Πέρσι τέτοιες ημέρες ξαφνικά και εντελώς απροετοίμαστοι, πήραμε, λόγω της πανδημίας  την πρώτη γεύση για το τι θα πει μεταξύ άλλων και περιορισμός στην προσέλευση στις εκκλησίες για τις ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας και τον εορτασμό του Πάσχα. Το ανεπάντεχο για όλη την κοινωνία αυτό γεγονός οι περισσότεροι το είδαμε με συγκατάβαση και στοιχηθήκαμε με τους πολλούς που δεν επιθυμούν η ζωή και ο πολιτισμός μας να βρεθούν σε δύσκολη θέση και να μετράμε καθημερινά εκατόμβες θυμάτων από τον covid-19 αναλογιζόμενοι βεβαίως τις τρομακτικές, επί πάντων συνέπειες που θα έχει η επιδημία.

Ένα χρόνο μετά και παρά τα μέτρα η επιδημία δεν έχει κοπάσει, ο κίνδυνος αναζωπύρωσής της ελλοχεύει παντού ενώ οι μεταλλάξεις του ιού και οι εκρήξεις της σε άλλα μέρη του κόσμου βάζουν σε ανησυχία ολόκληρο τον πλανήτη. Ένα χρόνο μετά και κάτω από τον φόβο των διαδοχικών κυμάτων της επιδημίας, η κοινωνία προσπαθεί να διακρίνει ένα σημάδι αισιοδοξίας για να στηριχθεί ώστε να αντιμετωπίσει τα μύρια όσα προβλήματα θα προκύψουν την επόμενη μέρα και από τη στιγμή που θα βγουν οι μάσκες και θα δούμε επιτέλους τα πρόσωπά μας πάλι ολόκληρα και καθαρά. Ένα χρόνο με τούτο το πράγμα στο πρόσωπο πάψαμε να βλέπουμε τα χείλη των ανθρώπων και ότι λέγεται μεταξύ μας φιλτράρεται απ’ αυτό το πανί και ακούγεται σαν από το βάθος ενός πηγαδιού σαν μια νέα γλώσσα που κανέναν μεν δεν ενθουσιάζει αλλά αργά - αργά κοντεύει να επικρατήσει.

Όσοι μιλάνε, είτε φορώντας μάσκα είτε όχι, αναφέρθηκαν αυτές τις ημέρες και στον εορτασμό του Πάσχα. Οι τρεις δυνάμεις, Πολιτεία, Εκκλησία και Αγορά, προσπαθώντας από την πλευρά τους η κάθε μια να υποστηρίξει την κοινωνία δημιούργησαν έναν αλγόριθμο με βάση τον οποίο θα εορταστεί το φετινό Πάσχα. Στις πόλεις οι περιορισμοί θα είναι πιο αυστηροί, όπως και οι μετακινήσεις προς το ύπαιθρο θα είναι περιορισμένες. Έτσι όσοι κατοικούν στην Αθήνα θα κάνουν Πάσχα στη γειτονιά τους ενώ οι άλλοι στις μικρότερες, στις πρωτεύουσες των νομών θα μπορέσουν να φτάσουν και ως το χωριό τους, όπου κακά τα ψέματα, δεν θα τύχουν φέτος της καλύτερης υποδοχής. Οι μόνιμοι κάτοικοι που ήταν λιγότερο εκτεθειμένοι στην επιδημία, θεωρούν τον κάθε επισκέπτη πιθανό φορέα του ιού και είναι ιδιαίτερα επιφυλακτικοί στις επαφές μαζί τους ακόμη και είναι οικογένεια.

