Τα όσα διαδραματίζονται τα τελευταία τέσσερα περίπου χρόνια στα ανατολικά σύνορα της Ε.Ε, στο μέτωπο της Ουκρανίας, δεν αποτυπώνονται εύκολα στο χαρτί ή δεν περιγράφονται στην κάθε τους λεπτομέρεια. Η αλήθεια είναι ότι τα ελληνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης περιορίζονται σε κάποιες σύντομης διάρκειας αποστολές ή στα όσα μεταδίδουν τα διεθνή μέσα για να δώσουν την εικόνα της μεγαλύτερης πολεμικής σύγκρουσης επί ευρωπαϊκού εδάφους από το τέλος του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου και έπειτα. Οι απώλειες δεν καταγράφονται μόνο μεταξύ των δύο αντιπάλων στρατοπέδων που πλέον έχουν φτάσει τις εκατοντάδες χιλιάδες. Τα μεγαλύτερα θύματα είναι οι άμαχοι και κυρίως τα παιδιά , που είτε τρομoκρατούνται σε καθημερινή βάση από τη ρίψη πυραύλων και drones, είτε είναι αναγκασμένα να ζήσουν πλέον χωρίς τον ένα εκ των δύο γονέων, αφού ο άλλος έπεσε στο πεδίο της μάχης. Είναι μία πολύ δύσκολη και ακραία συνθήκη που θα μείνει για πάντα χαραγμένη στη μνήμη τους και την ψυχή τους. Στις ανατολικές περιοχές του Ντονμπάς του Χαρκόβου ή της Χερσώνας, οι Ουκρανοί αντιμετωπίζουν με θάρρος μια πολύπλοκη κατάσταση, χωρίς να μπορούν να προβλέψουν τι θα προκαλέσει μια επίσκεψη στο εμπορικό κέντρο ή μια βόλτα στο πάρκο. Ο θάνατος καραδοκεί παντού και ο φόβος κυριαρχεί στις ζωές των καθημερινών ανθρώπων, οι οποίοι πριν από το Φεβρουάριο του 2022 βίωναν  ανάλογες καταστάσεις μόνο μέσα από αμερικάνικες ταινίες χολιγουντιανής παραγωγής. Αλλά και στην πρωτεύουσα της χώρας, το Κίεβο, οι εικόνες που έρχονται στο φως κατά κύριο λόγο μέσα από τις πλατφόρμες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης είναι χαρακτηριστικές. Κάθε πρωί σε μία συγκεκριμένη χρονική στιγμή τα πάντα σταματούν και οι κάτοικοι αποτίουν φόρο τιμής στους πεσόντες συμπατριώτες τους, τηρώντας λίγα λεπτά σιγής στη μνήμη τους. Το μεσημέρι, στους κεντρικούς δρόμους όσοι κινούνται, σταματούν και γονατίζουν στη θέα κάποιου αυτοκινήτου που μεταφέρει τη σορό στρατιώτη που έπεσε γενναία στο πεδίο της μάχης ή ζητωκραυγάζουν στην περίπτωση που ομοεθνείς τους επιστρέψουν στα πάτρια εδάφη μέσα από ανταλλαγές αιχμαλώτων.

Όταν πέφτει το σκοτάδι και οι σειρήνες της αντιαεροπορικής άμυνας σφυρίζουν, προειδοποιώντας για αεροπορική επίθεση, ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού κατευθύνεται στο μετρό για να προστατευτεί, να συνομιλήσει με το γείτονα του και να αντιμετωπίσουν από κοινού τις δυσκολίες ακόμη και με τραγούδια, αυτοσχέδιες συναυλίες και παιχνίδια, με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή όλα αυτά θα σταματήσουν και θα παραμείνουν στο μυαλό των ανθρώπων για να θυμίζουν πως έννοιες όπως είναι η ειρήνη, η σταθερότητα, η ζωή δεν είναι καθόλου δεδομένες. Αντίστοιχα και στην άλλη πλευρά της όχθης, εκατοντάδες χιλιάδες μητέρες θρηνούν για το χαμό των αγαπημένων τους γιων και συζύγων που έδωσαν τη ζωή τους στο όνομα ενός αδιέξοδου αναθεωρητισμού που οδηγεί τον κόσμο σε γεγονότα που για πολλά χρόνια παρέμειναν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Και εδώ τίθεται το ερώτημα αν υπάρχει κάποιο φως στο τούνελ, αν τα όσα βιώνουν οι κάτοικοι της Ουκρανίας θα τελειώσουν γρήγορα , αν η ομαλότητα θα επιστρέψει σε μία χώρα που καταστρέφεται μέρα με τη μέρα. Τα σημερινά δεδομένα δεν αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας. Δυστυχώς, ο πόλεμος συνεχίζεται με το ενδεχόμενο κάποια στιγμή να επεκταθεί και στις γειτονικές χώρες να είναι υπαρκτό.