=Τα Εισόδια  της Θεοτόκου που γιορτάσαμε λόγω της πανδημίας στα βουβά την περασμένη εβδομάδα κλείνουν τον ετήσιο κύκλο των εορτών για την Παναγία και ανοίγουν έναν άλλον καινούργιο ο οποίος ακολουθεί απαραβίαστα το τυπικό της Εκκλησίας και έτσι ξεχωρίζουν κάποιες ημέρες του χρόνου από τις άλλες που μονότονα γεμίζουν την εβδομάδα.

Ο μεγάλη αυτή γιορτή που για πρώτη φορά έγινε κεκλεισμένων των θυρών, έφερε στο νου τον εορτασμό στο μοναστήρι της Παναγίας Χοζοβιώτισας στην Αμοργό, ένα μοναδικό μοναστήρι κουρνιασμένο στα βράχια πολλά μέτρα πάνω από τη θάλασσα το οποίο αποτελεί κι ένα από τα σπάνια και τολμηρά αρχιτεκτονικά έργα στον κόσμο. Σε αυτό γίνεται κάθε χρόνο με ιδιαίτερη κατάνυξη ένα λιτό πανηγύρι που τιμούν όλοι οι κάτοικοι της Αμοργού και των γειτονικών νησιών και γίνεται αφορμή για μια ακόμη επίσκεψη στο νησί. Μέχρι πέρσι τελούσαν εκεί έναν εσπερινό την παραμονή, μια λειτουργία τη νύχτα και μια το πρωί για να εξυπηρετηθούν όλοι όσοι ήθελαν να συμμετάσχουν γιατί ο χώρος του μοναστηριού είναι από τη φύση του περιορισμένος και δεν χωράει πολύ κόσμο. Έτσι άλλοι προσκυνητές επιλέγουν την ώρα που θα πάνε και δεν προκαλείται συνωστισμός.  

Η θρησκευτικότητα, είναι το ένα σκέλος της γιορτής και συνδυάζεται με την αγάπη που έχουν οι Αμοργιανοί για τον τόπο τους και την Παναγία την προστάτιδα του νησιού τους. Το άλλο σκέλος, που συνδυάζεται μαζί με τα προηγούμενα είναι ο τόπος που είναι χτισμένο το μοναστήρι και το οποίο εκτιμάται πάλι με την καρδιά περισσότερο και από την τέχνη. Κι όντως έτσι είναι, για όλους το μοναστήρι είναι ένα έργο αγγέλων που το έχτισαν πάνω από τον γκρεμό, σαν φωλιά θαλάσσιων πουλιών, να κουρνιάζει μέσα του ο άνθρωπος, να προσεύχεται και να αγναντεύει τα πέλαγα και τα καράβια που πλέουν το Αιγαίο.

Το σημείο που είναι χτισμένο το μοναστήρι δίνει τη δυνατότητα να αγναντεύει κάποιος όλο το Αιγαίο Πέλαγος και ακόμη όταν δεν υπάρχει υγρασία φαίνεται μπροστά η Αστυπάλαια και μακρύτερα τα Δωδεκάνησα και μια μαβιά γραμμή στον ορίζοντα η Μικρά Ασία. Ευθεία από το μοναστήρι διακρίνεται η Πάτμος που η παράδοση θέλει τα παλαιότερα χρόνια να έρχεται ηγούμενος στην Χοζοβιώτισσα από το μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου και αντίστροφα, πράγμα που δηλώνει τις σχέσεις μεταξύ τους και τον κοινό ρόλο στο Αιγαίο.

Από εκεί βγαίνει και ο ήλιος κάθε πρωί και φαίνεται ολόλαμπρος από τις ταράτσες, τα μπαλκόνια και τα παραθύρια της Χοζοβιώτισας να ανεβαίνει σιγά – σιγά από το πέλαγος στον ουρανό. Αρχίζει να ανεβαίνει σχεδόν την ίδια ώρα που ξεκινά η πρωϊνή λειτουργία και σκανδαλίζει με τα ασύλληπτα χρώματά του τους προσκυνητές που λόγω του συνωστισμού βρίσκουν ευκαιρία να βγουν στις ταράτσες να τον καμαρώσουν να τον καμαρώσουν.

Πριν αρχίσει ακόμη να φαίνεται η ανατολή απλώνεται σε όλον τον ορίζοντα με μαβιά, κίτρινα και πορτοκαλί χρώματα και μόλις ο δίσκος βγει από τη θάλασσα, ένα χρυσό φως πλημυρίζει τον αιθέρα και βαρύ, όπως έρχεται από την Ανατολή βάφει τα βράχια της Αμοργού χρυσά. Πρώτα από τις κορυφές και σιγά - σιγά βάφει και τη θάλασσα. Όλα εκείνη τη στιγμή είναι στον αέρα, σηκώνονται τα βράχια, το μοναστήρι, οι βραχονησίδες, το πέλαγος σαν να τα τραβάει κοντά του ο ήλιος και τα αφήνει να πέσουν στη θέση τους αφού έχει δρασκελίσει τις κορυφές της Αμοργού οδεύοντας προς την Δύση.          

Καθότι όμως Νοέμβριος και ο καιρός δεν συνηθίζει να είναι πάντα αίθριος, αν τύχει η μέρα να είναι συννεφιασμένη και να βρέχει, τότε ένα άλλο εκπληκτικό θέαμα εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια των προσκυνητών και προκαλεί το ίδιο δέος και θαυμασμό, για τη φύση από τα μπαλκόνια του μοναστηριού. Λες κι εκείνοι που το έχτισαν, είχαν κι αυτό στο νου τους. Να είναι εκεί στο μπαλκόνι μαζεμένοι όλοι, άγιοι, άγγελοι και άνθρωποι να δοξάζουν την Παναγία αγναντεύοντας το Αιγαίο κάθε στιγμή της ημέρας όλο τον χρόνο...

Ο Ηλίας Γ. Προβόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μεγάλη Κάψη της Δυτικής Φθιώτιδας. Έγινε δημοσιογράφος και εργάστηκε επί πολλά χρόνια και αποκλειστικά στις εφημερίδες, κυρίως στην «Ελευθεροτυπία» από τις στήλες της οποίας οργάνωσε και προέβαλλε μια ειδική αρθρογραφία με τον τίτλο «Μικρές Πατρίδες» για την ελληνική περιφέρεια και τους ανθρώπους της καθώς και για την Αθήνα, τα τελευταία χρόνια. Συνεχίζει να γράφει και να δημοσιεύει φωτογραφίες με την ίδια θεματογραφία στο actimon.blogspot.com ενώ εκδίδει και βιβλία που έχουν σχέση με την τοπική ιστορία.