Μερικές φορές η τεχνολογία τεστάρει τα αντανακλαστικά μας θέλοντας να δει εάν έχουμε το νου μας ή χαζεύουμε αφήνοντας αυτήν να κάνει όλη τη δουλειά

 
Η Καστέλλα είναι συνοικία του δήμου Πειραιά και περιλαμβάνει το τμήμα της πόλης γύρω από το λιμάνι του Μικρολίμανου το οποίο επί Τουρκοκρατίας λεγόταν Τουρκολίμανο γιατί το χρησιμοποιούσαν οι Τούρκοι ως λιμάνι που άραζαν τα καράβια τους στην περιοχή.
 
Η Καστέλλα απλώνεται πάνω στον λόφο της Μουνιχίας, όπως ονομαζόταν από την εποχή της αρχαίας Αθήνας, στην κορυφή του οποίου κατά την Φραγκοκρατία υπήρχε φρούριο δηλαδή Καστέλλι και είναι πιθανό να πήρε το όνομα η περιοχή απ’ αυτό.
 
Στη συνοικία αυτή υπήρχαν παλαιότερα υπέροχες επαύλεις μερικές εκ των οποίων διασώζονται μέχρι τις ημέρες μας.
 
Αυτά διαβάζει κανείς σε μια τυχαία αναζήτηση στο διαδίκτυο ενώ παραλείπεται το γεγονός ότι δίπλα στις εναπομείνασες επαύλεις βρίσκονται πολλά χαμηλά σπίτια (σαν έρημοι στρατώνες) που φτιάχτηκαν ατάκτως όπως σε όλες τις γειτονιές της Αθήνας, μέσα από σχέδια εργολάβων -μερικές φορές ακόμα και μέσα από αυτοσχέδια κόλπα οικοδόμων. Αυτά τα σπίτια, τα οικογενειακά όπως λέγονται, στέγασαν τα κύματα των ανθρώπων που άφηναν την επαρχία για το κυνήγι του ονείρου στην μεγάλη πόλη.  
 
Κάπως έτσι διαμορφώθηκαν τα πιο αλλοπρόσαλλα, αταξινόμητα, γοητευτικά, αυτοσχέδια τσαρδιά μαζί με τις αυλές τους και τις κληματαριές τους, πολλές αγαπημένες γωνιές και ενίοτε αλλοτινά σημεία συνάντησης των κατοίκων του σπιτιού και των γειτόνων -καλοπροαίρετων και μη, κουτσομπόληδων και φιλικών.
 
Σε μια τέτοια αυλή βρέθηκα εκείνο το βράδυ, η οποία απλωνόταν σαν προέκταση του σαλονιού ενός διώροφου κτηρίου που κρεμόταν στην πλαγιά του λόφου σαν φωτιστικό οροφής χωρίς λάμπα, με την ίδια διάθεση μετεωρισμού που έχουν τα υπόσκαφα στα Φηρά της Σαντορίνης, το ένα πάνω στο άλλο ή το ένα κάτω από το άλλο -με άλλα λόγια αρχιτεκτονική που γλύφει τον βράχο, που τον περιβάλλει σαν οικιστική αχλή, πολύχρωμη και ζωηρή, πρόχειρη και επίσημη.
 
Είχαμε αφήσει πίσω μας το καλοκαιρινό θέατρο Βεάκειο έχοντας δει την παράσταση «Ρένα», που βασιζόταν στο βιβλίο του Αύγουστου Κορτώ. Η νύχτα είχε πέσει αλλά το καλοκαίρι ήταν στην πιο μανιασμένη του φάση – ήταν Ιούλιος. Μέσα Ιουλίου.
 
Ζέστη και ξεγνοιασιά. Τουλάχιστον αυτό «φώναζε» το κατάμεστο θέατρο και οι γεμάτες ταβέρνες και ουζερί που απλώνονταν στα τοσοδούλικα πεζοδρόμια της Καστέλλας με τις τόσο απρόσμενες ανηφόρες και κατηφόρες, με τα στενά δρομάκια και τις απότομες στροφές -κανείς δεν σε προειδοποιεί για αυτό, κάθε ελιγμός και μία έκπληξη, πέρα από τη μαγευτική θέα και την αντανάκλαση του φεγγαριού πάνω στη θάλασσα.
 
Ο λόφος της Καστέλλας έχει ύψος 86,59 μ. Κάμποσα μέτρα, δηλαδή.
 
«Θα βάλω το GPS» λέω στη μητέρα μου, «δεν έχω ιδέα πώς μπορούμε να φύγουμε από ‘δω». «Αλήθεια, θυμάσαι πόσο δύσκολο ήταν παλιά με τους χάρτες;» αναρωτιέται αυτή ανάλαφρα. «Απορώ πώς βρίσκαμε τον δρόμο» μονολογεί θαυμάζοντας τη θολή γραμμή των οριζόντων μέσα στις μαβιές της αποχρώσεις. Ουρανός και θάλασσα σαν πίνακας της αφηρημένης εξπρεσιονιστικής ζωγραφικής του Μαρκ Ρόθκο.
 
Ακολουθώντας τις οδηγίες του bot και προσπαθώντας να μην δείξω την ανησυχία μου -αντί να βγαίνουμε από την Καστέλλα ένιωθα ότι εισχωρούσαμε όλο και πιο βαθιά στον λαβύρινθό της- στρίβω σε ένα τόσο δα δρομάκι, οδηγώντας τσίμα-τσίμα ανάμεσα στα παρκαρισμένα αριστερά και δεξιά αυτοκίνητα. Κρατώντας την ανάσα μου περιμένω να αλλάξει το σκηνικό και να μεγαλώσει ο δρόμος αλλά αντί για αυτό, επιβεβαιώθηκε ο αρχικός μου φόβος. Ο λαβύρινθος μας οδήγησε στον Μινώταυρο.
 
Το δρομάκι συνδεόταν με την αυλή ενός ψηλοκρεμαστού σπιτιού πάνω στον βράχο. Πώς κάποια ασανσέρ βγαίνουν στο living room πολυτελών ρετιρέ; Ε, κάτι ανάλογο.
 
Τα φώτα του αυτοκινήτου μου τάραξαν τους ιδιοκτήτες οι οποίοι ένιωσαν ενδεχομένως ότι προσγειώθηκε ένα UFO στην αυλή τους και πετάχτηκαν  έξω μεμιάς.
 
«Είμαστε από το θέατρο» είπα λες και συνοδεύαμε κανέναν περιοδεύων θίασο διατυμπανίζοντας  την καλλιτεχνική παρουσία μας.
 
«Χαθήκαμε» συμπλήρωσα.
 
«Α, είδατε τη Ρένα;» ρώτησαν και οι δύο μαζί, μια γυναίκα και ένας άντρας με casual εμφάνιση και σαγιονάρες.
 
«Ναι, πολύ ωραία» φώναξα καθώς έκανα όπισθεν με τους αισθητήρες να βαράνε ασταμάτητα. Πίου, πιου, πίου, πιου.
 
Βγαίνοντας από την λαγότρυπα που είχα μπει είδα το ζευγάρι να μας χαιρετά. Οδηγώντας με ανοιχτά παράθυρα δέκα λεπτά μετά στην παραλιακή συνειδητοποίησα ότι δεν είχαν καμία έκπληξη στα πρόσωπά τους. Μόνο μία φυσική περιέργεια.
 
«Ε, αυτό δεν μου είχε ξανασυμβεί» ακούω τη μητέρα μου να γελάει.
 
«Σε αυτούς πρέπει να συμβαίνει συνέχεια» λέμε εν χορώ.