Στα πρώτα μου βήματα ως ασφαλιστής, η ανασφάλεια κι η έλλειψη πελατολογίου με βασάνιζαν. Ξεφύλλιζα διαρκώς τις λίστες μου, τις μελετούσα  από την αρχή και τις «χτένιζα» ξανά και ξανά, απορρίπτοντας αρκετά πιθανά ραντεβού. Είχα πάντα στο μυαλό μου τα λόγια του μάνατζερ μου: «Να συναντάς ανθρώπους με πραγματικές ασφαλιστικές ανάγκες, αλλά και με το οικονομικό προφίλ που μπορεί να στηρίξει μια τέτοια δέσμευση». Έτσι, με αυτή την σκέψη όλο και περιοριζόταν ο κύκλος μου, μέχρι που κάποια στιγμή οι λίστες είχαν στερέψει, όπως και οι συστάσεις.

Ένα απόγευμα,  είχα την ηρεμία να σκεφτώ πιο καθαρά, ήρθε στη σκέψη μου ο φίλος μου, ο Άγγελος. Ένα παιδί του μόχθου και του μεροκάματου. Είχε μόλις παραιτηθεί από το υποδηματοποιείο όπου δούλευε και μαζί με τη σύζυγό του είχαν επενδύσει όλες τους τις οικονομίες για να ανοίξουν το δικό τους υποδηματοποιείο. Τον κοίταξα και σκέφτηκα πως, παρότι δεν «ταίριαζε» στα τυπικά κριτήρια και το συγκεκριμένο οικονομικό προφίλ , άξιζε να του μιλήσω.

Η συνάντησή μας ορίστηκε, σε φιλικό επίπεδο. Δεν του είχα εξηγήσει τον λόγο, γιατί φοβόμουν μήπως με παρεξηγήσει και με δει σαν ευκαιριακό. Στο καφέ, κοντά στο μαγαζί του, μου μίλησε ανοιχτά. Μου εξομολογήθηκε πως άρχισε να πιέζεται οικονομικά, αφού όλες τους οι οικονομίες είχαν μπει στην επιχείρηση και είχε χρειαστεί να προβεί και σε δανεισμό από Τράπεζα. Μάλιστα, με γλαφυρό τρόπο μου περιέγραψε πώς κάθε μέρα διένυε με τα πόδια  μια μεγάλη απόσταση από το σπίτι ως το μαγαζί για να γλιτώνει τη βενζίνη.

Εκεί, κάπως δειλά και με φόβο μήπως παρεξηγηθώ, του είπα πως, εφόσον όλες τους οι οικονομίες είχαν τοποθετηθεί στο μαγαζί και η πηγή του οικογενειακού εισοδήματος ήταν αποκλειστικά ο ίδιος, θα ήταν φρόνιμο να κάνει ένα μικρό ασφαλιστήριο. Να εξασφαλίσει το εισόδημά του, σε περίπτωση ατυχήματος ή ασθένειας.

Η πρώτη του αντίδραση ήταν έντονη και αρνητική:
«Είσαι τρελός; Εδώ σου λέω ότι δυσκολεύομαι και εσύ θέλεις να με φορτώσεις με άλλο ένα κόστος;»

Ήμουν νέος, αλλά είχα ήδη μάθει από τα σεμινάρια πώς να αντιμετωπίζω αντιρρήσεις. Του είπα με ήρεμη φωνή:
«Άγγελε, έχεις αυτοκίνητο;»
Η απάντηση ήρθε αμέσως: «Ναι».
«Πόσες ρόδες έχει το αυτοκίνητό σου;»
«Τέσσερις», απάντησε σχεδόν μηχανικά.
Χαμογέλασα και του είπα: «Λάθος. Έχει πέντε. Τέσσερις για να κινείσαι και μία ρεζέρβα, για να την κάνεις χρήση όταν κάτι πάει στραβά και να μπορέσεις απρόσκοπτα να συνεχίσεις το ταξίδι σου.

 Η πρόνοια είναι η ρεζέρβα μας. Αυτό ακριβώς σου προτείνω».

