Τον όρκο του για δεύτερη φορά ως Πρόεδρος των ΗΠΑ θα δώσει ο Ντόναλντ Τραμπ απόψε λίγο μετά το απόγευμα ώρα Ελλάδος.

Η τελετή έχει εύλογα προκαλέσει το ενδιαφέρον των μέσων μαζικής ενημέρωσης και της κοινής  γνώμης σε παγκόσμιο επίπεδο.

Οι Αμερικανοί πολίτες έδωσαν τον περασμένο Νοέμβριο μια καθαρή πλειοψηφία στον κ. Τραμπ και τη δυνατότητα να επιστρέψει στον Λευκό Οίκο δικαιωμένος, μετά από μία τετραετία κατά την οποία αμφισβητήθηκε και δέχτηκε πολλές επιθέσεις για τις θέσεις, τις απόψεις, αλλά και τις πρακτικές του.

Τα δεδομένα έχουν βεβαίως αλλάξει. Το 2025 δεν έχει καμία σχέση με το 2017, αφού η παγκόσμια κοινότητα κλυδωνίζεται από σημαντικές γεωπολιτικές αναταράξεις, αλλά και προκλήσεις σε κορυφαία μέτωπα όπως στην οικονομία, το εμπόριο, την ενέργεια, το μεταναστευτικό.

Μέσα σε ένα ασταθές  εξωτερικό περιβάλλον, η πολιτική των ΗΠΑ, αλλά και ο τρόπος που θα διαχειριστούν τα ανοιχτά μέτωπα παίζει ένα σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη των πραγμάτων.

Ο νέος Αμερικανός πρόεδρος αλλά και οι στενοί του συνεργάτες έχουν σηκώσει με τις προεκλογικές τοποθετήσεις τους, αλλά και με τις εκ των υστέρων παρεμβάσεις τους ψηλά τον πήχη των προσδοκιών, κυρίως σε ότι αφορά στο κλείσιμο των πολεμικών εκκρεμοτήτων σε Μέση Ανατολή και Ουκρανία.

Στη λωρίδα της Γάζας έγινε πολύ πρόσφατα ένα πρώτο βήμα με τη συμφωνία για κατάπαυση του πυρός μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς, αν και η ισορροπία στην ευρύτερη περιοχή θεωρείται ακόμα εύθραυστη και η ειρήνη είναι ένα ζητούμενο, για το οποίο όλα τα εμπλεκόμενα μέρη και η Δύση πρέπει από κοινού να πασχίσουν ακόμα περισσότερο.

Αυτό εξάλλου έχει διδάξει η πολιτική ιστορία αυτού του τόπου. Στην Ουκρανία, η εικόνα είναι εξίσου κρίσιμη, ενώ παρά τις εξαγγελίες της νέας ηγεσίας των ΗΠΑ για τον τερματισμό του πολέμου το συντομότερο, εντούτοις οι πάντες αντιλαμβάνονται τη δυσκολία του εγχειρήματος.

Ωστόσο, πολιτικοί αναλυτές επενδύουν σε μία νέα γόνιμη περίοδο στις αμερικανορωσικές σχέσεις, όπου θα εξεταστούν όλα τα ενδεχόμενα για την εξεύρεση βιώσιμης λύσης για το ουκρανικό.

Ένα τέτοιο αισιόδοξο σενάριο προϋποθέτει υποχωρήσεις από τους δύο βασικούς αντιπάλους (και τη Ρωσία), αλλά και υψηλό αίσθημα ευθύνης και ρεαλισμού από την Ε.Ε και τους συμμάχους της στον αγγλοσαξονικό άξονα.

Την ίδια ώρα, το ενδιαφέρον εστιάζεται και στις αμερικανο-κινεζικές σχέσεις ,σε μία περίοδο που αφενός το ζήτημα επιβολής δασμών από την Ουάσιγκτον παραμένει ανοιχτό, αφετέρου το Πεκίνο έχει στείλει ένα σαφές μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση ότι το θέμα της Ταϊβάν παραμένει σε υψηλή προτεραιότητα για την κινεζική εξωτερική πολιτική. 

Εξίσου σημαντική κρίνεται και η πορεία των σχέσεων ΗΠΑ-Ε.Ε, όχι μόνο σε γεωπολιτικό ή οικονομικό, αλλά και σε καθαρά πολιτικό επίπεδο. 

Το φλερτ κορυφαίων αξιωματούχων της νέας ηγεσίας με τα ακραία και λαϊκίστικα ευρωπαϊκά κόμματα έχει προκαλέσει ενόχληση στα υψηλότερα κλιμάκια των Βρυξελλών, ενώ οι ευθείες πρόσφατες παρεμβάσεις του Ίλον Μασκ ακόμα και  για τη φίλη Βρετανία εγείρουν ερωτηματικά για το που πραγματικά το πάει ο Ντόναλντ Τραμπ την τετραετία 2025-2029. Θα κάνει άραγε πράξη τα όσα διαμηνύει για την Γροιλανδία και τη διώρυγα του Παναμά ή πρόκειται για κινήσεις εντυπωσιασμού με απώτερο σκοπό να καθορίσει ποιος είναι το μεγάλο αφεντικό την επόμενη μέρα;

Ο χρόνος μένει να το αποδείξει, αλλά σε κάθε περίπτωση η νέα διοίκηση των ΗΠΑ καλείται να ισορροπήσει μεταξύ των στρατηγικών της επιδιώξεων και της ανάγκης για σταθερότητα και ειρήνη στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.

Εξάλλου, τα όσα λέει, αλλά πολύ περισσότερο τα όσα πράττει η Ουάσιγκτον έχουν ισχυρό αντίκτυπο παντού, κυρίως σε μία αντισυμβατική χρονική περίοδο σαν την τρέχουσα.

Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει πλέον μία δεύτερη ευκαιρία να δικαιώσει όλους, όσοι τον εμπιστεύτηκαν και του έδωσαν την ισχυρή λαϊκή εντολή να αλλάξει τα κακώς κείμενα τόσο εσωτερικό των ΗΠΑ, όσο και στο εξωτερικό.

Ο δρόμος που πρέπει να διανύσει είναι ανηφορικός και γεμάτος παγίδες, αλλά σίγουρα είναι εκείνος που έχει πλέον τον πρώτο λόγο.