Το σημείο όπου βρίσκεται το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, ένα από τα σπουδαιότερα στον κόσμο χάρη των μοναδικών εκθεμάτων αρχαϊκής τέχνης που διαθέτει, την εποχή που αυτά δημιουργήθηκαν ή και νωρίτερα ήταν ένα χωράφι ή ένας αγρός και σίγουρα σε αυτόν υπήρχαν ελιές όπως εξάλλου και σε ολόκληρη την Αθήνα. Ιερό δέντρο της πόλης η ελιά αλλά παράλληλα και πολύτιμο κατείχε μια ιδιαίτερη θέση ανάμεσα σε αυτά που φρόντιζαν οι Αθηναίοι όλων των εποχών και σίγουρα κατά τους αιώνες που ακολούθησαν ποτέ ως τα σήμερα δεν έπαψαν να υπάρχουν και να συνδέουν τους μύθους της πόλης με την ιστορία.

Στον προαναφερόμενο χώρο ανάμεσα σε διάφορα δέντρα, όπως ευκάλυπτοι, νεραντζιές και φοίνικες υπάρχουν σήμερα κάποιες μεγάλες ελιές που θυμίζουν κάπως εκείνη την εποχή που ο χώρος ήταν χωράφια. Αυτές μάλιστα καρπίζουν αλλά λόγω του ύψους τους και το βρώμικο χώμα κάτω από τις φυλλωσιές τους κανένας ενδιαφέρεται να μαζέψει έστω μια χούφτα ελιές και μένουν για τους παπαγάλους και τα περιστέρια που δεν αφήνουν να πάει καμιά χαμένη. Οι παπαγάλοι μάλιστα που ο πληθυσμός τους συνεχώς αυξάνεται με άγνωστες συνέπειες για την ιθαγενή ορνιθοπανίδα της πόλης είναι ιδιαίτερα επιθετικοί και εριστικοί με τα περιστέρια και δεν τα αφήνουν καν να πλησιάσουν τα κλαδιά με τις ελιές.

Αντιθέτως, για έναν άγνωστο λόγο οι παπαγάλοι δεν κατεβαίνουν στα χαμηλά κλαδιά και σπάνια, αν είναι πολύ πεινασμένοι τους βλέπουμε να κυνηγούν  τα περιστέρια στα πεζοδρόμια ή στις πλατείες για να τους αρπάξουν την τροφή. Για τον ίδιο λόγο μάλλον δεν τους βλέπουμε να κατεβαίνουν και στις ελιές που είναι φυτεμένες μέσα σε γλάστρες και κοσμούν το καφενείο «Ο κήπος του Μουσείου» που βρίσκεται σε μια γωνία του χώρου μπροστά από το Μουσείο. Φέτος μάλιστα και χάρη στην διαρκή φροντίδα και πότισμα από τους υπεύθυνους του καφενείου αυτές οι ελιές που οι ρίζες τους στριμώχνονται μέσα στις γλάστρες παραβγήκαν και τον εαυτό τους στην καρποφορία αλλά κανένας δεν ασχολήθηκε με τις ελιές τους και τις οποίες τιμούν μόνο τα περιστέρια που συχνάζουν εκεί.

Έτσι χθες στην μακριά ουρά της αναμονής για την είσοδο στο Μουσείο (κάθε πρώτη Κυριακή των μηνών του χειμώνα είναι ελεύθερη και υπήρξε κοσμοσυρροή) όσοι περίμεναν τη σειρά τους είχαν να ασχοληθούν με την έφοδο των περιστεριών στις ελιές και τους καυγάδες μεταξύ τους για το ποιο θα προλάβει να φάει τις περισσότερες. Ήταν μια όμορφη εικόνα που σίγουρα συμβαίνει και σε άλλα σημεία της πόλης που υπάρχουν ελιές αλλά λόγω της καθημερινότητας σε πολλούς διαφεύγει. Στη σχόλη όμως της χθεσινής ημέρας και στην αναμονή πολλοί την χάρηκαν όπως εξάλλου και το Μουσείο που επισκέφτηκαν.

Πέρα απ’ αυτό όμως, η φασαρία που έκαναν τα περιστέρια πάνω στα κατάφορτα κλαδιά τους θύμισε πως η ιστορία της πόλης με τις ελιές είναι δεμένη και όλα τα άλλα δέντρα με της σειρά τους ακολουθούν. Ακόμη κι αν αυτά, ζωντανά, νεκρά η τεχνητά τοποθετούνται για να δώσουν έναν άλλο τόνο στις εορταστικές ημέρες, η ελιά είναι εκείνη που φωτίζει κάθε μέρα τους δρόμους και τις πλατείες που υπάρχει και με τον τρόπο της γαληνεύει το βλέμμα και ημερώνει τον τόπο. Όσο για τα περιστέρια, ας είναι καλά που δεν ξεχνούν όπως οι άνθρωποι να τιμήσουν  τον καρπό τους…