Μέσα από χαμόγελα, αλλά και σιωπηλή σκέψη, ο Άγγελος τελικά υπέγραψε ένα συμβόλαιο που του εξασφάλιζε 800 ευρώ μηνιαίως σε περίπτωση ατυχήματος και μάλιστα με μηνιαίο τρόπο πληρωμής.

Έναν μήνα και κάτι αργότερα, ο Άγγελος άργησε σε μια υποχρέωση και, από απροσεξία, έπεσε με τη μηχανή του. Έσπασε το δεξί χέρι και το πόδι του. Ασθενοφόρο, γύψος, πόνος — κι έπειτα η σιωπή της απελπισίας. Δύο ημέρες  μέρες αργότερα και αφότου είχε συνέλθει από το αρχικό σοκ με κάλεσε στο τηλέφωνο. Με φωνή τρεμάμενη, μου εξιστόρησε τι είχε συμβεί και, με δάκρυα, μου είπε ότι είναι σε απόγνωση. Η επιχείρηση θα έμενε κλειστή για τρεις μήνες, μέχρι να αποκατασταθεί η υγεία του, οι οικονομίες του μηδενικές ενώ παράλληλά έτρεχε και το δάνειο που είχε πάρει για τον αρχικό εξοπλισμό του υποδηματοποιείου.

Και τότε, δειλά ,σχεδόν ψιθυριστά, μου είπε:
«Αντώνη, θυμάμαι που κάναμε εκείνο το συμβόλαιο; Το έκανα όχι γιατί το είχα ανάγκη, ούτε γιατί πιστεύω στις ασφάλειες, αλλά γιατί σε εμπιστεύθηκα με τον τρόπο που μου μίλησες. Ξέρω ότι οι ασφάλειες μοιράζουν ελπίδα και ψέματα και ότι δεν πληρώνουν… αλλά τώρα, μέσα στην απόγνωσή μου, σκέφτηκα να σε ρωτήσω αν θα μου δώσει όσα μου περιέγραψες τότε».

Του απάντησα απλά και καθησυχαστικά: «Κάνεις λάθος δεν είναι όλα όπως νομίζεις. Δεν είναι θέμα τύχης. Είναι θέμα πρόνοιας». Και χαίρομαι για εμάς και τους δύο, γιατί με εμπιστεύτηκες έκανες το σωστό ανεξάρτητα του τι πίστευες βαθιά μέσα σου.

Τέσσερις μέρες μετά, μόλις κατατέθηκαν τα δικαιολογητικά, ο Άγγελος είδε το πρώτο ποσό από την προστασία εισοδήματος να μπαίνει στον λογαριασμό του. Λίγες μέρες αργότερα, μπόρεσε να προσλάβει έναν νέο για να κρατήσει την επιχείρηση ζωντανή.

Η επιχείρηση του σώθηκε από αυτό το μικρό αλλά σπουδαίο συμβόλαιο και σήμερα αριθμεί 2 ακόμα καταστήματα.

Αυτό το περιστατικό με όπλισε με δύναμη. Ήταν μάθημα και για μένα, που δίσταζα να προτείνω την ασφάλιση λόγω ηλικίας και περιορισμένου εισοδήματος, και για τον ίδιο, που θεωρούσε την ασφάλεια έξοδο χωρίς αξία, με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι η ασφάλεια πληρώνεται από το υστέρημα και όχι από το περίσσευμα.

Κι εκεί, μου ήρθαν στο μυαλό τα επίκαιρα πάντα λόγια του Ισοκράτη: «Εὔ σοι τὸ μέλλον ἔξει,ἐὰντὸ παρόν εὖ τιθῇς.» που σημαίνουν:Το μέλλον σου θα είναι καλό, αν τακτοποιήσεις σωστά το παρόν.

Κλείνοντας, το μήνυμα  που κρατάω είναι απλό αλλά βαθύ: η πρόνοια δεν είναι δαπάνη, είναι επένδυση για τη ζωή. Όσο νωρίτερα την εφαρμόζεις, τόσο πιο ασφαλές και δυνατό γίνεται το αύριο σου. Και μερικές φορές, αυτό που μοιάζει σαν μικρή επιλογή σήμερα, μπορεί να σώσει τα πάντα αύριο.