Η παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα από την ηγεσία του Σύριζα σήμανε το τέλος μιας εποχής και το ξεκίνημα μιας νέας στον ευρύτερο χώρο της κεντροαριστεράς. Ήρθε μετά από δύο αλλεπάλληλες βαριές ήττες του κόμματος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και ενδέχεται να λειτουργήσει ως μοχλός αποσυμπίεσης προκειμένου να αποφευχθούν τα χειρότερα.

Ανεξάρτητα αν κάποιος διαφωνούσε ή συμφωνούσε μαζί του ο κ. Τσίπρας ήταν εκείνος που μετέτρεψε ένα κόμμα της Αριστεράς του 3% σε έναν από τους δύο βασικούς πόλους του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Ο πήχης για τον επόμενο ή την επόμενη αρχηγό είναι ψηλά. Τα μέλη του Σύριζα θα κληθούν να κάνουν την επιλογή της επόμενης μέρας, αναζητώντας εκείνο το πρόσωπο που αφενός θα μπορεί να συνθέσει τάσεις και απόψεις μέσα στο κόμμα, να πάρει στους ώμους του την ανασυγκρότηση της παράταξης και να της δώσει προοπτική. Κι όλα αυτά διαδραματίζονται σε ένα πολιτικό περιβάλλον, όπου ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιβεβαίωσε πρόσφατα την πολιτική του κυριαρχία ακόμα και σε ακροατήρια που κάποτε μονοπωλούσε η κεντρο-αριστερά.

Σε κάθε περίπτωση θα ήταν προς όφελος του Σύριζα η νέα ηγεσία να έχει τη δυνατότητα παρουσίας και διαρκώς παρεμβάσεων στη Βουλή από τη στιγμή που ο ανταγωνισμός θα είναι έντονος κυρίως με το ΠΑΣΟΚ. Εξάλλου, παραδείγματα του παρελθόντος έδειξαν πως είναι αναγκαία η βουλευτική ιδιότητα για να μπορέσει ο νέος Πρόεδρος να ανταγωνίζεται επί ίσοις όροις τους πολιτικούς του αντιπάλους και να προβάλλει τις θέσεις του με τον καλύτερο δυνατό θεσμικό τρόπο.

Κι όλα αυτά διαδραματίζονται, ενώ το ΠΑΣΟΚ υπό το Νίκο Ανδρουλάκη επιχειρεί φυγή προς τα εμπρός με τον ούριο άνεμο που του δίνει το σχεδόν 12% που κέρδισε στις εκλογές της 25ης Ιουνίου. Κι εδώ έρχεται το ερώτημα αν μπορεί το ΠΑΣΟΚ ή ο Σύριζα από μόνος του να δημιουργήσει την απαραίτητη εκείνη δυναμική για να αντιμετωπίσει την πανίσχυρη σήμερα Νέα Δημοκρατία. Ή η ένωση δυνάμεων στην κεντροαριστερά καθίσταται πλέον αναπόφευκτη. Κατά την ταπεινή μας άποψη, τα δύο κόμματα πρέπει να βάλουν στην άκρη τον άκρατο ανταγωνισμό, τους διαξιφισμούς και να αναζητήσουν ένα πλαίσιο συνεννόησης. Η παραίτηση Τσίπρα ίσως να αποτελεί και ένα καλό άλλοθι για κάποιους στη Χαριλάου Τρικούπη να αναθεωρήσουν.

Σε κάθε περίπτωση, ο δρόμος για την κεντροαριστερά και την οικοδόμηση μιας αξιόπιστης εναλλακτικής πρότασης είναι μακρύς. Γι’ αυτό το άθροισμα δυνάμεων μπορεί να οδηγήσει σε εξοικονόμηση χρόνου. Αλλιώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα μετρήσει πολλά χρόνια ακόμα πολιτικής κυριαρχίας.