Μέσα σε όλα αυτά που ζούμε με τις πυρκαγιές, ασφαλώς και κάποια άλλα πράγματα που γίνονταν το καλοκαίρι πέφτουν σε δεύτερη μοίρα και ελάχιστοι είναι εκείνοι που ασχολούνται μαζί τους. Είναι πολλά αυτά αλλά για λόγους οικονομίας θα σταθούμε σε ένα, την μαύρη σταφίδα που έπεσε θύμα μιας άλλης πυρκαγιάς εδώ και αρκετά χρόνια και αυτή δεν ήταν η εγκατάλειψη της υπαίθρου χώρας και η γιγάντωση της εσωτερικής μετανάστευσης.

Αφορμή για να αναφερθώ σε αυτό το θέμα μου έδωσε μια φωτογραφία του καλού φίλου Γιάννη Καρβέλα που δείχνει τους εξαδέλφους του σε ένα χωράφι κοντά στην Κορώνη να απλώνουν την σταφίδα τους. Μαύρη σταφίδα η επονομαζόμενη και κορινθιακή ή αλλιώς ο μαύρος χρυσός της Πελοποννήσου η οποία ήταν μέχρι πριν από λίγες δεκαετίες το κύριο αγροτικό προϊόν στα πεδινά και ημιπεδινά μέρη και ασχολούνταν με αυτή πολλές χιλιάδες άνθρωποι ενώ αποτελούσε και το κύριο εξαγωγικό προϊόν της Ελλάδας από τον 19ο αιώνα!

Όλη αυτή η δραστηριότητα άρχισε να μειώνεται μετά την δεκαετία του ’40 - ΄50 και έφτασε σήμερα να είναι ελάχιστη καθώς το κόστος της καλλιέργειας και οι αλλαγές στη διατροφή των ανθρώπων επέφεραν και μείωση της κατανάλωσής της. Έτσι λίγοι είναι που ασχολούνται συστηματικά με την μαύρη σταφίδα και πολλοί που διατηρούν κάποια αμπέλια, όπως οι συγγενείς του Γιάννη παράλληλα με άλλες καλλιέργειες, όπως η ελιά. Περισσότερο να τιμήσουν τις γενιές των προγόνων τους που μόχθησαν μέσα στα αμπέλια και λαχτάρισαν στα φορτωμένα με καρπό αλώνια, παρά για το κέρδος κρατάνε τα αμπέλια οι συγγενείς του Γιάννη κι αυτός όσο μπορεί βάζει πλάτη στον αγώνα τους.

Όσο όμως κι αν αυτοί το παλεύουν οι υπόλοιποι Έλληνες τόσο απομακρύνονται από τη σταφίδα καθώς δεν την προτιμούν ούτε για τη διατροφή τους, ούτε και στα γλυκά την βάζουν. Αντιθέτως χρησιμοποιούν κάθε πιθανό και απίθανο καρπό που έρχεται από τα πέρατα του κόσμου και πουλιέται μάλιστα και πανάκριβα αντί της σταφίδας. Αγνοούν δε ότι η σταφίδα περιέχει τόσα πολύτιμα στοιχεία για την υγεία των ανθρώπων και καλύπτουν τις ανάγκες τους με υποκατάστατα και άλλα προϊόντα και σκευάσματα.

Ο Γιάννης, οι συγγενείς του και πολλοί άλλοι στην Πελοπόννησο με τον τρόπο τους κρατάνε ζωντανή τη σχέση του ανθρώπου με το αμπέλι και ζουν την αγωνία του όλο το καλοκαίρι. Είναι βέβαια σε ετοιμότητα για τον κίνδυνο της πυρκαγιάς, αλλά πιο πολύ τους φοβίζει η καταιγίδα που στο παρελθόν κατέστρεφε τη σοδειά από ολόκληρα χωριά. Η αίσθηση στο αλώνι δεν αλλάζει και γι’ αυτό όλο κοιτάνε τον ουρανό μην έρθει το σύννεφο κι εκείνη τη στιγμή συνδέονται νοερά με τα πνεύματα των προγόνων που από ψηλά δεν έπαψαν να προσέχουν το αμπέλι και να ευλογούν αυτούς που συνεχίζουν στα χνάρια τους…