Κάθε γάτα φαντάζομαι της Αθήνας, έχει μια διαφορετική προσωπικότητα και φυσικά σχέση με αυτόν που την συντηρεί, την φροντίζει και καμαρώνει για το οικόσιτό του. Δεν ξέρουμε πόσες είναι αυτές γιατί δεν είναι σαν τους σκύλους που θέλουν την βόλτα τους και λίγο πολύ σε κάθε γειτονιά μπορούμε να δούμε κάποιον γείτονά μας να ακολουθεί ένα λουρί κάνοντας τον γύρο κάποιων οικοδομικών τετραγώνων ή στο κοντινό πάρκο.

Γάτα αντιθέτως θα καταλάβουμε αν έχει ο γείτονάς μας αν αυτή βγει στο μπαλκόνι και στις περισσότερες περιπτώσεις θα πρόκειται για γάτο ο οποίος δεν έχει υποστεί στείρωση και με το δίκιο του αναζητεί ένα ταίρι να ζευγαρώσει. Τους ακούμε πολλές φορές να νιαουρίζουν θλιμμένα από τα μπαλκόνια και οι περισσότεροι φαντάζομαι θα ήθελαν να έχουν φτερά να πετάξουν εκεί που τους περιμένει μια γάτα, γόνιμη φυσικά. Να χαρούν μαζί το ζευγάρωμά και απ’ αυτό να έρθουν στον κόσμο γατάκια με μοίρα, δυστυχώς άγνωστη. Δεν μπορεί όμως ένας γάτος να βγάλει φτερά να πετάξει και γι’ αυτό υπομένει μια ζωή που μοιάζει με των ευνούχων, μέχρι να πεθάνει στο καλαθάκι του, σε ένα σπίτι σαν φυλακή. Το ίδιο συμβαίνει και με τις γάτες, αν αυτές δεν είναι στειρωμένες και όταν έρθει ο καιρός τους να ζευγαρώσουν, τις βλέπουμε εκνευρισμένες και κατά πως παράξενες, καθώς ο προορισμός της αναπαραγωγής έχει ακυρωθεί στα χειρουργεία των κτηνιάτρων.

Οι λόγοι που οι άνθρωποι υποβάλλουν τα ζώα συντροφιάς όπως αποκαλούνται αυτά που μοιράζονται τη ζωή τους με τους κυρίους τους ή pet (για τους απενοχοποιημένους που τα βλέπουν σαν στολίδια ή οτιδήποτε άλλο) είναι πολλοί και κυρίως, η διαβίωση σε ένα διαμέρισμα και η δυσκολία που συναντούν στην διάθεση των απογόνων τους. Γι’ αυτό και προχωρούν στον ακρωτηριασμό, πράγμα που χωρίς τύψεις κάνει η πλειονότητα ενώ ελάχιστοι και πλέον συνειδητοί είναι εκείνοι που διατηρούν  πλήρη την φύση τους.

Είναι μεγάλη κουβέντα πάντως η στείρωση των ζώων, τελευταία μάλιστα ψηφίστηκαν και κάποιοι νόμοι για τους οποίους πολλοί είχαν σοβαρές αντιρρήσεις και σίγουρα η εφαρμογή τους στο μέλλον, κρύβει πολλές εκπλήξεις ενώ τίθενται και κάποια ζητήματα ηθικής.  Όσο καλά και να ήταν προετοιμασμένο το σχετικό νομοσχέδιο, υστερούσε σε εμπειρία αληθινής ζωής και αναγνώρισης της βιωμένης παράδοσης ενώ παρέβαινε τους αιώνιους νόμους που διέπουν την ζωή κάθε πλάσματος και κυρίως την αναπαραγωγή. Για παράδειγμα, δεν μπόρεσαν να δώσουν μια σοβαρή απάντηση για το πώς θα λειτουργεί ένα στειρωμένο τσοπανόσκυλο που ρόλος του είναι να φυλάει το κοπάδι ή πως ένα ανάπηρο κυνηγόσκυλο θα μαθαίνει να κυνηγάει. Τα τσουβάλιασαν όλα σε μια κατηγορία πλασμάτων χωρίς την ικανότητα της αναπαραγωγής καλυπτόμενοι πίσω από έναν ασαφή δικαιωματισμό.

