Τις τελευταίες ημέρες το πολιτικό θερμόμετρο έχει χτυπήσει κυριολεκτικά κόκκινο, με την Κυβέρνηση και την Αντιπολίτευση να διασταυρώνουν τα ξίφη τους με φόντο τις εξελίξεις γύρω από την υπόθεση του τραγικού δυστυχήματος των Τεμπών. Το ενδιαφέρον εστιάζεται στην τριήμερη συζήτηση στη Βουλή για την πρόταση δυσπιστίας που κατέθεσε το ΠΑΣΟΚ και συνυπέγραψαν και άλλα κόμματα από την ευρύτερη αριστερά, όπως ο Σύριζα, η Νέα Αριστερά και η Πλεύση Ελευθερίας. Η χώρα, λίγο πριν μπει στην τελική ευθεία προς τις ευρωεκλογές, βιώνει για πρώτη φορά μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα μια εκρηκτική ατμόσφαιρα σε πολιτικό επίπεδο, όπου από τη μία πλευρά η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας διαχειρίζεται μια σύνθετη κατάσταση με ζητήματα ανοιχτά και τις μετρήσεις κοινής γνώμης να προκαλούν πίεση μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα απόλυτης κυριαρχίας της κυβερνητικής παράταξης. Στην αντίπερα όχθη, η Αντιπολίτευση προσπαθεί να αξιοποιήσει την τρέχουσα συγκυρία για να αποκομίσει, μέχρι να ανοίξουν οι κάλπες, εκλογικά οφέλη. Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι η πρόταση δυσπιστίας σχηματοποίησε συγκυριακά ένα πρώτο αντικυβερνητικό μέτωπο, εντούτοις η διελκυστίνδα μεταξύ του Σύριζα και του ΠΑΣΟΚ, η μεταξύ τους διαμάχη για το ποιος θα ηγηθεί της προσπάθειας στην κεντροαριστερά, αλλά και η απουσία μιας κοινής πολιτικής συνισταμένης που θα έδινε την ευκαιρία συγκρότησης ενός κοινού ανθεκτικού αντιπολιτευτικού σχήματος δεν αφήνει περιθώρια, τουλάχιστον με τα σημερινά δεδομένα, για κάτι θεαματικό που θα μπορούσε να απειλήσει πραγματικά τη Νέα Δημοκρατία του κ. Μητσοτάκη. Αμφότερες οι δυνάμεις κάνουν ένα στρατηγικό λάθος, αφού καμία ουσιαστικά δεν δύναται με τη στάση της και το πολιτικό αφήγημά της να απευθυνθεί σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα που ανήκουν σε άλλους χώρους όπως στην κεντροδεξιά ή στη δεξαμενή των απολιτίκ. Διότι εκτός από την επικοινωνία, οι πολίτες θέλουν να ακούσουν και ουσία για τα δύσκολα που είναι ακόμα μπροστά...    Ένας πολιτικός οργανισμός, για να πετύχει να δημιουργήσει πλειοψηφικό ρεύμα και να διεκδικήσει τη διακυβέρνηση της χώρας, χρειάζεται, χωρίς δεύτερη σκέψη, να υπερβεί στεγανά του παρελθόντος και τάσεις αυτοσυντήρησης, να υιοθετήσει μια νέα κουλτούρα σύνθεσης,  δημιουργώντας προϋποθέσεις σύγκλισης με πολίτες και κοινωνικά ρεύματα που ζητούν ακόμα εν έτη 2024 την «επανάσταση του αυτονόητου» σ΄ αυτή τη χώρα. Εν κατακλείδι, το κυβερνών κόμμα θα δοκιμάσει τις αντοχές του στις επερχόμενες ευρωεκλογές, στοχεύοντας στο να περιορίσει τις συνέπειες της πολιτικής κόπωσης και της έντονης δυσαρέσκειας που έχουν προκαλέσει σε ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνικής του βάσης συγκεκριμένες επιλογές της δεύτερης τετραετίας. Στην αντίπερα όχθη, τα δύο κόμματα, ως βιώσιμα συστήματα, που διεκδικούν τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης κάνουν προς το παρόν ένα σοβαρό λάθος. Αναλώνονται κυρίως στο ποιος θα επικρατήσει στο δικό τους πολιτικό χώρο, αδιαφορώντας παντελώς τι συμβαίνει στο εξωτερικό περιβάλλον, το οποίο μπορεί να επηρεάσει κατά κόρον τις εκλογικές τάσεις (διεύρυνση). Όσο βρίσκονται εγκλωβισμένα σ΄ αυτό το ανοδικό σπιράλ  εσωστρέφειας, τόσο θα απομακρύνεται το ενδεχόμενο για αλλαγή του πολιτικού σκηνικού. Δεν φτάνει μόνο ένα κόμμα που βρίσκεται στην Κυβέρνηση να φθείρεται, αλλά χρειάζεται μια σοβαρή και προσαρμοσμένη στα σημερινά δεδομένα εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Ούτως ή ΄άλλως, η στρατηγική του «ώριμου φρούτου» είναι ξεπερασμένη, και όσοι συνεχίζουν να την υιοθετούν, αδυνατούν να προσεγγίσουν το threshold (κατώφλι) μιας ευκαιρίας για τη διακυβέρνηση της χώρας. Απλά και ξεκάθαρα.