Ρίχνοντας κάποιος μια γρήγορη ματιά στη θεματολογία των διεθνών και ευρωπαϊκών ειδήσεων, αντιλαμβάνεται πως και το 2025 επιφυλάσσει δύσκολες καταστάσεις και ανοιχτά μέτωπα που θέτουν την Ε.Ε σε απόλυτο συναγερμό.

Οι ΗΠΑ που προωθούν μια νέα στρατηγική με βασικό γνώμονα την υπεράσπιση των δικών τους συμφερόντων σε κάθε γωνία του πλανήτη, όπως καταδεικνύεται από τις παρεμβάσεις του κ. Τραμπ και των στενών συνεργατών του.

Η αποκλιμάκωση της έντασης, η επούλωση των ανοιχτών πληγών σε διαφορετικά γεωγραφικά σημεία, αλλά και η διασφάλιση της παγκόσμιας ομαλότητας και σταθερότητας συνιστά ένα άκρως απαιτητικό project που θέλει πολύ χρόνο για να παράξει αποτελέσματα, αν και η κατάληξη του είναι προς το παρόν αβέβαιη.

Ας πάρουμε τα ανοιχτά μέτωπα με τη σειρά. Στη σκιά των πιέσεων που ασκεί η Ουάσιγκτον για τα ορυκτά της χώρας και ενώ ήδη έχει αποσύρει την -καθοριστική σε στρατιωτικό επίπεδο- βοήθεια της προς το Κίεβο, η Ουκρανία δέχεται τα τελευταία εικοσιτετράωρα μπαράζ επιθέσεων από τις ρωσικές δυνάμεις, οι οποίες επιχειρούν να εκμεταλλευτούν στο έπακρο τη συγκυρία και να πλήξουν με κάθε μέσο τους αμυνόμενους πριν καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Αναλυτές με μεγάλη εμπειρία και αίσθηση της πραγματικότητας εκτιμούν πως ακόμα και στην περίπτωση που η εκεχειρία και η κατάπαυση του πυρός γίνει με την παρέμβαση των ΗΠΑ πραγματικότητα, η κεντρική πολιτική γραμμή της Μόσχας και η σύνδεσή της με τον αναθεωρητισμό αφήνει εύλογα περιθώρια για δυσοίωνες προβλέψεις σχετικά με επανάληψη της επιθετικότητας απέναντι στην Ουκρανία, αλλά και σε γειτονικές χώρες στο μέλλον.

Μπορούν ή θέλουν οι ΗΠΑ να αποτρέψουν με την παρουσία τους στην περιοχή  ένα τέτοιο σενάριο; Η απάντηση είναι αμφίβολη και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να είναι καθησυχαστική.

Στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, το καζάνι βράζει ακόμα. Δεν είναι μόνο η επόμενη μέρα στη Γάζα που επιφυλάσσει νέο γύρο αντιπαραθέσεων ανάμεσα στα εμπλεκόμενα μέρη, αλλά και το απάνθρωπο ξεσάλωμα των τζιχαντιστών στη Συρία που βρήκαν την ευκαιρία να ξεκινήσουν σφαγές στη δυτική πλευρά της χώρας, βάζοντας στο στόχαστρο τους τις θρησκευτικές μειονότητες και δη τους ελληνορθόδοξους χριστιανούς με το νέο καθεστώς να νίπτει τα χείρας του.

Και να μην έφταναν όλα αυτά που αυξάνουν διαρκώς την εντροπία στη διεθνή σκηνή, ήρθε και η εκτόξευση βαλλιστικών πυραύλων από την πλευρά της Βόρειας Κορέας προς τα εδάφη της Νότιας για να υπενθυμίσει ακόμα και στους πιο συγκρατημένους πως η ειρήνη στον κόσμο αποτελεί ένα διακύβευμα που  απαιτεί κόπο, σχέδιο και συνεργασία για να διατηρηθεί μέσα και έξω από την Ευρώπη.

Η Ε.Ε βρίσκεται σε καθεστώς κόκκινου συναγερμού. Η Γαλλία πρωταγωνιστεί στην προσπάθεια της πυρηνικής προστασίας από τους εξωτερικούς εχθρούς, η Γερμανία αλλάζει το δόγμα της αμυντικής της πολιτικής, ενώ παράλληλα φουντώνει η συζήτηση για την επαναφορά της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας στο εσωτερικό.

Οι Βρυξέλλες προετοιμάζονται, έστω και με σχετική καθυστέρηση, στην κατεύθυνση της στρατηγικής αυτονομίας σε θέματα άμυνας και ασφάλειας.

Οι εξελίξεις στην Ουκρανία και η χάραξη από την πλευρά των ΗΠΑ μιας εντελώς διαφορετικής γραμμής σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής δεν αφήνουν περιθώρια για εφησυχασμό.

Την ίδια ώρα, η Ευρώπη οφείλει να δει στρατηγικά το ζήτημα της προστασίας των χριστιανικών πληθυσμών στη Συρία και να επανεξετάσει τη θέση της απέναντι στην Τουρκία που επιδιώκει να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο ακόμα και στο σχέδιο της κοινής ευρωπαϊκής άμυνας.

Η περαιτέρω ενδυνάμωση της στο άμεσο μέλλον, μπορεί να επιφέρει μεσοπρόθεσμα αρνητικές εξελίξεις, τόσο στις στρατηγικές σχέσεις με το Ισραήλ. όσο και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Κανείς δεν μπορεί να λησμονεί πως η Τουρκία αποτελεί έναν μικρότερο μεν, σημαντικό δε θιασώτη του αναθεωρητισμού, με ότι αυτό σημαίνει για πιθανή κλιμάκωση της προκλητικότητας και της επιθετικότητας απέναντι σε δύο κράτη-μέλη της Ε.Ε (Ελλάδα και Κύπρος).     

Σ’ αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα βιώνει μια εξαιρετικά δύσκολη γεωπολιτική συγκυρία με την περαιτέρω στρατιωτική και διπλωματική θωράκιση να αποτελούν επιτακτική ανάγκη….για παν ενδεχόμενο!