Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χρειάζεται να τους γνωρίσεις από κοντά για να νιώσεις πως υπήρξαν κομμάτι της ζωής σου. Ο Γιώργος Παπαστεφάνου είναι ένας από αυτούς. Η φωνή του, οι εκπομπές του, ο τρόπος με τον οποίο μιλούσε για τα τραγούδια, για τους δημιουργούς, για τα μικρά και τα μεγάλα της τέχνης, έφτιαξαν για δεκαετίες ένα είδος άτυπης οικειότητας με τον ακροατή. Σαν να ερχόταν κάθε φορά στο ίδιο δωμάτιο, να άναβε το φως και να έλεγε: «Άκου αυτό, αξίζει».

Γι’ αυτό η δωρεά του αρχείου του στην ΕΡΤ δεν μοιάζει με τυπική πράξη. Μοιάζει περισσότερο με επιστροφή. Με τοποθέτηση ενός πολύ προσωπικού κόσμου εκεί όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε: στο Ραδιομέγαρο, στα στούντιο, στα γραφεία, στους διαδρόμους που περπάτησε από τα δεκαεννιά του χρόνια και έπειτα. Εκεί όπου, όπως ο ίδιος έλεγε, ένιωθε πάντα σαν στο σπίτι του.

Τα χιλιάδες βινύλια, οι σπάνιες εκδόσεις, τα βιβλία και τα μαγνητοφωνημένα τεκμήρια δεν είναι απλώς μια συλλογή. Είναι η διαδρομή ενός ανθρώπου που έζησε τη μουσική με τρόπο βαθύ, διαλεκτικό, και που θεώρησε αυτονόητο ότι αυτός ο θησαυρός πρέπει να μείνει σε δημόσια θέα, να συνεχίσει να δουλεύει για άλλους, να οδηγεί, να εμπνέει.

Την ημέρα της τιμητικής εκδήλωσης χθες, η συγκίνηση δεν ήταν τυπική. Ήταν η συγκίνηση του ανθρώπου που αντικρίζει μια ζωή ολόκληρη να του επιστρέφεται, όχι με βραβεία, αλλά με αναγνώριση. Με σεβασμό. Με ένα «ευχαριστώ» που προφέρεται χωρίς έμφαση, αλλά με αλήθεια.

Η αίθουσα της ταινιοθήκης της ραδιοφωνίας θα φέρει πλέον το όνομά του. Μια συμβολική πράξη, αλλά και μια υπόμνηση: ότι οι άνθρωποι που δούλεψαν για το κοινό καλό, που υπηρέτησαν με ήθος την τέχνη και τον λόγο, δεν χάνονται – απλώς αλλάζουν θέση μέσα στο κτίριο της μνήμης μας.

Και ίσως αυτό είναι το πιο τρυφερό στοιχείο της ιστορίας: πως ο Γιώργος Παπαστεφάνου, δωρίζοντας το αρχείο του, έκανε αυτό που έκανε πάντα. Έδωσε. Μοίρασε φως, υλικό, δυνατότητα. Μοίρασε έναν κόσμο που θα ταξιδεύει πια χωρίς εκείνον, αλλά χάρη σε εκείνον