Σε ανακοίνωσή της, η ΕΣΕΕ τονίζει ότι, κατά τη διάρκεια της συνάντησης, ο κ. Κατρούγκαλος ανέφερε ότι η κυβέρνηση με την συμφωνία του Ιουλίου περιόρισε το αντικείμενο της διαπραγμάτευσης στα εργασιακά σε τρία μόνο ζητήματα: ένα που έθεσε η ελληνική κυβέρνηση, την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων, με άλλα λόγια την ανατροπή της εργασιακής απορρύθμισης των τελευταίων χρόνων, και δύο πάγια αιτήματα του ΔΝΤ που απηχούν την ιδεοληπτική του προσήλωση στις ομαδικές απολύσεις και τον συνδικαλιστικό νόμο.

Στο πλαίσιο αυτό ο Πρόεδρος της ΕΣΕΕ κ. Βασίλης Κορκίδης αναφέρθηκε στις μέχρι σήμερα επιπτώσεις που είχαν τα μνημόνια στον εργασιακό κοινωνικό διάλογο, στον καθορισμό του κατώτατου μισθού και στα ζητήματα της διαπραγματευτικής κουλτούρας, της μετενέργειας, της επεκτασιμότητας των συλλογικών συμβάσεων και του συνδικαλιστικού νόμου κατέθεσε τις θέσεις του εμπορικού κόσμου της χώρας, οι οποίες αναλύονται ως εξής:

• Ο κοινωνικός διάλογος πρέπει να παραμείνει στην προμετωπίδα της κοινωνικής δυναμικής, ως κύριο μέσο επίλυσης των προβλημάτων της οικονομίας και της κοινωνίας, όπως κατέδειξε και η κοινή δήλωση των ευρωπαίων κοινωνικών εταίρων και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.
• Το πλαίσιο των συλλογικών διαπραγματεύσεων (διαπραγμάτευση, συλλογική σύμβαση ή προσφυγή στην μεσολάβηση/διαιτησία) που ισχύει από 25ετίας έχει πράγματι προβλήματα στην πράξη. Αυτό που χρειάζεται όμως, δεν είναι ισοπέδωση του συστήματος αλλά βελτίωσή του, μέσα από τον κοινωνικό διάλογο, ώστε να καταστεί περισσότερο αποτελεσματικό.
• Η επαναφορά της επεκτασιμότητας των συλλογικών συμβάσεων είναι αναγκαία και ικανή συνθήκη για την επιβίωση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και το ουσιαστικό αντίκρισμα που έχουν στην κοινωνία και στην οικονομία.
• Η εθνική κλαδική σύμβαση των εμπορικών επιχειρήσεων ήταν ανέκαθεν το σημείο αναφοράς για τον κλάδο, δημιουργώντας καθεστώς σταθερότητας των εργασιακών σχέσεων στον κλάδο και ενισχύοντας σχέσεις αμοιβαίας εμπιστοσύνης ανάμεσα στους συμβαλλόμενους εργοδότες και εργαζόμενους.
• Η μετενέργεια των συλλογικών συμβάσεων πρέπει να είναι αντικείμενο των διαπραγματεύσεων μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων και δεν μπορεί να ορίζεται από το κράτος.
• Οι επιχειρησιακές συμβάσεις με ενώσεις προσώπων εμφανίζουν έξαρση, αποτυπώνοντας στην ουσία την επιθυμία των επιχειρήσεων να προσεγγίσουν τον κατώτατο μισθό έτσι όπως ορίζεται από το κράτος. Αν και το έντονο ενδιαφέρον αυτήν την εποχή για επιχειρησιακές συμβάσεις είναι όψιμα αυξημένο για λόγους που δεν σχετίζονται με την συλλογική διαπραγμάτευση, εντούτοις συνιστούν διέξοδο για τις επιχειρήσεις που βρίσκονται σε δυσμενή θέση, ώστε να διατηρήσουν ακέραιες τις θέσεις εργασίας.
• Κάθε συζήτηση για 13ο και 14ο μισθό από πλευράς κοινωνικών εταίρων και κυβέρνησης διαψεύδει κατηγορηματικά κάθε σκέψη κατάργησής τους, αλλά αυτό δεν το συμμερίζονται όλοι οι δανειστές και ιδιαίτερα το ΔΝΤ.
• Εφαρμογή του "εργόσημου" σε περισσότερες κατηγορίες ανέργων, φοιτητών και συνταξιούχων για την αποφυγή της αδήλωτης εργασίας και την έξαρση αθέμιτων πρακτικών όπως της "τριγωνικής απασχόλησης" μέσω γειτονικών χωρών.

Τέλος, ο πρόεδρος της ΕΣΕΕ κ. Βασίλης Κορκίδης υπογράμμισε ότι κυρίαρχη σημασία έχει το «ξεπάγωμα» της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, με την επαναφορά του καθορισμού του κατώτατου μισθού στην αρμοδιότητα των κοινωνικών εταίρων. Η ολική επαναφορά της ΕΓΣΣΕ θα καταστήσει δυνατή την εκπλήρωση της κοινωνικής της αποστολής, επιστρέφοντας στην πλήρη συμβατική της μορφή και στην επεκτασιμότητα της ισχύος της. Η ΕΣΕΕ συμμετέχει, με ανοιχτά χαρτιά και ξεκάθαρες θέσεις για τη διατήρηση του 13ου και 14ου μισθού, ενώ για τις ομαδικές απολύσεις και "lock out", που φωτογραφίζουν τράπεζες και ΔΕΚΟ, επιθυμεί έναν ειλικρινή και ουσιαστικό διάλογο.

Η δήλωση του Προέδρου της ΓΣΕΕ Γιάννη Παναγόπουλου

Σαν σήμερα πριν ένα χρόνο υπεγράφη το 3ο μνημόνιο και επανήλθε στο τραπέζι το ζήτημα των εργασιακών, με τις ομαδικές απολύσεις, το δικαίωμα ανταπεργίας στους εργοδότες, τη μη επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων.

Σήμερα μαζί με τον Υπουργό συζητήσαμε τρόπους για να χαράξουμε μια εθνική γραμμή, η οποία θα επιβεβαιώνει και πάλι όσα είχαμε συνομολογήσει το 2014 εργαζόμενοι, εργοδότες και κυβέρνηση, στα πλαίσια του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας στη Γενεύη.

Εκτιμώ, ότι μπορεί να υπάρξει μία τέτοια γραμμή, αρκεί να γίνει κατανοητό ότι είναι αδιανόητο στην Ελλάδα της κρίσης, στην Ελλάδα της τεράστιας ύφεσης δε μπορεί να υπάρχει απελευθέρωση ομαδικών απολύσεων, δε μπορεί να υπάρχει ανταπεργία, δε μπορεί να μην υπάρχει προστασία της συλλογικής δράσης και κυρίως πρέπει να υπάρχει ένα σαφές και κινούμενο στα ευρωπαϊκά πλαίσια, πλαίσιο διαπραγματεύσεων εθνικών και κλαδικών Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.