Θα θέλαμε αυτοί άνθρωποι, επιστήμονες, ειδικοί, φιλόζωοι, πολιτικοί και άλλοι που υποστήριξαν αυτό το νομοσχέδιο να ήταν μπροστά σε μια μοναδική σκηνή, όπου μια γάτα, καταφανώς αδέσποτη, ανεξάρτητη και συντηρούμενη μόνο από το ένστικτό της έβαλε πολύ υψηλό στόχο. Γλυκαμένη σίγουρα από προηγούμενα κυνήγια στα παρκάκια και στα δέντρα του Βύρωνα, όπου πουλάκια, ερπετά και άλλα είδη ευδοκιμούν, επιχείρησε να πιάσει και μια καρακάξα. Προς τούτο ανέβηκε αρκετά ψηλά στον ευκάλυπτο που στα κλαδιά του είχε παρατηρήσει πως κουρνιάζουν αυτές και περίμενε να κάτσουν. Κάτι τέτοιο δεν μπορεί να ήταν τυχαίο και μπορεί να το έχει ξανακάνει με επιτυχία γιατί αλλιώς δεν θα έμπαινε στον κόπο να σκαρφαλώσει δέκα μέτρα στο δέντρο. Μπορεί οι επιτυχίες της να είχαν ξεκινήσει από μικρότερα ύψη αλλά αυτή τη φορά στόχευσε ψηλά αλλά δεν προχώρησε σε επίθεση γιατί είδε πως την βλέπουν και την φωτογραφίζουν. Η διάθεσή της δε να ποζάρει, της στέρησε την επιβεβαίωση της φύσης της ως κυνηγού αλλά έδωσε σε μας μια ωραία φωτογραφία που τράβηξε η Βιολέττα Παπά η οποία με την ματιά της και τον φακό της, πιάνει πολύ ωραίες και ενδιαφέρουσες στιγμές από την Αθήνα και τις χαιρόμαστε.

Μια τέτοια ήταν και η στιγμή που «έπιασε» την ασπρόμαυρη γάτα πάνω στον ευκάλυπτο να λιγουρεύεται τις καρακάξες. Μια γάτα (μπορεί και γάτος γιατί δεν διακρίνεται το φύλλο του) που αν είχε συνηθίσει στην ξηρά τροφή και την ασφάλεια του διαμερίσματος, αμφιβάλλω αν ήταν σε θέση όχι να ανέβει δέκα μέτρα, ούτε ένα δεν θα μπορούσε. Πόσο περισσότερο αν αυτή ήταν στειρωμένη. Οι επιπτώσεις πάνω στο σώμα της δεν θα τις επέτρεπαν τέτοιες αποκοτιές, χώρια δε που την εμπειρία της δεν θα είχε απογόνους να την μεταφέρει κι έτσι, σιγά – σιγά οι γάτες θα ξεχάσουν ποιος ήταν ο προορισμός τους...

Ο Ηλίας Γ. Προβόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μεγάλη Κάψη της Δυτικής Φθιώτιδας. Έγινε δημοσιογράφος και εργάστηκε επί πολλά χρόνια και αποκλειστικά στις εφημερίδες, κυρίως στην «Ελευθεροτυπία» από τις στήλες της οποίας οργάνωσε και προέβαλλε μια ειδική αρθρογραφία με τον τίτλο «Μικρές Πατρίδες» για την ελληνική περιφέρεια και τους ανθρώπους της καθώς και για την Αθήνα, τα τελευταία χρόνια. Συνεχίζει να γράφει και να δημοσιεύει φωτογραφίες με την ίδια θεματογραφία στο actimon.blogspot.com ενώ εκδίδει και βιβλία που έχουν σχέση με την τοπική ιστορία.

*Αραρίσκω = Συνάπτω, συνδέω, προσαρμόζω