Πατρίς Λουμούμπα - Ο Κονγκολέζος ηγέτης της ανεξαρτησίας και πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρωθυπουργός της Δημοκρατίας του Κονγκό

Ο βασιλιάς Λεοπόλδος Β’ του Βελγίου γνωστός και ως «σφαγέας του Κονγκό», είχε ως προσωπική περιουσία ολόκληρο το κράτος του Ζαιρ (σημερινό Κονγκό).

 

Το προσωνύμιο «σφαγέας του Κονγκό» του δόθηκε μετα τις απίστευτες θηριωδίες που διέταξε σε βάρος των γηγενών.

 

Ο Λεοπόλδος Λουδοβίκος Φίλιππος Μαρία Βίκτωρ, ήταν ο δεύτερος βασιλιάς των Βέλγων. Ήταν ο δεύτεροτοκος γιος και διάδοχος του βασιλιά Λεοπόλδου Α' και της Λουίζας Μαρίας της Ορλεάνης και έγινε διάδοχος και βασιλιάς, μιας και ο πρωτότοκος Λουδοβίκος Φίλιππος, πέθανε ενώ ήταν μόλις 9 μηνών.

 

Στη διάσκεψη του Βερολίνου, στα 1885, εκεί που η βασιλιάδες της Ευρώπης, μοιράζανε τον κόσμο, έτσι αυθαίρετα, πέτυχε να παραχωρηθεί το Κονγκό στον ίδιο, όχι ως αποικία του βασιλείου του Βελγίου, αλλά ως ατομική ιδιοκτησία του ιδίου του Λεοπόλδου. 

 

Η έκτασή του εκτιμάται 76 φορές μεγαλύτερη από το ίδιο το βασίλειό του, στο Βέλγιο. 

 

Κατευθείαν ονόμασε το φέουδο του, «Ελεύθερο Κράτος του Αφρικανικού Κονγκό», και φρόντισε με τη μια, να αυξήσει την παράγωγη καουτσούκ που τότε είχε μεγάλη ζήτηση λόγω της αλματώδους αύξησης της παγκόσμιας αυτοκινητοβιομηχανίας.

 

Οι Αφρικανοί ιθαγενείς του Κογκό, απ τη μια στιγμή στην άλλη, έπρεπε να δουλεύουν δίχως αύριο.Και φυσικά για όσους δεν ήσαν αρκετά παραγωγικοί η τιμωρία ήταν

βασανισμός ή θάνατος.

 

Μιλάμε για εκατομμύρια ακρωτηριασμών, εκτελέσεων, σφαγών, βασανιστηρίων.

 

Μέχρι τα 1908, για 23 χρόνια δλδ, οι νεκροί και οι σακατεμένοι άνθρωποι ξεπέρασαν τα 10 εκατομμύρια.

 

Για να καταλάβεις, οι Βέλγοι αξιωματικοί απαιτούσαν από τους μαύρους στρατιώτες να δικαιολογούν κάθε σφαίρα που ξοδεύουν, 

φέρνοντας ως απόδειξη το κομμένο δεξί χέρι του ανθρώπου που σκότωσαν (για να είναι σίγουροι ότι δεν κράτησαν τις σφαίρες για ανταρσία). 

 

Αυτό οδήγησε τους στρατιώτες που αστοχούσαν ή ξόδευαν σφαίρες για κυνήγι, να ακρωτηριάζουν ζωντανούς ανθρώπους (ακόμα και μικρά παιδιά) για να παρουσιάσουν τα κομμένα χέρια στους ανωτέρους τους. 

 

Ο πληθυσμός του Κονγκό στα 1885 υπολογιζόταν σε 20 εκατομμύρια κατοίκους. Η απογραφή του 1911 έβγαλε 7,5 εκατομμύρια ψυχές όλους κι όλους...

τόσοι είχαν απομείνει.

 

Στους 5.000 δημοσίους υπαλλήλους του Κονγκό μόνο 3 ήσαν Κονγκολέζοι

ενω δεν υπήρχε ούτε ένας γηγενής που να ήταν επιστήμονας, γιατρός, δικηγόρος, μηχανικός, οικονομολόγος. 

 

Με τα χρόνια, την αδικία, το αίμα, τον πόνο, και την πίκρα ήρθαν εξεγέρσεις 

και μετα το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο που το Βέλγιο δεν μπορούσε να ξοδεύει για να κρατήσει το Κογκό, υποταγμένο, αποφάσισε να τους δώσει την ανεξαρτησία τους

 

Βέβαια ο σκοπός τους ήταν οι ντόπιοι να μην μπορέσουν να στήσουν ούτε διοίκηση, ούτε τίποτα, να καταρρεύσουν όλα και να τρέξουν στους Βέλγους να τους παρακαλέσουν να επιστρέψουν

 

Έτσι κηρύσσουν εκλογές και βγαίνει Πρωθυπουργός ένας σπουδαίος άνθρωπος, ο Πατρίς Λουμούμπα, 

μεγάλος ιδεολόγος, προοδευτικός και πραγματικός πατριώτης,

ο οποίος αρχίζει τις μεταρρυθμίσεις απ τα ορυχεία χαλκού που εκμεταλλευόταν σχεδόν κατά αποκλειστικότητα η πανίσχυρη Βελγική Ένωση Ορυχείων.

