Γράφει ο Γιάννης Στασινόπουλος, Πράκτορας ασφαλειών, Γενικός γραμματέας ΠΣΑΣ

Και όμως, για πολλούς από εμάς είναι σαν να μην πέρασε μία μέρα. Όχι επειδή η μνήμη μάς κρατά κολλημένους στο παρελθόν, αλλά γιατί το τραύμα δεν έκλεισε ποτέ. Γιατί δεν υπήρξε ποτέ δικαίωση, ούτε καν μια δημόσια αναγνώριση. Όταν πέρασε την πόρτα της ΑΣΠΙΣ ΠΡΟΝΟΙΑ ο Εισαγγελέας, σταμάτησε κάθε λειτουργία της εταιρείας -χωρίς κανένα απολύτως σχέδιο για την επόμενη. Για τα χιλιάδες ασφαλιστήρια που έμειναν στο κενό. Για τους ασφαλισμένους που έμειναν ξεκρέμαστοι. Και για τους χιλιάδες ασφαλιστικούς συμβούλους, που από τη μία στιγμή στην άλλη, είδαν τη ζωή τους να ανατρέπεται, με μηδέν έσοδα, καμία ενημέρωση και ολόκληρη τηνκοινωνία να τους κοιτά σαν ενόχους.

Γιάννης Στασινόπουλος

Και σαν να μην έφτανε αυτό, τα επόμενα χρόνια μάθαμε τι σημαίνει πραγματικά η λέξη "εκκαθάριση": ένα νομικό ζόμπι, που ζει, κινείται, και κατάσχει λογαριασμούς χωρίς καμία ηθική ή ουσιαστική νομιμοποίηση. Χωρίς να λογοδοτεί. Χωρίς να εξηγεί. Ακόμα και όταν οι δικαστικές αποφάσεις είναι εναντίον του.

Ας θυμηθούμε όμως και το άλλο κομμάτι της ιστορίας: την καταιγίδα των αγωγών που δέχθηκαν πολλοί ασφαλιστικοί σύμβουλοι από την εκκαθαρίστρια αρχή. Αγωγές που στηρίζονταν σε χρεωστικά υπόλοιπα, χωρίς καμία διάθεση συμψηφισμού με χρήματα που η εταιρεία τούς όφειλε. Η τακτική ήταν απλή και σκληρή: «Αν έχετε απαίτηση, καταθέστε αγωγή, κιαν κερδίσετε, θα πληρωθείτε τελευταίοι». Η εταιρεία σού χρωστά, αλλά απαιτεί να πληρώσεις. Αν τολμήσεις να αντιδράσεις, στοχοποιείσαι. Κι αν ακόμα κερδίσεις, χάνεις. Το φάντασμα της ΑΣΠΙΣ δεν πληρώνει –απλώς προσποιείται ότι υπάρχει, για να δεσμεύει, να εκφοβίζει και ουδέποτε να αποδίδει.

Ανάμεσα στις πιο σιωπηλές αλλά και πιο σκανδαλώδεις πτυχές της υπόθεσης υπήρξε η τύχη ενός ποσού που είχε δοθεί -με παρακράτηση από τις προμήθειες των ίδιων των ασφαλιστικών συμβούλων- για τους πυρόπληκτους του 2007. Χρήματα με απόλυτα προσδιορισμένο σκοπό, τα οποία δεν ανήκαν ποτέ στην ασφαλιστική εταιρεία ούτε μπορούσαν να υπαχθούν στην υπό εκκαθάριση περιουσία της. Κι όμως, εντάχθηκαν αυθαίρετα στην υπό εκκαθάριση περιουσία και -χωρίς να δοθούν ποτέ ούτε στους πληγέντες ούτε να επιστραφούν στους δωρητές- απορροφήθηκαν σιωπηλά από τα λειτουργικά έξοδα της ίδιας της εκκαθάρισης. Υπάρχουν αδιαμφισβήτητα ντοκουμέντα στη διάθεση οποιουδήποτε θέλει να τα ελέγξει.

Δεν πρόκειται απλώς για νομικό λάθος· πρόκειται για ηθική εκτροπή. Αν αυτό είναι νόμιμο, τότε ο νόμος χρειάζεται σίγουρα διόρθωση. Αν δεν είναι -που δεν είναι- τότε περιμένουμε να δούμε για μία ακόμη φορά τον Εισαγγελέα στην ΑΣΠΙΣ.

Αυτό το άρθρο δεν γράφτηκε για να ανοίξει έναν νέο κύκλο αντιπαράθεσης.

Γράφτηκε για να κλείσει έναν παλιό, άδικο και σιωπηλό κύκλο. Για να ακουστεί -έστω και καθυστερημένα- η αλήθεια. Για να ακουστεί η φωνή όλων εκείνων των συναδέλφων που σε μία μόνο ημέρα, εκείνη τη μαύρη μέρα της κατάρρευσης της ΑΣΠΙΣ, έχασαν το επάγγελμα, την υπόληψη, τα έσοδά τους και τον προγραμματισμό μιας ολόκληρης ζωής.

Αν αυτό το άρθρο έχει ένα βάρος, δεν είναι το δικό μου. Είναι των ανθρώπων που κουβάλησαν αυτή την αδικία χωρίς κραυγές και καταγγελίες, προσπαθώντας να σταθούν ξανά στα πόδια τους μέσα σε ένα κλίμα κοινωνικής ενοχής που δεν τους ανήκε.

Η αλήθεια είναι πεισματάρα. Αργεί, αλλά έρχεται. Και όταν έρθει, δεν χρειάζεται να φωνάξει -αρκεί να σταθεί όρθια. Όχι. Δεν πέρασε ούτε μία μέρα.