Αγαπημένοι μου φίλοι ασφαλιστές, φορτώστε τα όνειρά σας σε καράβια, κάποια από αυτά θα μεταμορφωθούν όπως κάποιες κάμπιες που γίνονται πεταλούδες! Η ομορφιά είναι μέρες που έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις! Προσπάθειες, τύχη, συμπτώσεις, γνωριμίες, συστάσεις, ξεχασμένα ραντεβού, αναβολές, αρνήσεις που έμοιαζαν σκουλήκια μεταμορφώνονται σε πολύχρωμες πεταλούδες, σε συμβόλαια, σε πελατεία, σε προμήθειες, σε χαρτοφυλάκια! Αφήστε τη «στεριά», κόψτε την αλυσίδα του καναπέ και της καρέκλας και ανοιχτείτε στα πέλαγα! Ας αφήσουμε τον Οδυσσέα που κρύβουμε μέσα μας να πάει στην Τροία  να πολεμήσει και ας περιπλανηθεί στα πέλαγα με την Κίρκη και τις Σειρήνες, τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες! Τώρα, και αν ακόμα δεν έχουμε έναν Όμηρο να γράψει την ιστορία μας, έχουμε κάποιους που θα ήθελαν να ακούσουν το πώς τα καταφέραμε! Ίσως τα παιδιά μας, ίσως η μάνα μας, ίσως η γυναίκα μας, ίσως οι αγαπημένοι μας, ίσως οι συνάδελφοί μας, ίσως οι προϊστάμενοί μας, ίσως… κάποιοι τέλος πάντων να έδειχναν ενδιαφέρον για το πώς βγήκαμε από τη μιζέρια, για το πώς κατακτήσαμε την αξιοπρέπειά μας, για το πώς πήραμε καλύτερο σπίτι, για το πώς αγοράσαμε γραφείο, για το πώς γράψαμε το παιδί μας σε καλύτερο σχολείο, για το πώς πήγαμε σε καλύτερη γειτονιά, για το πώς βοηθήσαμε κάποιους συνανθρώπους μας, για το πώς σηκωθήκαμε από την άκρη του δρόμου, για το πώς σε αυτή τη μικρή κόγχη της ζωής που βρεθήκαμε δείξαμε την ανθρωπιά μας! Τολμήστε, κόψτε τα σκοινιά να αποπλεύσει το καράβι σας! Ό,τι μπορείτε να ονειρευτείτε μπορείτε να το κάνετε. Μεγαλώστε τα δρομολόγια της ζωής, βγείτε απ’ τη ρουτίνα της καθημερινότητας κάνοντας τα ίδια και τα ίδια σε μια πορεία Ρίο – Αντίρριο και σαλπάρετε στα γαλάζια ανοιχτά πέλαγα. Οι απέραντες θάλασσες σας περιμένουν και όλες ξεκινούν λίγα μέτρα απ’ την ακτή που είστε σήμερα. Μα κάνοντας σήμερα αυτά που κάνω κάθε μέρα μπορούν να μου συμβούν όλα αυτά τα ωραία και μεγάλα; Ίσως! Όσοι εργάζεστε ως ασφαλιστές υπογράφετε να προστατευτούν περιουσίες που κάποιοι «έφαγαν» τον κόσμο για να τις αποκτήσουν, προστατεύετε χήρες, ορφανά, αγαπημένα πρόσωπα που για κάποιους είναι όλα τα «καλά» της γης! Και τι είναι ο κόσμος για εμάς; Οι δικοί μας άνθρωποι, η παρέα μας, οι συγγενείς μας, οι συμπολίτες μας, η οικογένειά μας, η εταιρία μας, το μικρό ή μεγάλο γραφείο μας σε κάποιο όροφο, η πόλη μας, ο νομός μας, το νησί μας, το χωρίο μας, οι δρόμοι και οι πλατείες που καθημερινά περπατάμε!
Ο Θεός μας δώρισε τη φαντασία, που σε ταξιδεύει όπου θες. Μας στέλνει όνειρα, που για κάποιους καταλήγουν σε θλιμμένες χαραυγές όταν βλέπουμε την πραγματικότητα αλλά ταυτόχρονα μας στέλνει ρόδινες ανατολές και ηλιόλουστες μέρες θυμίζοντας ότι οι νύχτες περνάνε και πάνε και πάνε. Μέσα από καθημερινές φυλακές είναι πολλοί αυτοί που έκαναν όνειρα με ανοιχτά μάτια! Δείτε τη φανταστική φωτογραφία πάλι και υψώστε τα δικά σας πανιά, στα δικά σας καράβια και καλά ταξίδια! Αναθεωρήστε τους στόχους σας βάζοντας αντί για αριθμούς όνειρα! Μη βάλετε στόχο 100.000€ αλλά στόχο να αγοράσω νέο σπίτι, νέο αυτοκίνητο, νέο γραφείο, νέα ρούχα, καινούργια παπούτσια, νέο κινητό, νέο i-pad! Γιατί να έχω στόχο τη νέα παραγωγή και όχι το νέο μου σπίτι; Γιατί να έχω στόχο να βγω πρώτος ή δεύτερος και να μην έχω στόχο όμορφες διακοπές φέτος στο Παρίσι με την οικογένειά μου; Πώς να με ενθουσιάζει ο στόχος τα ελάχιστα που βάζει μια εταιρία και να μην με ενθουσιάζει ο στόχος φροντίδας των παιδιών μου σε καλό σχολείο, με Αγγλικά, με Γερμανικά, με καλά πανεπιστήμια στο εξωτερικό; Είναι δυνατόν να έχω κουράγια να πιάσω στόχο για να μη γκρινιάζει ο διευθυντής και να μην έχω δύναμη να πιάσω στόχο να μη γκρινιάζει η οικογένεια όταν δεν έχω χρήματα να τους ζήσω; Βάλτε κι άλλα προσωπικά σας σαν κι αυτά που γράφω και αρχίστε από τώρα να γράφετε τα νέα δρομολόγια. Και αν δε φτάσετε στην Ιθάκη σας που έγραψε και ο ποιητής μας Καβάφης θα είναι ωραία τα ταξίδια σας ως τον προορισμό σας. Άντε φιλαράκια μου ίσως βρεθούμε σε κάποιο δρόμο, ταξιδεύω και εγώ μαζί σας!

Ευάγγελος Σπύρου

*Ο πίνακας είναι του Vladimir Kush, Museo Immaginario Arti senza Tempo