Η πορεία προς την Ενωμένη Ευρώπη.

Μετά τον Β´ΠΠ οι τότε ηγέτες της Ευρώπης με νωπές τις μνήμες και τις ακόμη και προσωπικές εμπειρίες από τον πόλεμο, οραματίστηκαν μια Ευρώπη πολιτικά ενοποιημένη, αν όχι ενωμένη.

Ξεκίνησαν με την συμφωνία της Ρώμης, που εξελίχθηκε στην ΕΟΚ και στην ΕΕ. 

Η Ελλάδα έγινε το δέκατο μόλις μέλος της το 1979. Σήμερα τα κράτη - μέλη είναι 27.

Όσο όμως οι ηγέτες εκείνοι έφευγαν και νέα κράτη και νεότεροι πολιτικοί έμπαιναν στην Ένωση, οι μνήμες ξεθώριασαν και χάθηκε η πολιτική βούληση. Άρχισαν να αναπτύσονται εθνικιστικές τάσεις και οικονομικές και άλλες σκοπιμότητες που οδήγησαν στην εμφάνιση φυγόκεντρων δυνάμεων. 

Επιχειρήθηκε η οικονομική ένωση, αλλά κατέληξε στην νομισματική, το Ευρώ.

Και εδώ άρχισαν τα προβλήματα. Η  Γερμανία επιχείρησε να κυριαρχήσει μέσω του ενιαίου νομίσματος και σχεδόν το πέτυχε ( Διάσκεψη των Βρυξελλών, 2012 ).

Για μια ακόμη φορά η Γερμανία, όπως πάντα πριν από τους δύο μεγάλους πολέμους, συμμάχησε με την Ρωσία, στο ζήτημα του αερίου.

Και όλα αυτά, στο περιβάλλον της παγκοσμιοποίησης και της κλιματικής αλλαγής.

Έτσι, φθάσαμε ο καθένας να προσπαθεί να διασωθεί μόνος του. Τελευταία πράξη ενιαίας πολιτικής υπήρξαν τα Μνημόνια του 2015 για την διάσωση της Ελλάδας. 

Στη συνέχεια πολύ συχνά εκφραζόντουσαν οι φόβοι ( ή οι προσδοκίες ) ότι το τέλος της ΕΕ, πλησιάζει. Η Μεγάλη Βρετανία απεχώρησε το 2020.

Και εκεί εμφανίστηκε το φάντασμα της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Πρόεδρος (Σύντροφος) Πούτιν, έκρινε ότι «τον παίρνει» και εισέβαλε στην Κριμαία.

Και βλέποντας ότι πράγματι μπορούσε να το κάνει, με τυπικές μόνο συνέπειες, προχώρησε στην Ουκρανία. Εκεί όμως το πράγμα έμπλεξε, στρατιωτικά οικονομικά και πολιτικά.

Στην ρευστή κατάσταση που προέκυψε, προστέθηκε και το Αμερικανικό «οίκαδε» του Προέδρου Τραμπ και οι απειλές του Πούτιν ότι θα πάρει πίσω ό.τι θεωρεί δικό του, ή και ολόκληρη την Ευρώπη.

Και έτσι έδωσε την ευκαιρία στο όραμα της Ενωμένης Ευρώπης να ζωντανέψει, όταν ο εφιάλτης ενός ακόμη πολέμου στο Ευρωπαϊκό έδαφος έπαψε να αφορά το ιστορικό παρελθόν, αλλά το φοβικό παρόν. Έτσι, από την Νομισματική Ένωση, περάσαμε στα γρήγορα στην Αμυντική Ένωση. Η σχέση της αμυντικής συσπείρωσης είναι πιο κοντά στην πολιτική ενοποίηση, από όσο είναι η οικονομική. ( Η δε Μεγάλη Βρετανία σκέπτεται να επιστρέψει ).

Η Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση δεν αρέσει ούτε στον Πρόεδρο Τραμπ. Υπολογίζει στην διάλυση, για λόγους business ( καλλίτερα χωριστοί οι πελάτες ). Και ο Έλον εκνευρίστηκε από το πρόστιμο της ( ενιαίας ) Ευρωπαϊκής Ένωσης και την προτρέπει να διαλυθεί.

Όσο πιο ορατό γίνεται το πρόβλημα, τόσο πιο προφανής αναδεικνύεται η ευκαιρία.