Η ρωσο-ουκρανική σύγκρουση βρίσκεται σε μία ιδιαίτερα κρίσιμη χρονική καμπή.

Τρεισήμισι χρόνια μετά την έναρξη των επιχειρήσεων του ρωσικού στρατού στην ανατολική Ουκρανία και την κατοχή ενός σημαντικού μέρους της επικράτειας της, η διεθνής κοινότητα και η Δύση προσδοκούν στην κατάπαυση του πυρός και την εξεύρεση μιας λύσης με μακροπρόθεσμο ορίζοντα.

Μία λύση που θα βάλει τέλος στις εχθροπραξίες που έχουν κοστίσει έως τώρα τη ζωή εκατοντάδων χιλιάδων ζωών, στρατιωτικών και αμάχων.

Η πρόταση Πούτιν για απευθείας διαπραγματεύσεις των δύο πλευρών σε ουδέτερο έδαφος (Τουρκία) έτυχε θετικής ανταπόκρισης από τον κ. Ζελένσκι που δήλωσε έτοιμος να συναντήσει τον Ρώσο Πρόεδρο εκ του σύνεγγυς μέσα στην τρέχουσα εβδομάδα.

Αυτό θα συμβεί για πρώτη φορά μετά την έναρξη της ρωσικής εισβολής στη χώρα του. Οι ΗΠΑ βλέπουν θετικά μια τέτοια εξέλιξη και ο Πρόεδρος Τραμπ εμφανίζεται αισιόδοξος ότι δίνεται πλέον μια ευκαιρία στην ειρήνη. Εξάλλου, ο ίδιος είχε δεσμευτεί απέναντι στη διεθνή κοινή γνώμη και στον αμερικανικό λαό ότι θα κλείσει άμεσα το μέτωπο στην Ουκρανία.

Ωστόσο, όσα επακολούθησαν της εκλογής του στον Λευκό Οίκο ήρθαν να αποδείξουν πως η συγκεκριμένη εξίσωση ήταν πιο δύσκολη από ότι αρχικά ο Πρόεδρος Τραμπ πίστευε.

Αντίθετα, στην Ευρώπη εμφανίζονται πιο επιφυλακτικοί για τις πραγματικές προθέσεις του Βλαντιμίρ Πούτιν και για το αν η επερχόμενη συνάντηση στην Κωνσταντινούπολη θα αποφέρει τελικά τα επιθυμητά αποτελέσματα. Η ουκρανική πλευρά έχει θέσει ως βασική προϋπόθεση την άμεση κατάπαυση του πυρός διάρκειας τριάντα ημερών, ώστε οι δύο πλευρές να αναζητήσουν κοινά σημεία σύγκλισης.

Θα δεχτεί άραγε τη συγκεκριμένη πρόταση η Μόσχα ή η ρωσική πλευρά προσπαθεί να κερδίσει χρόνο για να αναδιατάξει περαιτέρω τις δυνάμεις της στα μέτωπα και να συνεχίσει ακάθεκτη τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην περίπτωση που οι απευθείας συνομιλίες ναυαγήσουν;

Είναι μια οπτική που την έχουν υιοθετήσει πολλοί δυτικοί αναλυτές, οι οποίοι δεν εμπιστεύονται τις κινήσεις της ρωσικής πλευράς, ενώ βλέπουν συγκεκριμένες σκοπιμότητες πίσω από αυτές.

Είναι σαφές πως το διπλωματικό αυτό παιχνίδι περιλαμβάνει και το blame game, δηλαδή κάθε πλευρά θα προσπαθήσει να ρίξει στην άλλη τις ευθύνες, αν οι απευθείας συνομιλίες οδηγηθούν σε αδιέξοδο.

Εξάλλου, μέχρι τη στιγμή που η ειρήνη θα αποτελέσει μία ρεαλιστική πραγματικότητα και όχι ένα ουτοπικό σενάριο πρέπει να γίνουν πολλά βήματα και υποχωρήσεις εκατέρωθεν.

Τα αγκάθια είναι πολλά, η Ρωσία δεν θα παραιτηθεί εύκολα των στρατηγικών της στόχων στην ευρύτερη περιοχή που απορρέουν και από το αναθεωρητικό της αφήγημα, ενώ το Κίεβο δύσκολα θα αναγνωρίσει de jure καταστάσεις στην ανατολική πλευρά της χώρας.

Κι ενώ συμβαίνουν όλα τα παραπάνω, η Τουρκία επιχειρεί να διαδραματίσει για ακόμη φορά το ρόλο του ενδιάμεσου, ώστε να κερδίσει επιπλέον πόντους στη διπλωματική σκακιέρα.

Σε μία στιγμή που επιθυμεί να ενισχύσει τη θέση της στην ευρύτερη περιοχή (γύρω από την επικράτεια της). 

Εν κατακλείδι, τα σημερινά δεδομένα δεν αφήνουν περιθώρια για μεγάλη αισιοδοξία στο ρωσοουκρανικό. Ακόμη και στην περίπτωση που επιτευχθεί μία πρώτη εκεχειρία, ο δρόμος για μακροχρόνια ειρήνη είναι ακόμα μακρύς και γεμάτος εμπόδια.

Φωτογραφία: ant1live.com