Η Κατίνα (Αικατερίνη) Ζάχου που περπατάει στην 8η δεκαετία της ζωής της είναι μόνιμη κάτοικος του χωριού Αμάραντος Καρδίτσας και προχθές που είχε την ονομαστική γιορτή την ονομαστική γιορτή της έκανε, όπως άλλωστε σε όλη τη ζωή της, τις απαραίτητες προετοιμασίες για να κεράσει όσους χωριανούς θα την επισκέπτονταν να την ευχηθούν…  

Πάντα έτσι έκανε στη ζωή της η Κατίνα η οποία αναγνωρίζεται απ’ όλους και κυρίως τις γυναίκες του χωριού ως καλή νοικοκυρά και ότι από τα χέρια της και την κουζίνα της βγαίνουν εξαιρετικά φαγητά και γλυκά. Για την γιορτή μας μάλιστα έκανε πάντα πίττες χρησιμοποιώντας υλικά που προέρχονταν από το χωράφι της ή το κοπάδι της. Όπως λαχανικά κάθε είδους, βούτυρο, τυρί και αλεύρι τα παλιότερα χρόνια από σιτάρι που καλλιεργούσαν στα δικά τους χωράφια καθώς και καλαμποκάλευρο. Όλα αυτά στα χέρια της γινόντουσαν πίττες που από την μυρωδιά τους ξεσήκωναν την γειτονιά και φυσικά η δοκιμή τους ήταν επιβεβλημένη μέσα στο τυπικό του εορτασμού. Έτσι καλλιεργήθηκε η φήμη για τις πίττες της Κατίνας και όλοι στο χωριό, περίμεναν την γιορτή της να τις δοκιμάσουν συνοδεία καλού κρασιού και οι γυναίκες φυσικά να κρίνουν την επιτυχία τους. 

Η Κατίνα είναι μια από τις τελευταίες γυναίκες στον Αμάραντο αλλά και σε όλα τα γύρω ημιορεινά χωριά αλλά και του κάμπου που κρατώντας την παράδοση  που ήθελε το σπίτι που γιορτάζει να προσφέρει στους επισκέπτες φαγητά, μεζέδες και γλυκά από τα προϊόντα του σπιτιού και φτιαγμένα από την γυναίκα ή τις γυναίκες του σπιτιού. Μια παράδοση που είχε να κάνει αφενός με τον βαθμό επάρκειας των αγαθών που παρήγαγε ένα σπίτι αλλά και από την άλλη την δυσκολία που είχε κάθε νοικοκυριό να προμηθεύεται, είτε λόγω οικονομίας είτε λόγω απόστασης άλλα αγαθά από την αγορά. Όπως για παράδειγμα γλυκίσματα από την Καρδίτσα όπου ασφαλώς και λειτουργούσαν κάποια ζαχαροπλαστεία. 

Όσο όμως και να ήταν προκλητικά τα γλυκά από ένα ζαχαροπλαστείο οι παλιές νοικοκυρές προτιμούσαν να  φτιάχνουν δικά τους και καθώς πλησίαζε η περίοδος των εορτών ετοιμάζονταν. Βασικό τους μέλημα ήταν το καλό αλεύρι, κάτι που μόνο τα χέρια τους και η επιδεξιότητα του μυλωνά μπορούσε να εγγυηθεί. Διάλεγαν το σιτάρι που προορίζονταν για τα γλυκά και το πήγαιναν στο μύλο, στο νερόμυλο παλιότερα και πιο πρόσφατα στους μηχανοκίνητους  και σε αυτό ανταποκρίνονταν ευχαρίστως οι μυλωνάδες αλέθοντάς το πιο ψιλό και ξηρό. Διάλεγαν επίσης τα καρύδια που θα έβαζαν στα γλυκά και φρόντιζαν να έχουν αρκετό μέλι γιατί η ζάχαρη ήταν ακριβή και δεν ενέπνεε ακόμη σιγουριά. Ανάλογα δε με το γλυκό που επρόκειτο να φτιάξει συγκέντρωνε αυγά, γάλα, βούτυρο, ακόμα και χοιρινό λίπος στην ανάγκη γιατί δεν κόστιζε σχεδόν τίποτα αν προέρχονταν από δικό τους χοίρο. Με αυτό εξάλλου έφτιαχναν τις περισσότερες πίτες και μοσχοβολούσε η γειτονιά όταν έμπαιναν στο φούρνο – με κλάρες εννοείται και ξερά ξύλα που μάζευαν στο δάσος.

Φυσικά όλα αυτά τα υλικά φυλάγονταν σε κλειστό ντουλάπι και σε καθαρές πάνινες σακούλες  γιατί αν το φαγητό για μια νοικοκυρά ήταν ρουτίνα, η επιτυχία του μπακλαβά και των κουραμπιέδων αντιθέτως ήταν αυτή που την έκαναν να ξεχωρίζει στο χωριό και την περιοχή. Αναφέρω αυτά τα γλυκά γιατί ήταν τα κατεξοχήν κεράσματα στις γιορτές του χειμώνα χωρίς να λείπουν βέβαια κι εκείνα του κουταλιού το καλοκαίρι που όπως και να’ χει ήταν πιο εύκολα στην παρασκευή τους και δεν κόστιζαν όσο ένα ταψί μπακλαβά. 

Θα μπορούσαμε να γράψουμε ένα σωρό πράγματα για την επιδεξιότητα των νοικοκυρών στα παλιότερα χρόνια στην κουζίνα από την οποία δεν ξεχώριζε η μαγειρική από την ζαχαροπλαστική και οδηγός τους δεν ήταν η άπειροι τηλεμάγειροι και σεφ αλλά οι ωριμότερες απ’ αυτές γυναίκες, οι γειτόνισσες και φυσικά η πείρα που αποκτούσαν. Πείρα η οποία δοκιμάζονταν καθημερινά στο λιτό τραπέζι αλλά ξεχώριζε πάντα όταν ήταν γιορτή!

Κάπως έτσι έμαθε και η Κατίνα και έτσι έκανε όλη της τη ζωή και άρχισε να στρώνει φύλλο για τις πίττες της – μια τυρόπιτα και μια χορτόπιτα όταν την επισκέφτηκε η γειτόνισσα Κρυσταλλία Γρηγοράκου να την βοηθήσει στην προετοιμασία. Την επίσκεψη μαζί με τον άντρα της θα την έκανε το απόγευμα αλλά ήθελε να δώσει ένα χέρι βοήθειας στην Κατίνα και να αλλάξουν καμιά κουβέντα γιατί καμπάνα από την εκκλησία δεν ακούστηκε και η μέρα έμοιαζε όπως όλες οι άλλες το χωριό. Έτσι η Κατίνα με την Κρυσταλλία έβαλαν τα δυνατά τους  να φτιάξουν δυο πίτες που θα τις ευχαριστήθηκαν και τις απόλαυσαν όσοι χωριανοί πέρασαν από το σπίτι της να της ευχηθούν για τη γιορτή της. 

Έτσι ξεχώρισε η μέρα της Αγίας Αικατερίνης από τις άλλες τις εβδομάδας και οι πίτες που έφτιαξαν η Κατίνα με την Κρυσταλλία, βοηθούντων βεβαίως και των ποτών έδωσαν την αφορμή να βρεθούν γύρω από το τραπέζι οι χωριανοί και να μετρηθούνε για μια ακόμη φορά.