Μετά από μισό αιώνα σχεδόν εμπειρία εκλογών (1977 η πρώτη φορά που ψήφισα αλλά είχα ζήσει και τις προηγούμενες του ’74, ακόμη και τα νόθα δημοψηφίσματα της Επταετίας θυμάμαι καλά) επόμενο είναι να μην περιμένω τίποτα να αλλάξει αν δεν το θέλει και να το καλλιεργήσει η ίδια η κοινωνία και κατόπιν να δημιουργηθεί εκείνο το κύμα που θα βρεθεί ο κατάλληλος αρχηγός να το κουμαντάρει και να την οδηγήσει σε καλά λιμάνια.
Τέτοια πράγματα τα είδαμε δυο τρείς φορές μέσα στον μισό αυτό αιώνα και βιώσαμε και και τις συνέπειες της εκάστοτε διακυβέρνησης. Δεν μπαίνω σε λεπτομέρειες πως και ποιοι το έκαναν γιατί δεν έχει σημασία. Σημασία έχει το κύμα που εκφράζει η κοινωνία, πιο πολύ οι συνθήκες που το δημιουργούν και της δίνουν τη δύναμη και με δημοκρατικούς όρους φυσικά να ανατρέψει πράγματα και να ανοίξει καινούργιους δρόμους για όλους.
Έτσι και δεν περίμενα να βρω τίποτα αλλαγμένο σε μια κρίσιμη επίσκεψη σε ένα παρατημένο νοσοκομείο, επίσκεψη που κλείστηκε μετά από δυο αναβολές μέσα στο εξάμηνο που πέρασε και η προσπάθεια για την επόμενη με γέμισε απογοήτευση. Μετά τις άδειες, τέλη Σεπτεμβρίου πιθανόν, μπορεί και τον Οκτώβριο ήταν η απάντηση. Τώρα το τι θα γίνει η ασθενής όλο αυτό το διάστημα κανείς δεν παίρνει την ευθύνη. Στα έκτακτα…
Αληθινά δεν περίμενα ότι θα εύρισκα τίποτα αλλαγμένο. Έχω κουραστεί να ζω κάθε τρίμηνο αυτή την ταλαιπωρία αλλά όπως το έφερε η σύμπτωση να είναι το ραντεβού μια μέρα μετά τις εκλογές, το διασκέδασα και όπως είδα δεν ήμουν μόνος στην ουρά. Υποθέτω πως δεν θα ήμουν και ο μόνος -ας όψονται οι καλοί τρόποι- που θα έβαζα τις φωνές, θα προκαλούσα επεισόδιο, μπορεί να με έτρεχαν και σε κανένα αστυνομικό τμήμα. Διαισθανόμουν πώς όλοι ήθελαν να κάνουν το ίδιο αλλά κανένας δεν έκανε την αρχή!
Το γιατί δεν έκανε κανένας την αρχή βεβαίως και φταίνε οι «καλοί τρόποι» αλλά περισσότερο φταίει η παραδοχή πως ότι κι αν πούμε και κάνουμε θα πάει χαμένο κι έτσι βολευόμαστε σε μια κατάσταση που μας αποδυναμώνει όλο και περισσότερο ή το χειρότερο, η αδιαφορία για όλα. Η εμπειρία των πρόσφατων εκλογών κάτι τέτοιο δείχνει αλλά από την άλλη, επειδή δεν μου ταιριάζει η παραίτηση, θέλω να πιστεύω πως το κύμα που περιμένουμε όλοι είναι ακόμη βουβό και αν το αφήσουμε έτσι, θα μας πνίξει…