Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, μια τετραώροφη πολυκατοικία στην οδό Αλκμήνης 22 στα Πετράλωνα μετατράπηκε σε έναν σωρό από μπετόν, σίδερα και σκόνη. Από θαύμα δεν υπήρξαν θύματα. Οι ένοικοι πρόλαβαν να βγουν και οι έρευνες συνεχίζονται για να διαπιστωθούν τα ακριβή αίτια της κατάρρευσης.
Το πρώτο συναίσθημα είναι η ανακούφιση. Το δεύτερο όμως πρέπει να είναι ο προβληματισμός.
Γιατί μια κατάρρευση κτιρίου στο κέντρο της Αθήνας δεν είναι απλώς ένα ατύχημα. Είναι μια υπενθύμιση ότι η πόλη στην οποία ζούμε γερνάει. Χιλιάδες πολυκατοικίες χτίστηκαν τη δεκαετία του 1960 και του 1970, με άλλους κανονισμούς, άλλες γνώσεις και άλλες ανάγκες. Σήμερα, πάνω τους προστίθενται εκσκαφές, υπόγεια γκαράζ, νέες οικοδομές, αλλαγές χρήσεων και συνεχείς επεμβάσεις σε ύψος, πλάτος, βάθος.
Η ασφάλεια μιας πόλης δεν φαίνεται μόνο όταν όλα λειτουργούν κανονικά. Φαίνεται όταν δοκιμάζεται. Όταν μια εκσκαφή γίνεται δίπλα σε ένα παλιό κτίριο. Όταν πρέπει να εφαρμοστούν με απόλυτη ακρίβεια οι κανόνες αντιστήριξης. Όταν οι έλεγχοι δεν μπορούν να είναι τυπικοί, αλλά ουσιαστικοί.
Η εικόνα της κατεστραμμένης πολυκατοικίας είναι σοκαριστική. Θα ήταν όμως ακόμη πιο σοκαριστικό να τη συνηθίσουμε. Να την αντιμετωπίσουμε ως ένα ακόμη επεισόδιο της καθημερινότητας και να περιμένουμε το επόμενο.
Η Αλκμήνης 22 ας μείνει στη μνήμη μας όχι ως η πολυκατοικία που έπεσε, αλλά ως η αφορμή για να ξανασυζητήσουμε κάτι που συνήθως θυμόμαστε μόνο μετά από μια καταστροφή: πόσο ασφαλείς είναι οι πόλεις που χτίσαμε και πόσο υπεύθυνα τις συντηρούμε σήμερα. Γιατί αυτή τη φορά στάθηκαν όλοι τυχεροί. Η τύχη όμως δεν μπορεί ποτέ να αποτελεί οικοδομικό κανονισμό.
Σωροί από μπετόν και σίδερα στη θέση μιας πολυκατοικίας στα Πετράλωνα. Μια κατάρρευση που, ευτυχώς, δεν κόστισε ανθρώπινες ζωές.
