Όταν προ ημερών έγραψα το άρθρο σχετικά με τους πραγματογνώμονες του κλάδου αυτοκινήτων και τις (ανύπαρκτες) πιστοποιήσεις τους, βεβαίως και είχα πρόθεση να το επεκτείνω, τόσο με αντίστοιχους προβληματισμούς και σκέψεις  για τα υπόλοιπα επίπεδα πραγματογνωμόνων, η εργασία των οποίων είναι εξίσου κρίσιμη για τον ασφαλιστικό κλάδο, όσο και με επιπλέον σκέψεις και προτάσεις για τους πραγματογνώμονες αυτοκινήτων. Με πρόλαβε όμως η παρέμβαση του κου Γ. Μάστακα και τα σχόλια των κ.κ. Γ. Κουτίνα και Χ. Νικολάκου.

Όντως η συζήτηση που έχει ήδη αρχίσει έχει πολύ ενδιαφέρον και καλό θα ήταν να πάρουν θέση και οι επίσημοι φορείς (Ενώσεις Ασφαλιστών, Πρακτόρων και Μεσιτών, καθώς και η ΕΑΕΕ), προκειμένου να μην μείνουμε σε επίπεδο ακαδημαϊκής συζήτησης, αλλά η αγορά και οι φορείς της να προχωρήσουν σε ολοκληρωμένες διαδικαστικές και λειτουργικές βελτιώσεις.

Σχετικά με τους πραγματογνώμονες των αυτοκινήτων υπάρχουν αρκετές και κατά τη γνώμη μου πιο εύκολα εφαρμόσιμες λύσεις. Παραδείγματος χάριν, πόσες εταιρίες έχουν στελεχώσει τα τμήματα αποζημιώσεών του κλάδου αυτοκινήτων με νέους πτυχιούχους των ΑΕΙ και ιδιαίτερα των ΤΕΙ, σε κλάδους σπουδών παρεμφερείς με τα αυτοκίνητα (π.χ. μηχανολόγους-μηχανικούς κ.λπ.), προκειμένου να ελέγχουν περισσότερο ορθολογικά τη λειτουργία του κλάδου και κατ’ επέκταση το κόστος των ζημιών και το χρόνο διεκπεραίωσης; 

Σε κάθε περίπτωση, η ανάγκη για μορφωμένους και αξιόπιστους επαγγελματίες, έχει αυξηθεί σημαντικά σε πολλούς τομείς της σύγχρονης ασφαλιστικής εργασίας.

Ακόμα, η τεχνολογική, ψηφιακή και μηχανογραφική υποστήριξη που είναι διαθέσιμη σήμερα και  αφορά τον έλεγχο του προϋπολογισμού και του κόστους των ζημιών, μπορεί να είναι εξαιρετικά χρήσιμη και αποτελεσματική, όχι μόνο σε θέματα ελέγχου κόστους, αλλά και σε θέματα ταχύτητας διεκπεραίωσης ζημιών και ικανοποίησης των πελατών.

Ας επεκτείνουμε λίγο περισσότερο τη συζήτησή μας, αφού λάβουμε υπόψη μας και τα σύγχρονα δεδομένα.