Στις 26 Ιουνίου 1974, σε ένα σούπερ μάρκετ στο Τρόι του Οχάιο, ένα πακέτο τσίχλες Wrigley’s περνά από το ταμείο και σκανάρεται για πρώτη φορά με τον UPC, τον Διεθνή Κωδικό Παραγωγής. Μια μικρή, σχεδόν ασήμαντη εμπορική πράξη γίνεται η αρχή μιας νέας εποχής.
Το barcode γεννήθηκε για να λύσει ένα πρακτικό πρόβλημα: να περνούν τα προϊόντα γρηγορότερα από τα ταμεία, να μειωθούν τα λάθη, να οργανωθούν καλύτερα οι αποθήκες και οι αλυσίδες διανομής. Ήταν ένα εργαλείο διευκόλυνσης της καθημερινής συναλλαγής.
Όμως πίσω από τις μαύρες γραμμές του κρυβόταν κάτι πολύ μεγαλύτερο. Το προϊόν έπαυε να είναι απλώς ένα αντικείμενο στο ράφι. Γινόταν δεδομένο. Αποκτούσε αριθμό, ταυτότητα, διαδρομή, ιστορικό. Μπορούσε πλέον να καταγραφεί, να ταξινομηθεί, να παρακολουθηθεί, να ενταχθεί σε ένα παγκόσμιο δίκτυο εμπορίου και πληροφορίας.
Από αυτή την άποψη, το barcode δεν ήταν μόνο μια τεχνολογική ευκολία. Ήταν ένα από τα πρώτα βήματα προς τον κόσμο των logistics, των βάσεων δεδομένων, των παγκόσμιων εφοδιαστικών αλυσίδων και, αργότερα, της ψηφιακής επιτήρησης. Δεν επιτηρούσε ακόμη τον άνθρωπο άμεσα· όμως διαμόρφωνε την υποδομή ενός κόσμου όπου τα πάντα μπορούν να γίνουν αναγνώσιμα από μηχανές.
Η τσίχλα του 1974 μοιάζει σήμερα με μικρό σύμβολο μιας μεγάλης μετάβασης: από τον φυσικό κόσμο των πραγμάτων στον άυλο κόσμο της πληροφορίας.
Οι γραμμές του barcode δεν ήταν μόνο γραμμές πάνω σε μια συσκευασία. Ήταν οι πρώτες ρωγμές από όπου ο κόσμος των αντικειμένων άρχισε να περνά μέσα στις βάσεις δεδομένων.
Γράφημα: GhatGpt
1974: ένα πακέτο τσίχλες γίνεται το πρώτο προϊόν που περνά από τον κόσμο των αντικειμένων στον κόσμο των δεδομένων
