Ας πούμε τα πράγματα όπως είναι: οι περισσότεροι άνθρωποι στην Ελλάδα δεν έχουν ιδιωτική ασφάλιση. Ούτε για την υγεία τους, ούτε για την περιουσία τους, ούτε για τη ζωή τους. Κι όχι επειδή δεν φοβούνται, ούτε επειδή νομίζουν ότι όλα θα πάνε πάντα καλά. Αλλά γιατί η ασφάλιση, για κάποιον λόγο, τους φαίνεται κάτι μακρινό. Κάτι που «θα το δω όταν χρειαστεί».

Μόνο που όταν χρειαστεί, συνήθως είναι αργά.

Αν σε ρωτούσα τώρα: έχεις σκεφτεί πόσο θα σου κόστιζε μια νοσηλεία σε ιδιωτικό

νοσοκομείο; Ή τι θα γινόταν αν το σπίτι σου πάθει ζημιά από φωτιά ή πλημμύρα; Ή αν βρεθείς ξαφνικά αντιμέτωπος με κάτι σοβαρό και πρέπει να πληρώσεις όλα τα έξοδα μόνος σου;

Αν δεν έχεις σκεφτεί κάτι από αυτά, δεν είσαι ο μόνος. Οι περισσότεροι Έλληνες θεωρούν ότι είναι κάτι που "δεν θα τους τύχει". Άλλοι φοβούνται το κόστος, άλλοι δεν εμπιστεύονται τις ασφαλιστικές, και οι περισσότεροι απλώς το αναβάλλουν. «Δεν είναι προτεραιότητα τώρα», λένε. Μέχρι να γίνει.

Είναι ανθρώπινο. Όμως η αναβολή δεν προστατεύει. Και το απρόοπτο, όταν έρθει, κοστίζει. Συναισθηματικά και οικονομικά.

Η ασφάλιση δεν είναι «ένα ακόμα έξοδο». Είναι το ποσό που δίνεις σήμερα για να προστατεύσεις όσα με κόπο έχεις χτίσει. Αυτό που συχνά δεν λέγεται, είναι ότι η ασφάλιση είναι πιο προσβάσιμη απ’ όσο νομίζουμε. Υπάρχουν προγράμματα για κάθε ανάγκη και

κάθε πορτοφόλι. Το σημαντικό είναι να ξέρεις τι καλύπτεις και γιατί το κάνεις. Να έχεις τη γνώση, για να κάνεις την επιλογή που σου ταιριάζει. Και εκεί, ναι, χρειάζεται ένας άνθρωπος να σου εξηγήσει. Όχι για να σε πείσει, αλλά για να σε ενημερώσει.

Η σχέση με τον ασφαλιστή σου είναι ακριβώς αυτό: σχέση. Όχι ένας «πωλητής που θέλει να σου πάρει λεφτά», αλλά ένας άνθρωπος που είναι εκεί για να σε προστατεύσει πριν ακόμη έρθει η δύσκολη στιγμή.

Αν δεν έχεις ιδιωτική ασφάλιση, ίσως είναι ώρα να κάνεις μια ερώτηση: και αν αύριο συμβεί κάτι, είμαι έτοιμος;

Αν η απάντηση είναι "μάλλον όχι", τότε ίσως ήρθε η ώρα να ενημερωθείς. Όχι για να αγοράσεις. Αλλά για να ξέρεις. Γιατί η άγνοια κοστίζει περισσότερο από την πρόληψη.