Εκεί γύρω στα μέσα της δεκαετίας του ’80 παρατηρήθηκε το φαινόμενο. Τα χωριά με την πρωτοβουλία των πολιτιστικών συλλόγων που φύτρωσαν στην Αθήνα κυρίως, να αρχίζουν να στολίζονται ενόψει των εορτών των Χριστουγέννων τις πλατείες των χωριών με έλατα, φωτάκια και φάτνες. Η ιδέα ξεπατικώθηκε από τους ανάλογους στολισμούς στις πόλεις, κατόπιν υιοθετήθηκε  και από τους κοινοτάρχες και συνεχίζει να γίνεται μέχρι σήμερα με τα ίδια περίπου στολίδια που τον υπόλοιπο χρόνο φυλάσσονται στις αποθήκες του Δήμου.   

Το τι οδήγησε στους στολισμούς στα χωριά που άρχισαν να σβήνουν δεν χρειάζεται να το αναλύσουμε τούτη τη στιγμή. Σημασία έχει ότι έγινε επιδημικό φαινόμενο και δεν έμεινε χωριό για χωριό της επικράτειας αστόλιστο και την σκυτάλη τα κατοπινά χρόνια πήραν οι Πρόεδροι και ακολούθησαν οι Δήμαρχοι και τηρείται με ευλάβεια μέχρι σήμερα. Το γεγονός μπορεί τότε να έδινε μια κάποια χαρά στα ελάχιστα παιδιά των χωριών που οι παραστάσεις για τις γιορτές στις πόλεις είχαν αρχίσει να τους γίνονται γνωστές από την τηλεόραση αλλά τους μεγάλους τους άφηνε παντελώς αδιάφορους καθώς οι γιορτές του Δωδεκαημέρου ποτέ δεν είχαν δημόσιο χαρακτήρα. Μόνο τον εκκλησιασμό που μόλις τέλειωνε οι άντρες, κάθονταν λίγο στο καφενείο και γύριζαν στο σπίτι για το εορταστικό τραπέζι ή να ασχοληθούν με τις σφαγές των γουρουνιών και την επεξεργασία των κρεάτων. Όσο για τα γλέντια κι αυτά γίνονταν στα σπίτια και είχαν οικογενειακό χαρακτήρα.  

Στις αλλαγές που άρχισαν τότε να γίνονται ορατές σε όλα τα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας  και σε όλη την περιφέρεια, κατατάσσεται και το έθιμο πλέον των δημόσιων στολισμών της πλατείας και λίγων μέτρων των κεντρικών δρόμων που επικρατεί μέχρι σήμερα. Με ελατάκια που φορτώνουν τα κλαδιά τους γυαλιστερές μπάλες, φωτάκια που τα μετράνε με μέτρο, τυποποιημένες πλαστικές φάτνες με την Παναγία, τον Ιωσήφ και τον Χριστό, μάγους, αγγέλους και διάφορα ζώα που μοιάζουν απελπιστικά με εκείνες των διπλανών χωριών και μπόλικο άχυρο να μην τις παίρνει το νερό. Για την εγκατάστασή τους επιλέγουν την πλατεία ανεξάρτητα αν σε αυτή λειτουργεί κάποιο μαγαζί ή όχι συνήθως γίνεται μια μικρή, βιαστική τελετή που λέγεται «άναμμα του Δέντρου» και από εκεί και πέρα ξεχνιέται εκεί εκτεθειμένη στα καιρικά φαινόμενα μέχρι τα μέσα του Γενάρη, ανάλογα με την διάθεση των συνεργείων του Δήμου και τις διαθέσεις φυσικά του καιρού. 

Έτσι γίνεται σε όλη την επικράτεια ο στολισμός των Χριστουγέννων και κανένας δεν παίρνει την απόφαση να τον σταματήσει γιατί όλο και κάποιος θα βρεθεί, για αντιπολιτευτικούς κυρίως λόγους και όχι για πραγματικούς να τα βάλει με την εκάστοτε Δημοτική Αρχή. Ακόμα και στο πιο σιωπηλό και άδειο χωριό γίνεται κάποιος στολισμός και όλοι αναρωτιούνται  για ποιον το κάνουν. Επειδή δε γνωρίζουν την κατάσταση έχουν έτοιμη την απάντηση. «Για τους επισκέπτες που θα έρθουν να γιορτάσουν στο χωριό» λένε. Για τρία – τέσσερα άτομα δηλαδή που θα τολμήσουν αν πάνε χειμωνιάτικα στο χωριό να ανοίξουν τα παγωμένα σπίτια να γιορτάσουν εκεί τα Χριστούγεννα. Γι’ αυτούς τους λίγους λοιπόν επισκέπτες γίνεται ο στολισμός της πλατείας που κάθε χρόνο κάνουν σαν αγγαρεία οι υπηρεσίες του Δήμου. Αγγαρεία γιατί πολύ καλά γνωρίζουν πως κανέναν δεν ενδιαφέρει στα χωριά αυτός ο στολισμός  αλλά τον κάνουν για να βγουν από την υποχρέωση. 

Στα ξεχασμένα χωριά και σε εκείνα με τους ελάχιστους κατοίκους ο πρόχειρος στολισμός αυτές τις ημέρες προβάλλει με τραγικό τρόπο την αμηχανία μιας ολόκληρης κοινωνίας απέναντι στην πλήρη ερήμωση της ημιορεινής περιφέρειας και σαρκάζει για το ενδιαφέρον που κατά καιρούς εκφράζεται για το μέλλον κάποιων τόπων που άλλοτε έσφυζαν από ζωή…