Υπάρχουν στιγμές που η φύση δεν περιμένει να την ερμηνεύσουμε.
Μιλά μόνη της, μέσα από τα πιο απλά πράγματα — ένα φύλλο που πέφτει, μια σκιά που κινείται, ένα φως που σβήνει πάνω στο χορτάρι.

Κάπως έτσι στάθηκα μπροστά στις φωτογραφίες του Fred Tree ManBreglia,
ενός ανθρώπου που ζει στην πόλη Esperance της πολιτείας της Νέας Υόρκης ο οποίος καταγράφει την ποίηση των δέντρων όπως άλλοι φυλάνε ημερολόγιο.
Οι εικόνες του δεν δείχνουν το φθινόπωρο· το εφευρίσκουν ξανά.

Το φθινόπωρο γι’ αυτόν δεν είναι εποχή· είναι τελετουργία.
Τα δέντρα γυμνώνονται αργά, αφήνοντας να πέσουν σιωπηλά τα φύλλα στο έδαφος. Κάθε φύλλο που πέφτει δεν πεθαίνει — μεταμορφώνεται σε σχέδιο. Σπείρες, κύκλοι, διαδρομές· σχήματα που θυμίζουν αρχαίες γλώσσες, ζωγραφισμένα όχι με χρώμα αλλά με απουσία — με το πράσινο του χορταριού που αποκαλύπτεται κάτω από τη βροχή.

Έτσι γεννιέται μια τέχνη που δεν κρατάει για πάντα, μα ίσως γι’ αυτό είναι αληθινή.
Ένα πάρκο γίνεται καμβάς, κι ο άνεμος — συνεργός του καλλιτέχνη — τραβά τις γραμμές, συνθέτοντας χορούς που μόνο από ψηλά μπορείς να δεις, όπως τα πουλιά βλέπουν τα μυστικά των ανθρώπων.

Κοιτώντας αυτές τις εικόνες, ένιωσα πως η φύση δεν χρειάζεται μουσείο·
της αρκεί ένα φύσημα ανέμου, μια σκιά, ένα βλέμμα που ξέρει να σταθεί λίγο παραπάνω. Γιατί κάθε φθινόπωρο, πριν χαθεί, γράφει στο χώμα το πιο όμορφο ποίημά του — κι έπειτα το αφήνει να το διαβάσει όποιος ξέρει να περπατά αργά.

Ένας άνθρωπος και ο άνεμος φτιάχνουν σχέδια από φύλλα — για λίγο μόνο, όσο κρατά η σιωπή του πάρκου