Παρατηρώ τούτες τις ημέρες μια έντονη προβολή εικόνων από το φθινόπωρο, ειδικά από ορεινές περιοχές όπου υπάρχουν ακόμη ακμαία δάση φυλλοβόλων δέντρων και θάμνων καθώς και εποχικών λουλουδιών από λιβάδια και αυλές τα οποία υποβλητικά μας οδηγούν σε μια πρόσκαιρη μελαγχολία. Έτσι σχολιάζεται διαδικτυακά πλέον το πολυπόθητο τέλος αυτού του μακρόσυρτου καλοκαιριού που διανύσαμε φέτος και το φθινόπωρο περνάει μπροστά από τα μάτια μας συνοδευόμενο από την αόρατη ευχή, να επικρατήσει επί τέλους μια ισορροπία στα φυσικά φαινόμενα και κανονικότητα στην αλληλουχία των εποχών.

Κούρασε φέτος το καλοκαίρι, έκλεψε πολλές ημέρες από την άνοιξη, υποχρέωσε το φθινόπωρο να περιμένει αρκετό καιρό μέχρι να εκδηλωθεί, άφησε τα στοιχεία του να κυριαρχήσουν χωρίς να λογαριάζει τις συνέπειες αυτών πάνω στη φύση και στη διάθεση των ανθρώπων, στέγνωσε τη γη και τα δέντρα και επί τέλους άρχισε να αποσύρεται.

Υπομονετικό το φθινόπωρο, άφησε τον καιρό να περνάει και ήρθε φορώντας όλα τα χρώματά του, κόκκινα, καφέ, κίτρινα, πράσινα σε όλες τις αποχρώσεις και απλώθηκε στα βουνά, αλλά και στους κάμπους, στα νησιά να δώσει με τον αέρα του το μήνυμα της διάβασης των εποχών και της περισυλλογής για έναν κόσμο που κάνει έναν σταθμό πριν πέσει στη νάρκη του χειμώνα και να επενδύσει με τους καρπούς που κατάφεραν να ωριμάσουν μέσα στον κύκλο τους την υπόσχεση μιας νέας ζωής την άνοιξη.

Γιατί πέρα από την χρωματική πανδαισία των φύλλων για λίγες μέρες η γη γίνεται κρεβάτι όπου οι καρποί θα κοιμηθούν απαλά και προστατευμένοι να ονειρευτούν πως θα γίνουν δέντρα, θάμνοι και λουλούδια και όταν φθάσει η ώρα τους θα βγάλουν το πρώτο φύτρο και θα ξεκινήσουν να κάνουν το όνειρό τους πράξη. Έτσι έκαναν και οι άνθρωποι πριν πάρουν απόσταση από τη φύση. Κάθε φθινόπωρο έμπαιναν στο κουκούλι της εποχής και άρχιζαν να κάνουν σχέδια για την άνοιξη κι όσοι δεν λυγούσαν από τον χειμώνα, έβαζαν μπροστά!

Το φθινόπωρο είναι μπροστά μας. Ας βγούμε όσοι μπορούμε στοχαστικά να το χαρούμε εκεί που θριαμβεύει κι όσοι δεσμευόμαστε από ανάγκες και υποχρεώσεις στις πόλεις, ας το απολαύουμε μέσα από τα μάτια των φίλων που το ζουν.

Οι φωτογραφίες από τον Αράκυνθο, του καλού φίλου από το Αγρίνιο, Γιάννη Γιαννακόπουλου. Τον ευχαριστούμε.