O Ταξιάρχης Μπανιάς είναι ένας νέος άνθρωπος που επέλεξε να μείνει στον τόπο του, το Στένωμα Ευρυτανίας και χάρη στην υπομονή του και φυσικά την στήριξη της οικογένειάς έγινε νοικοκύρης. Ο Ταξιάρχης ξεκίνησε πριν από δυο δεκαετίες με ένα κοπάδι από170 κατσίκες και σήμερα είναι ο πρώτος νοικοκύρης στην περιοχή με ένα μεγάλο κοπάδι από αγελάδες και άλλο ένα από πρόβατα που βόσκουν στην δυτική πλευρά του Βελουχιού και σαν να μη του έφταναν αυτά, ασχολείται και με την μετακίνηση ξύλων όχι μόνο στον τόπο του αλλά και άλλα μέρη της Ελλάδας. Τελευταία μάλιστα, στην εκδήλωση που έγινε για την Αγροδιατροφή στο Καρπενήσι τιμήθηκε για όσα κάνει και για το παράδειγμα που δίνει.

Η τιμή προς τον Ταξιάρχη (και στο πρόσωπό του τιμήθηκε διαχρονικά ο νοικοκύρης της ευρυτανικής και κατ’ επέκταση όλης της αγροτικής Ελλάδας) έχει ιδιαίτερη σημασία την στιγμή μάλιστα που παντού κλείνει ο κύκλος της πρωτογενούς παραγωγής που ήταν εναρμονισμένη με στο οικείο περιβάλλον και η εμπειρία όλων των γενεών που έζησαν και πρόκοψαν σε κάθε γωνιά της χώρας μας σβήνει. Ο Ταξιάρχης με τον τρόπο του και την εργατικότητά του κατάφερε να ξεχωρίσει και γι’ αυτόν μιλάνε όλοι στην περιοχή.

Όπως έγινε και προχθές που όπως κάνει κάθε μέρα έναν έλεγχο στο κοπάδι με τις αγελάδες είδε πως κάποια που γέννησε τη νύχτα ήταν ιδιαίτερα ανήσυχη. Στην αρχή υπέθεσε πως κάπου είχε κρύψει το μοσχαράκι της (το συνηθίζουν αυτό οι αγελάδες όταν κινούνται ελεύθερες) και προσπάθησε να βρει. Ανακάτεψε τα φτερούσια, πουθενά όμως το μοσχαράκι και μετά από προσεκτικό ψάξιμο το είδε ζωντανό στον μεγάλο γκρεμό που είναι δίπλα στο λιβάδι. Φαίνεται πως μόλις γεννήθηκε γλίστρησε και από καλή του τύχη κύλησε χωρίς να χτυπήσει. Έτσι κατέβηκε τον γκρεμό, το φορτώθηκε στον ώμο και το ανέβασε στην κορυφή όπου η αγελάδα η οποία κατάλαβε τι έκανε για χάρη της, είχε κόψει τον τόπο μουγκανίζοντας από την ανησυχία και τη λαχτάρα να βρεθεί το μοσχαράκι δίπλα της.

Η χαρά της ήταν απερίγραπτη σαν τον είδε να βγαίνει στο λιβάδι και μόλις άφησε το μοσχαράκι άρχισε να το περιποιείται χωρίς να πάρει τη ματιά της πάνω από τον Ταξιάρχη οποίος απομακρύνθηκε διακριτικά αφήνοντας την να κάνει τη δουλειά της. Ούτε να γλείψει είχε προλάβει, ούτε να βυζάξει κι έτσι το μοσχαράκι μετά την περιπέτεια που γνώρισε πριν ακόμη περπατήσει στον κόσμο, αφέθηκε ικανοποιημένο στη στοργή της.

Η περίπτωση με το μοσχαράκι που έσωσε ο Ταξιάρχης συζητιέται έντονα στην περιοχή, την ημέρα μάλιστα που ήταν και το 40ήμερο μνημόσυνο του πατέρα του αυτός κατέβαινε τον γκρεμό και ανέβηκε με το μοσχαράκι στην πλάτη και ενισχύει την καλή φήμη που αυτός έχει ανάμεσα στους συμπατριώτες του. Σε εκείνο όμως που επικεντρώνονται περισσότερο είναι ο καθημερινός έλεγχος και η προσοχή που δίνει στις αγελάδες του οι οποίες ναι μεν κυκλοφορούν ελεύθερα στο βουνό αλλά χωρίς την διαρκή προσοχή μπορεί να μπουν σε περιπέτειες οι οποίες δεν είναι και λίγες καθώς η ερήμωση έχει απλωθεί σε όλα τα βουνά. Ερήμωση που έχει να κάνει και τη εμφάνιση μεγάλων πια κοπαδιών λύκων που αποδεκατίζουν όσα κοπάδια απόμειναν και αποτελούν μεγάλο πρόβλημα για τους τελευταίους που επιμένουν να διατηρούν κοπάδια και φυσικά να δημιουργούν οικονομία σε μια ρημαγμένη χώρα.