Καλά, δεν περίμεναν τα βουνά να καθοριστεί μια ημέρα για να τα γιορτάζουμε – αυτά γιορτάζουν κάθε μέρα και σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Η ύπαρξή τους και μόνο αποτελεί ένα θαύμα του πλανήτη και σε αυτά οφείλει τις βασικές λειτουργίες του, αυτές που επέτρεψαν το ανθρώπινο είδος να επικρατήσει και να επιβιώσει μέχρι σήμερα.

Το πως λειτούργησαν τα βουνά στην ιστορία του ανθρώπου, δεν χρειάζεται να αναφέρουμε πολλά. Αρκούν δυο στάσεις: μια στην κορυφή του Αραράτ που ακούμπησε η Κιβωτός μετά τον κατακλυσμό όπως αναφέρει η Παλαιά Διαθήκη και η άλλη, στην κορυφή της Οίτης απ’ όπου ο Δευκαλίων και η Πύρα πετώντας πέτρες πίσω τους δημιούργησαν το ανθρώπινο είδος που υπάρχει μέχρι σήμερα στη γη, μετά τον κατακλυσμό που αναφέρουν οι δικές μας γραφές. Κάθε λαός του κόσμου, έχει ένα βουνό όπου τοποθετεί την αρχή της ιστορία τους και αν δεν έχει το φτιάχνει με ότι υλικά διαθέτει γιατί χωρίς αυτά νιώθει άστεγος.

Ο εορτασμός της ημέρας των βουνών καθιερώθηκε όταν στον μετανεωτερικό κόσμο μας άρχισε να προωθείται η «αξιοποίησή» τους με ποικίλους τρόπους και τούτο κινητοποίησε μια σειρά ανθρώπων που κριτικά προβάλλουν τις αντιρρήσεις τους σε αυτά τα σχέδια. Ποια είναι αυτά τα σχέδια; Τεχνικά έργα μεγάλης, φαραωνικής σχεδόν κλίμακας για την παραγωγή ενέργειας, είτε από τον αέρα τοποθετώντας παντού ανεμογεννήτριες και φράζοντας τα ποτάμια που πηγάζουν απ’ αυτά με μικρά και μεγάλα φράγματα και όλα αυτά με το πρόσχημα της παραγωγής «πράσινης» όπως κατ’ ευφημισμόν λέγεται ενέργεια.

Το ζήτημα έχει φτάσει σε σημείο σύγκρουσης. Από την μια οι εταιρείες ενέργειας διαθέτοντας άπειρα χρήματα από ειδικά προγράμματα προωθούν με κάθε τρόπο τα σχέδιά τους και σε πολλές περιοχές το έχουν ήδη καταφέρει. Άλλοτε με συμβατό τρόπο και άλλοτε καταπατώντας με διάφορους τρόπους τις ισχύουσες αρχές για την προστασία της φύσης και αψηφώντας προκλητικά τις θέσεις των τοπικών κοινωνιών. Αντί δηλαδή να δημιουργήσουν αιολικά πάρκα όπως παραπλανητικά βαφτίζουν τις βιομηχανικές εγκαταστάσεις, προκαλούν το κοινό αίσθημα με την βεβήλωση πολλών κορυφών. Δεν αντιλέγει κανείς ότι χρειάζονται και οι εναλλακτικές, όπως χαρακτηρίστηκαν από καιρό πηγές ενέργειας και ο όρος εκμαύλισε αρκετά την αντίληψή μας για τη φύση, αλλά απαιτείται ένα μέτρο στην εξάπλωσή τους και φυσικά σε σχολαστικά επιλεγμένα σημεία.

Από την άλλη μεριά, πυκνώνει και ενδυναμώνεται συνεχώς ένα κίνημα που αντιτίθεται στην «αξιοποίηση» με αυτόν τον τρόπο των βουνών και άλλων σημαντικών για τη λειτουργία του πλανήτη σημείων, όπως οι βραχονησίδες για παράδειγμα. Το κίνημα έχει θέσεις, έχει προτάσεις και προβάλλει κυρίως την ιερότητά τους και την σύνδεσή με την ιστορία κάθε τόπου αλλά προβάλλει και πρακτικά ζητήματα. Όπως την ταπείνωση της φύσης από την τεχνοκρατία, την εγκατάλειψη των ορεινών περιοχών, την υποβάθμιση της ορεινής οικονομίας και άλλα πολλά που έχουν να κάνουν με την συνέχεια του κόσμου…

Εκδήλωση διαμαρτυρίας για την σωτηρία των βουνών

Με αφορμή την σημερινή Παγκόσμια ημέρα Βουνού, όσοι πιστεύουν ότι η ιερότητα των βουνών πρέπει να διατηρηθεί και να αποτραπεί η βεβήλωσή τους οργανώνουν συγκέντρωση στις 19.00 στο Μοναστηράκι και πορεία στο κέντρο της Αθήνας.

ΥΓ. Η εκπληκτική φωτογραφία της Κοιμωμένης των Αγράφων με χιόνια είναι της Ρένιας Τσιγαρίδα, τραβηγμένη τέλη Απριλίου του 2019, στην εκδήλωση για την προστασία της Νιάλας.