Η ενωμένη Ευρώπη βρίσκεται στις μέρες μας σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. 

Η ηγεσία της οφείλει να αποφασίσει άμεσα ποια θα είναι τα επόμενα βήματα που θα την βοηθήσουν αποφασιστικά να αντιμετωπίσει τις μεγάλες προκλήσεις και να υπερπηδήσει τα εμπόδια που απειλούν τη συνοχή και το μέλλον της.

Η περίοδος που διανύει είναι εντελώς αντισυμβατική. Συνεπώς η λήψη αποφάσεων που θα συμβάλλει στην ενίσχυση της βιωσιμότητας καθίσταται επιτακτική ανάγκη.

Από τη μία πλευρά, οι μεγάλες γεωπολιτικές αναταράξεις τόσο στα ανατολικά σύνορα της (Ουκρανία), όσο και στη Μέση Ανατολή δημιουργούν πίεση σε διαφορετικά μέτωπα και ανασφάλεια για την επόμενη μέρα.

Ειδικά στην περίπτωση της Ουκρανίας ουδείς μπορεί να προβλέψει την χρονική διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων, οι οποίες κλείνουν χρονικά σε λίγες εβδομάδες τα τρία χρόνια.

Αν και η νέα ηγεσία των ΗΠΑ έχει δεσμευτεί δημόσια για άμεση κατάπαυση του πυρός, εντούτοις το πρόβλημα είναι μάλλον πιο σύνθετο απ’ ότι οι νέοι ένοικοι του Λευκού Οίκου το περιγράφουν σε συνεχείς παρεμβάσεις τους.

Εξάλλου, οι τοποθετήσεις Τραμπ ή του στενού του συνεργάτη Ίλον Μασκ το προηγούμενο διάστημα έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι ο αναθεωρητισμός είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο που λαμβάνει πλέον ανησυχητικές διαστάσεις.

Τι θα γίνει μετά τις 20 Ιανουαρίου με τις περιπτώσεις της Γροιλανδίας, της διώρυγας του Παναμά ή με τον ισχυρό Καναδά; Ήταν άραγε επικοινωνιακές φωτοβολίδες οι τοποθετήσεις της επόμενης αμερικανικής ηγεσίας ή μήπως η παγκόσμια κοινότητα θα εισέλθει σε μία νέα περίοδο αστάθειας και αναταράξεων, στη διάρκεια της οποίας θα ανοίξει η όρεξη και σε άλλους αναθεωρητές να πράξουν ανάλογα (Κίνα, Τουρκία);

Το σημείο που χρειάζεται κανείς να σταθεί περισσότερο είναι οι ωμές παρεμβάσεις που προέρχονται από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού  και αφορούν τα εσωτερικά ζητήματα ευρωπαϊκών χωρών.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του κ. Μασκ, ο οποίος εξέφρασε δημόσια τη στήριξη του στο ακραίο AFD, λίγες εβδομάδες πριν διεξαχθούν οι γερμανικές εθνικές εκλογές.

Η σύνδεση αυτή μεταξύ των Ρεπουμπλικάνων του Τραμπ με τα λαϊκιστικά κινήματα στην Ε.Ε πρέπει να τεθεί στο μικροσκόπιο των επικεφαλής των ευρωπαϊκών θεσμών, οι οποίοι μέχρι σήμερα έχουν επιδείξει αργά αντανακλαστικά απέναντι στις μεγάλες πολιτικές μεταβολές που καταγράφονται εντός και εκτός ευρωπαϊκών συνόρων.

Είναι γεγονός ότι η Ε.Ε στερείται της ισχύος εκείνης που θα την καθιστούσαν σημαντικό παίκτη στην διεθνή γεωπολιτική σκακιέρα. Είναι μία καλή ευκαιρία για τα ανώτερα κλιμάκια των Βρυξελλών να αναθεωρήσουν τη στρατηγική τους, να ομογενοποιήσουν (σε συνεννόηση με τα εθνικά κράτη) τις πολιτικές τους γύρω από κορυφαία ζητήματα όπως είναι η εξωτερική πολιτική, το μεταναστευτικό και άλλα.

Οι συνεχείς διακηρύξεις περί στρατηγικής αυτονομίας της Ευρώπης δεν φτάνουν. Χρειάζεται να περάσουμε από τη θεωρία στην πράξη. Και χρησιμοποιώ πρώτο πληθυντικό γιατί όσα συμβαίνουν στην Ε.Ε μας αφορούν όλους.

Λάθη έχουν γίνει πολλά, οι αρρυθμίες είναι πολλές, αλλά είναι ιστορικό καθήκον όλων να υπερασπιστούμε το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, να γίνουν αλλαγές όπου χρειάζεται, να στηριχθεί η ευρωπαϊκή ταυτότητα, ώστε να προστατευτεί ότι σημαντικότερο συντελέστηκε στην ήπειρο μετά από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.