτε λόγος. Προτίμησα να πάρω ένα (3 ευρώ το κομμάτι στην καρότσα) από τη γειτονιά αλλά το μετάνιωσα φριχτά γιατί όσο κι αν έκανε γκουπ ήταν σκέτο κολοκύθι. Αυτό όμως που διαπίστωσα όταν το έκοψα στα δυο να το βάλω στο ψυγείο ήταν ακόμη χειρότερο. Η σάρκα του δε είχε καμιά σχέση με τα καρπούζια που ξέραμε, ήταν σαν από στόκο χρωματισμένο κόκκινο που δεν έβγαλε ούτε σταγόνα ζουμί όταν το έκοψα και σε πολλά σημεία η μάζα του έμοιαζε με επουλωμένη πληγή. Όσο για τα σπόρια του, ήταν όλα άγουρα, σημάδι που κόπηκε πριν από την ώρα του και μεγάλωσε με κάποιο ύποπτο τρόπο. Το πώς έφτασε στην αγορά, μην το ψάχνετε. Ας είναι καλά καρότσα του Ντάτσουν…

Αυτά τα σημάδια λένε πως τα κάνουν κάποιοι άπληστοι καλλιεργητές προκειμένου να βγάλουν παραγωγή πιο νωρίς για να έχουν καλύτερη τιμή. Εννοείται ότι το κάνουν σε βάρος της υγείας των καταναλωτών χρησιμοποιώντας παράνομα φάρμακα ή μεγάλες δόσεις λιπασμάτων ή άλλων συστατικών – μέχρι ενέσεις ακούγεται τους κάνουν να μεγαλώσουν και σε αυτό το ζήτημα δεν μπορεί να τους ελέγξει κανένας. Μάλλον κανένας δεν θέλει να μπει στον κόπο να κάνει τέτοιους ελέγχους και το μόνο που μένει, είναι η κρίση του πελάτη. Αλλά κι αυτός, πόσο μπορεί πια να ζητήσει να αγοράσει καρπούζι … «με το μαχαίρι»!

Τα γράφω αυτά γιατί λίγο το ένα από εδώ, λίγο το άλλο από εκεί υποβαθμίζουν και υποβιβάζουν τη ζωή μας μέχρι κινδύνου. Εννοείται και την τσέπη μας αλλά αυτό είναι πολύ λιγότερο μπροστά στον κίνδυνο της υγείας. Βεβαίως και μπορεί να μην κινδυνεύσει κάποιος από την κατανάλωση ενός κίτρινου καρπουζιού αλλά από ένα μεγαλωμένο με λάθος τρόπο…