Εδώ και δεκαετίες το Παλαιστινιακό συνιστά ένα σύνθετο και πολύπλοκο ζήτημα που επηρεάζει τις γεωπολιτικές εξελίξεις και τη σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Η διαρκής σύγκρουση των δύο πλευρών έχει προκαλέσει την απώλεια πολυάριθμων ανθρώπινων ζωών και έχει επηρεάσει αρνητικά την καθημερινότητα και των δύο κοινοτήτων, σε μεγαλύτερο βαθμό εκείνη των Παλαιστινίων. Σήμερα διανύουμε μια κομβική φάση, όπου το Ισραήλ έχει σκληρύνει τη στάση του και δείχνει αποφασισμένο να επιβάλλει τους δικούς του όρους και κανόνες στην περιοχή, εξαφανίζοντας ουσιαστικά την Παλαιστίνη και αποκλείοντας κάθε σενάριο για τη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους. Η δολοφονική τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς την 7^η Οκτωβρίου του 2023 αποτέλεσε ουσιαστικά την αρχή μιας νέας τρομακτικής περιόδου, με το Τελ Αβίβ να αποφασίζει την εξολόθρευση της τρομοκρατίας. Ωστόσο, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις είχαν ως αποτέλεσμα την απώλεια χιλιάδων αμάχων στη Λωρίδα της Γάζας, ανάμεσα στους οποίους και αθώα μικρά παιδιά. Άλλοι δε που στάθηκαν πιο τυχεροί, πασχίζουν με μεγάλη δυσκολία να αντιμετωπίσουν την πείνα και τις κακουχίες που προκάλεσαν οι επόμενες φάσεις των επιχειρήσεων του ισραηλινού στρατού. Μέσα σε αυτό το κλίμα, αναπτύσσεται ένα ζωηρό διπλωματικό ντιμπέιτ σχετικά με το μέλλον της Παλαιστίνης, άμεσα συνδεδεμένο και με την ασφάλεια των πολιτών του Ισραήλ. Από τη μία πλευρά, ο κ. Νετανιάχου, έχοντας την πλήρη στήριξη των ΗΠΑ, επενδύει στο σχέδιο για μία νέα εποχή στη Λωρίδα της Γάζας, χωρίς την παρουσία της Χαμάς, αλλά και με ένα μεγάλο μέρος του Παλαιστινιακού λαού να απομακρύνεται από τις πατρογονικές εστίες. Είναι αυτό άραγε ένα ρεαλιστικό σχέδιο που μπορεί να δημιουργήσει ασφάλεια και σταθερότητα σε μια πολύπαθη γωνιά του πλανήτη ή συνιστά μια ακραία κίνηση, χωρίς ηθικό έρεισμα, που θα ανάψει εκ νέου τη σπίθα της ριζοσπαστικοποίησης για τις νέες γενιές Παλαιστινίων; Όσοι απεργάστηκαν τα συγκεκριμένα σενάρια, όφειλαν να έχουν εξετάσει εκ των προτέρων τις επιπτώσεις που μπορεί να προκαλέσει ο ξεριζωμός ενός ολόκληρου πληθυσμού και οι πολεμικές επιχειρήσεις με θύματα αθώα παιδιά. Στην αντίπερα όχθη, η Ευρώπη και άλλες χώρες της Δύσης διακρίνουν ένα πιο ασφαλές μέλλον στη Μέση Ανατολή, από μια πιο ψύχραιμη και αναμφίβολα διαφορετική οπτική γωνία, κρίνοντας ως απαραίτητη προϋπόθεση γι’ αυτό, την ίδρυση ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους. Μόλις χθες σημαντικές στη διεθνή γεωπολιτική σκακιέρα χώρες, όπως η Μεγάλη Βρετανία, ο Καναδάς και η Αυστραλία, αλλά και μικρότερες σε έκταση και διπλωματικό εκτόπισμα, όπως η Πορτογαλία, προχώρησαν στην αναγνώριση ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους. Πρόκειται για προδιαγεγραμμένη μεν, θαρραλέα δε κίνηση, δεδομένων των συνθηκών που επικρατούν σήμερα. Μπορεί να αποτελέσει η σχηματοποίηση μιας ανεξάρτητης κρατικής οντότητας για τους Παλαιστινίους την ιδανική λύση που θα εξαλείψει τις συγκρούσεις και την εκατέρωθεν σκληρή βία στην περιοχή; Έχει μέλλον ένα νέο κράτος απεγκλωβισμένο από τους τρομοκράτες της Χαμάς και τους ακραίους κύκλους του ριζοσπαστικού Ισλάμ; Μία ουσιαστική ανάλυση όλων των παραμέτρων της σύγκρουσης οδηγεί σε ένα πρώτο συμπέρασμα πως αυτή θα μπορούσε, υπό προϋποθέσεις, να αποτελέσει μια λύση προς τη σωστή κατεύθυνση. Αν και οι τρομοκρατικές οργανώσεις δεν θα παρέδιδαν με ιδιαίτερη ευκολία τα όπλα. Ωστόσο, το επίμαχο σενάριο δεν μπορεί να γίνει πραγματικότητα, αφού η ηγετική ομάδα Νετανιάχου απορρίπτει διαρρήδην την ίδρυση Παλαιστινιακού κράτους. Αντιθέτως, οι πιο συντηρητικές πολιτικές πτέρυγες στο Τελ Αβίβ τάσσονται υπέρ ακόμα και της προσάρτησης της Δυτικής Όχθης, ως απάντηση στην τελευταία απόφαση συγκεκριμένων  δυτικών χωρών για αναγνώριση της Παλαιστίνης.

Η επόμενη μέρα φαντάζει ομολογουμένως δύσκολη. Η επίτευξη της ειρήνης στην ευρύτερη περιοχή θα χρονοτριβήσει, από τη στιγμή που οι stakeholders στο επίμαχο θέμα δεν μπορούν να συμφωνήσουν στην κατεύθυνση που πρέπει να πάρουν οι εξελίξεις. Η μετριοπάθεια και η διορατικότητα είναι έννοιες που λείπουν από τους πρωταγωνιστές της μακροχρόνιας διένεξης. Τα άκρα και οι λογικές επιβολής της γνώμης του ισχυρού δεν θα οδηγήσουν σε μία βιώσιμη και ανθεκτική λύση, αλλά μάλλον θα ναρκοθετήσουν το επέκεινα. Θα φτιάξουν, δηλαδή, το κλίμα για ένα γύρο σκληρής αντιπαράθεσης στο μέλλον, παρέχοντας απλόχερα επιχειρήματα στους ακραίους κύκλους της παλαιστινιακής κοινότητας που έχουν με τις επιλογές τους προκαλέσει ήδη μεγάλο πόνο στη σιωπηλή πλειοψηφία των ομοεθνών τους.                            

Το παλαιστινιακό ζήτημα βρίσκεται στο σημείο μηδέν. Κι αυτό οφείλουν να το αντιληφθούν όλες οι εμπλεκόμενες πλευρές και όσοι μπορούν να ασκήσουν τη μεγαλύτερη επιρροή, κυρίως δε οι ΗΠΑ.