Με λίγα λόγια, στα χωριά και ιδιαίτερα σε όσα δεν έχουν παρουσιάσει κανένα κρούσμα, οι μόνιμοι άνθρωποι που πέρασαν ένα χρόνο μεταξύ τους και με λίγες επαφές με τις πόλεις, έχουν δημιουργήσει ένα τείχος προστασίας της υγείας τους και βρίσκονται στις επάλξεις, να διατηρήσουν αυτή την επιτυχία τους, βάζοντας σε δοκιμασία ακόμη και δυνατές, μακροχρόνιες σχέσεις.  Φυσικά πάνω σε αυτό υπάρχουν διαφορετικές γνώμες και αντιλήψεις, επικρατεί διάλογος που πολλές φορές δεν είναι παραγωγικός και στην καλύτερη των περιπτώσεων, οι δυο πλευρές αφήνουν το αντάμωμα για καλύτερες ημέρες.  

Έτσι περίπου συμβαίνει και στο δικό μου χωριό, όπου καμιά πενηνταριά άνθρωποι περάσαμε τον χρόνο της επιδημίας, με μετρημένες και αναγκαίες επαφές με τον έξω κόσμο, τις πλέον απαραίτητες και με επιφυλάξεις για κάθε επισκέπτη. Έτσι δημιουργήσαμε μια άλλη μορφή Κοινότητας, της αμυνόμενης στην επιδημία θα έλεγα και η οποία ως κέντρο δεν είχε πλέον την πλατεία που είναι άδεια, το καφενείο που είναι κλειστό ή το Κοινοτικό Γραφείο που είναι κλειδωμένο αλλά την Εκκλησία και αυτή όχι πάντα γιατί ο εφημέριός μας, ο παπα Βαγγέλης Γιαννουσιάς, εξυπηρετεί, ελλείψει παπάδων και άλλα χωριά ενώ πρόβλημα έχουμε και την παρουσία ψάλτη και τον αναζητούμε στα διπλανά χωριά.

Η εκκλησία μας, η Αγία Τριάδα ήταν ο χώρος που όλο το χρόνο συγκεντρώνονταν, τηρώντας όλα τα μέτρα και λαμβάνοντας όλες τις προφυλάξεις οι χωριανοί για να εκκλησιαστούν αλλά και να μετρηθούν και δυστυχώς κάποιες φορές να αποχαιρετήσουμε κάποιους. Έτσι έγινε και τούτες τις ημέρες και παρακολουθήσαμε, όσοι δεν κωλύονταν από άλλες ασχολίες, τις περισσότερες ακολουθίες ενώ ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η χθεσινή βραδιά της Μεγάλης Πέμπτης. Μετά την ακολουθία, οι λίγες νέες γυναίκες του χωριού στόλισαν τον επιτάφιο με λουλούδια που είχαν μαζέψει από τους κήπους και πως απαιτεί το έθιμο και δακράκια το βουνό με τα οποία φτιάχνουν ένα μεγάλο στεφάνι που τοποθετείται στην κορυφή του Επιταφίου. Ο φετινός επιτάφιος μας, εκφράζει τη διάθεση των χωριανών να συμμετάσχουν όπως αρμόζει στα θεία πάθη και κατά συνέπεια την Ανάσταση, ευχόμενοι να τελειώσει το κακό και να γιορτάσουμε όλοι μαζί του χρόνου την νίκη μας στην επιδημία.

Ο Ηλίας Γ. Προβόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μεγάλη Κάψη της Δυτικής Φθιώτιδας. Έγινε δημοσιογράφος και εργάστηκε επί πολλά χρόνια και αποκλειστικά στις εφημερίδες, κυρίως στην «Ελευθεροτυπία» από τις στήλες της οποίας οργάνωσε και προέβαλλε μια ειδική αρθρογραφία με τον τίτλο «Μικρές Πατρίδες» για την ελληνική περιφέρεια και τους ανθρώπους της καθώς και για την Αθήνα, τα τελευταία χρόνια. Συνεχίζει να γράφει και να δημοσιεύει φωτογραφίες με την ίδια θεματογραφία στο actimon.blogspot.com ενώ εκδίδει και βιβλία που έχουν σχέση με την τοπική ιστορία.

*Αραρίσκω = Συνάπτω, συνδέω, προσαρμόζω