Τον κύκλο που κάνει ένα χωράφι μέσα σε ένα έτος τον καταλαβαίνουμε από τις αλλαγές που συμβαίνουν στην κάθε εποχή οι οποίες ακολουθούν η μια την άλλη και είναι μια διαρκώς επαναλαμβανόμενη κατάσταση καθώς η μηχανή που λέγεται χρόνος, ελάχιστες επιτρέπει εκπλήξεις και οι περισσότερες έχουν να κάνουν με τις ιδιοτροπίες του καιρού.

Την διαφορά επί του προκειμένου κάνει ο άνθρωπος με τις παρεμβάσεις του, με τις καλλιέργειες κυρίως, άλλες ετήσιες όπως οι κήποι κι άλλες με μεγαλύτερο βάθος στο χρόνο, όπως η δεντροκομία. Στην κάθε περίπτωση, ο καλλιεργητής προχωρά αναλόγως με τις δυνατότητες που έχει το κάθε χωράφι να αποδώσει για το ένα ή το άλλο είδος, το ανάγλυφό του που επιτρέπει ή όχι την χρήση μηχανών, το απαραίτητο νερό και βεβαίως από την διάθεση που έχει να ασχοληθεί με αυτό και εν μέρει με την καλαισθησία του.

Ένα στοιχείο που δίνει μια άλλη διάσταση στο χωράφι, είναι τα μελίσσια και αυτό συμβαίνει όταν αυτό είναι συνήθως αργό γιατί οι μέλισσες θέλουν να κάνουν το έργο τους απερίσπαστες και δεν τους αρέσει η περιέργεια ορισμένων για τις κυψέλες. Γι’ αυτό και βλέπουμε μελίσσια σε έρημα χωράφια που δεν πλησιάζουν ούτε άνθρωποι, ούτε και ζώα. Μελίσσια βλέπουμε επίσης και σε διάφορα ξέφωτα του δάσους, συνήθως εκεί που η περιοχή πατιέται από αυτοκίνητο για να γίνεται πιο εύκολη η μεταφορά τους. Η ελληνική φύση με την μεγάλη ποικιλία φυτών και ανθέων δίνει τις δυνατότητες να αναπτυχθούν μελίσσια σε πολλά σημεία τους και τούτο εκμεταλλεύονται οι μελισσοκόμοι και τα μετακινούν διαρκώς αναζητώντας την περιοχή που θα τους αποδώσει περισσότερο μέλι.

Το μεγάλο χωράφι που ασχολούμαι πολύ καιρό είχε στο παρελθόν φιλοξενήσει μελίσσια και η απόδοσή τους  ήταν ικανοποιητική. Το κύριο από τα πλεονεκτήματά του ήταν ότι στο σημείο που βρίσκεται τα μελίσσια δεν ενοχλούνται από τίποτα και οι μέλισσες μπορούν να βοσκήσουν σε μια μεγάλη έκταση τον ανθό της καστανιάς, της βελανιδιάς και του έλατου ενώ δεν θα πιεστούν για νερό καθώς οι πηγές γύρω του έχουν άφθονο και καθαρό. 

Εκτιμώντας αυτές τις δυνατότητες, ο Στέφανος Πέτσας, ένας δημιουργικός νέος με καταγωγή από τα Κέδρα Ευρυτανίας ζήτησε να βάλει τα μελίσσια του σε ένα σημείο του χωραφιού και το δέχθηκα με χαρά. Έτσι καθάρισε το σημείο που επέλεξε από τα χορτάρια και έβαλε αρκετά μελίσσια, η εικόνα των οποίων άλλαξε για την περίοδο που «δούλεψαν» εκεί την εικόνα όλης της περιοχής. Βαμμένα άσπρα και γαλάζια, τα μελίσσια του Στέφανου μπήκαν άλλα στη σειρά κι άλλα σε κύκλο στο προσήλιο και ευάερο τμήμα του χωραφιού και το φώτισαν σπάζοντας έτσι την μονοτονία του πράσινου που κυριαρχεί στο χώρο.

Ήταν ένας λόγος να πηγαίνω συχνότερα στο χωράφι, να βλέπω και να θαυμάζω τα μελίσσια και ομολογώ ότι δεν με εμπόδισαν καθόλου στο πότισμα της πατάτας που είναι μόλις λίγα μέτρα μακριά τους, ούτε σε άλλες ασχολίες με τον καθαρισμό του. Ακούγοντάς το ένιωθα μια μεγάλη χαρά που οι μέλισσες αντλούσαν τους χυμούς από τα δέντρα υποστηρίζοντας έτσι και την επικονίαση και ήταν για μένα μια ωραία συντροφιά. Δεν τα πλησίασα, δεν ήθελα να τα ενοχλήσω, τα έβλεπα από απόσταση και τα χαιρόμουν. Εκεί που τα χαιρόμουν πιο πολύ ήταν όταν έβλεπα τις μέλισσες να έχουν πέσει πολλές μαζί στα νερά, στις πηγές και στο ρέμα και να ποτίζονται μέσα σε ένα βουητό που έμοιαζε σαν να μιλούν με το νερό.

Χθες το βράδυ ο Στέφανος ήρθε και πήρε τα μελίσσια του να τα μεταφέρει σε άλλη περιοχή όπου θα έχουν περισσότερη τροφή. Σήμερα το πρωί που πήγα στο χωράφι το είδα άδειο και στεναχωρημένο που δεν θα έχει πια την συντροφιά των μελισσών. Η σιωπή που επικρατούσε ήταν βαριά για το χωράφι αλλά και για μένα που την είχα συνηθίσει και οι μέλισσες ήταν μια συντροφιά τις ώρες που δούλευα εκεί. Του χρόνου κανονίσαμε με τον Στέφανο θα διαμορφώσουμε καλύτερα τον χώρο να μείνουν περισσότερο καιρό εκεί τα μελίσσια και μπορεί να αφήσει μερικά για πολύ καιρό να ομορφαίνουν το χωράφι και μέσα στις άλλες ιδιότητες και ασχολίες του αγρότη να αποκτήσω και αυτή του μελισσοκόμου…     

ΥΓ. Στις φωτογραφίες, με τον Στέφανο Πέτσα και τα μελίσσια του όταν τα έφερε στο χωράφι να τρυγήσουν τον ανθό της καστανιάς.

Ο Ηλίας Γ. Προβόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μεγάλη Κάψη της Δυτικής Φθιώτιδας. Έγινε δημοσιογράφος και εργάστηκε επί πολλά χρόνια και αποκλειστικά στις εφημερίδες, κυρίως στην «Ελευθεροτυπία» από τις στήλες της οποίας οργάνωσε και προέβαλλε μια ειδική αρθρογραφία με τον τίτλο «Μικρές Πατρίδες» για την ελληνική περιφέρεια και τους ανθρώπους της καθώς και για την Αθήνα, τα τελευταία χρόνια. Συνεχίζει να γράφει και να δημοσιεύει φωτογραφίες με την ίδια θεματογραφία στο actimon.blogspot.com ενώ εκδίδει και βιβλία που έχουν σχέση με την τοπική ιστορία.

*Αραρίσκω = Συνάπτω, συνδέω, προσαρμόζω