Συνεχώς όλο και πιο πολύ είναι φανερό ότι η δυσαρέσκεια πολλών ανθρώπων που εμπλέκονται στην ασφαλιστική αγορά μεγαλώνει καθώς και η αντιπάθεια για την αποτυχία της συνολικής ηγεσίας των ηγετών της και τον τρόπο που διαχειρίζεται το παρόν και μέλλον της. Οι εξαιρέσεις αδυνατούν να αλλάξουν την εικόνα μελαγχολίας.

Πελάτες και διαμεσολαβούντες νιώθουν βαθιά απογοητευμένοι από τις ηγεσίες των ασφαλιστικών εταιριών που δεν μπόρεσαν να προβάλλουν την ιδιωτική ασφάλιση ως λύση απέναντι από το κράτος πρόνοιας που διαλύεται, ως εναλλακτική πρόταση για θέματα συντάξεων και ως δίκαιο προστασίας και ισονομίας στην τιμολογιακή πολιτική τους έναντι όλων των καταναλωτών, την προφύλαξη από τον κίνδυνο ανασφάλιστων και τη δίκαιη εφαρμογή κινήτρων φορολόγησης.

Οι πολλοί εκνευρίζονται από τη διαφθορά στις αποζημιώσεις και καθεστώς προμηθειών, από την έλλειψη εκσυγχρονισμού στα μηχανογραφικά συστήματα και τις λειτουργίες συνεργείων και πραγματογνωμόνων, από τον έλεγχο απάτης, από τη σύγχρονη εκπαίδευση, από την υπερβολή της προπαγάνδας, από την απόκρυψη αλήθειας.

Η μελαγχολία στην ασφαλιστική αγορά εκφράζεται με εντυπωσιακό τρόπο στην αριθμητική και ουσιαστική μείωση πελατών και διαμεσολαβούντων και τη λειψανδρία ηγετών με δράση και πρωτοβουλίες σε επίπεδο ένωσης προς τα έξω. Η πραγματικότητα λέει ότι για πολλά χρόνια τα ίδια συμβόλαια ανακυκλώνονται μεταξύ εταιριών ή στην ίδια εταιρία με «πονηρές» ανανεώσεις ή μετατροπές και οι ίδιοι διαμεσολαβούντες εμφανίζονται ως «κάλπικοι αποκλειστικοί» βραβευόμενοι εναλλάξ στα συνέδρια εταιριών. Ελάχιστοι γνωρίζουν ότι ΔΕΝ ΚΙΝΕΙΤΑΙ το σώμα διαμεσολαβούντων που γερνά επικίνδυνα και το μόνο άθλημα που γνωρίζει είναι το «σπάσιμο» συμβολαίων ανταγωνιστών και συναδέλφων! Η κινητικότητα ολίγων νέων κωδικών στα επιμελητήρια ανά εταιρία μηνιαίως, βοά για το πρόβλημα. Η αδράνεια έχει ρίζα την έλλειψη ηγεσιών που αδυνατούν να ενθαρρύνουν και να ανοίξουν αγορές και καριέρες. Το ίδιο δείχνουν και οι μετακινήσεις στελεχών από εταιρία σε εταιρία με απελπιστική αναφορά σε υπαλλήλους συνταξιούχους ή και αμφιβόλου αξίας έργου καθώς και σε προσλήψεις μη τεχνοκρατών ασφαλιστικής επιστήμης.

Η μελαγχολία οδηγεί σε βαθιά κατάθλιψη εάν εξετασθεί και από πλευράς ενότητας του κλάδου προς την κοινωνία και την κυβέρνηση. Ιδανικά και αξίες των συναδέλφων, της συντεχνίας, του κλάδου, της αλληλεγγύης, του κοινού συμφέροντος καταπατήθηκαν αδόξως.

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα μελαγχολίας κατέκλυσαν την αγορά εταιρίες ΕΠΥ ως εναλλακτική λύση και υποσχέσεις συγχωνεύσεων που δεν λύνουν τα προβλήματα μιας «χαλαρής» ομάδας ηγεσιών που δεν ενδιαφέρονται για το αύριο του κλάδου έναντι της τράπεζας-εποπτείας που «αλωνίζει» σε γήπεδο παικτών με προβλήματα κανονισμών, έναντι της κυβέρνησης που την αγνοεί προκλητικά και μιας κοινωνίας που «πληρώνει το λογαριασμό».

Το 2016 που ξεκινά με την SOLVENCY II είναι ένας καλός χρόνος για να ξεκινήσει η αντιμετώπιση της ασθένειας που μελαγχολεί τους πάντες αλλά και μια αφορμή να θυμηθεί η ασφαλιστική αγορά ότι τα χρήματα είναι λίγα, τελειώνουν και κάτι πρέπει να γίνει με μυαλό και σκέψη. Και ευτυχώς υπάρχουν αρκετοί που «μόνοι τους» σκέφτονται εκτός ομάδας ηγεσιών. Ας μπουν στο γήπεδο. Ας τολμήσουν να σταματήσουν την ανησυχία για τον κλάδο πριν οι πολίτες καταναλωτές αρχίσουν να διαμαρτύρονται διαφορετικά για την αποτυχία της ηγεσίας στον ασφαλιστικό χώρο!

Υπάρχει μέλλον και ζωή ακόμα λίγο πριν οι αγοραστές αγοράσουν «χονδρικά», τιμολογήσουν «χονδρικά» και αφήσουν την «λιανική πώληση» σε σερβιτόρους του συστήματος.

Ευάγγελος Γ. Σπύρου