 

Αυτο δεν άρεσε καθόλου στους αποικιοκράτες, που έβλεπαν τα πράγματα να μην πηγαίνουν όπως τα είχαν σχεδιάσει 

 

Ο δεολόγος Λουμούμπα, παει να ανατρέψει ολη την παλαιά κατάσταση.

 

Έτσι, οι Βέλγοι και η CIA (που ανακατεύτηκε γιατί ο Λουμούμπα στράφηκε στη σοβιετική ένωση για βοήθεια) οργανώνουν αυτονομιστικά κινήματα.

 

Ο στρατός του Κογκό συνεχίζει να είναι υποχείριο των αποικιοκρατών καθώς όλοι οι αξιωματικοί είναι Βέλγοι.

 

Είναι φανερό οτι όποιος ελέγξει το στρατό θα ελέγχει και τη χώρα.

 

Έτσι ο Πρωθυπουργός Λουμούμπα, διώχνει όλους τους λευκούς απ το στρατό και με το σύνθημα του εξαφρικανισμού των ενόπλων δυνάμεων, κάνει αρχιστράτηγο έναν πρώην λοχία, τον Ιωσήφ Μομπούτου.

 

Πρόκειται για σκανδαλώδη εύνοια, αλλα ο Λουμούμπα θέλει να είναι σίγουρος οτι θα ηγείται του στρατού ένας πατριώτης που μισεί θανάσιμα τους λευκούς

και θα υπηρετήσει με πάθος την ανεξαρτησία.

 

Ο διορισμός έγινε σα σήμερα, 30 Ιουνίου του 1960.

 

Ξεσπούν ταραχές και Βέλγοι αλεξιπτωτιστές, πέφτουν δήθεν για να προστατεύσουν τους λευκούς.

 

Οι Βέλγοι με τη CIA όμως βρήκαν τον τρόπο.

 

Εξαγόρασαν τον Μομπούτου, ο οποίος έστρεψε το στρατό εναντίον του ευεργέτη του, Λουμούμπα, τον οποίο τελικά συνέλαβε και εκτέλεσε μετά από 5-6 μήνες.

 

Ο Μομπούτου, εγκαθιστά αμερικανοκίνητη χούντα στο Κογκό και αν αναρωτιέσαι γιατί τόσο κακό;

 

Το Κογκο εκτός απο χαλκό είχε χρυσάφι και πετράδια.

 

Είχε τα μεγαλύτερα κοιτάσματα ουρανίου στη γη, υπήρχε μεγάλη παραγωγή ξυλείας, ενώ είναι ακόμα και σήμερα πρώτο και σε παγκόσμια παραγωγή κοβαλτίου

(το κοβάλτιο ειναι το μέταλλο βάση για την κατασκευή μπαταριών).

...............................................

ΥΓ. Το 2017 Λαϊκή Δημοκρατία του Κογκό, παρήγαγε 66,000 τόνους κοβαλτίου και ακολούθησε η Κίνα με 7,700 τόνους.

...............................................

ΥΓ2. Συγκλονισμένος από τη δολοφονία του Λουμούμπα, ο Γιάννης Ρίτσος, το βράδυ της 13ης Φεβρουαρίου του 1961, γράφει το ποίημα

«Ο Μαύρος Άγιος»:

«Πατρίς Λουμουμπα, δε σκοτώθηκε το γέλιο σου, μεγάλα ποτάμια από άσπρο φως κατηφορίζουν μες στη νύχτα των μαύρων.

Καλημέρα αδελφέ μας, μεγάλα άσπρα μαχαίρια από το γέλιο σου μπήγονται στις μαύρες καρδιές των άσπρων δολοφόνων.

Καλημέρα Πατρίς Λουμούμπα, το άσπρο γέλιο σου ανατέλλει ασημάδευτο πάνω από τη μαύρη σου χώρα, μέσα σε όλες τις ετοιμόρροπες νύχτες των ξυπνημένων σκλάβων…

Ο ρυθμός του αίματος βαδίζει πάντα κατευθείαν προς την ελευθερία.»

(απόσπασμα «Ο Μαύρος Άγιος» που δημοσιεύθηκε στα «Τα Επικαιρικά»)

............................................... 

ΥΓ3. Στις 13 Μαρτίου του 1969 ο πρόεδρος του Κονγκό, Ζοζέφ Ντεζιρέ Μομπούτου, επισκέφθηκε την Αθήνα. 

Υποδεχόμενος τον Μομπούτου, ο «αντιβασιλέας» Γεώργιος Ζωιτάκης, δήλωσε ότι υπήρχε ιδεολογική συνταύτιση και ταύτιση συμφερόντων μεταξύ Ελλάδας και Κονγκό...