Κείμενο από ένα καλό φίλο που ασχολείται με την ιστορία του Αγρινίου και γενικά της Αιτωλοακαρνανίας. Του μίλησα και μας έδωσε την άδεια να το αναδημιοσιεύσουμε

Νάχαμε κι ένα καρπούζ΄…

Λέει ο Έλλην πολίτης σήμερα μιας και το καρπούζι πλέον είναι είδος πολυτελείας, για να το αγοράσει κάποιος ολόκληρο, όπως και άλλα φρούτα εποχής άλλωστε. Ειλικρινά βλέπω να πωλείται το καρπούζι μισό ή και σε φέτες, κάτι που μας έκανε εντύπωση όταν πρωτοπήγαμε στη Γερμανία την δεκαετία του ΄80 και βλέπαμε εκεί το καρπούζι να διατίθεται ως μερίδα, με το δελτίο δηλαδή, και γελούσαμε. Κάποτε αγοράζαμε και δύο θυμάμαι, και λίγο τυράκι να χορτάσει η οικογένεια, παραδοσιακά, λαϊκά, ελληνικά. Βέβαια “δυο καρπούζια στη μια μασχάλη δεν χωράνε”, λέγανε οι παλιοί, αν κάποιος έκανε παράλληλα δυο δουλειές για να τα βγάλει πέρα.

Εδώ στη φωτογραφία που είναι του 1966, διακρίνουμε καρπούζι ντόπιο, επί όνων αμάξης. Ερώτηση, αναγνωρίζει κάποιος την περιοχή ή τα άτομα, εκτός από τον ξανθό τουρίστα όπου ανήκει και η φωτογραφία. Στην πηγή της αναγράφει Δυτική Ελλάδα. Εικάζω (παρατηρώντας την κορυφογραμμή) ότι είναι κάπου προς τα γεφύρια του Αλάμπεη, μετά την Ερημίτσα και το Μουσταφούλι προς τη Μακρυνεία.

Οι χωρικοί εδώ μεταφέρουν την πραμάτεια τους, με ζωήλατο όχημα. Μου φαίνονται γνωστοί φυσιογνωμικά απ΄τη Λαχαναγορά, θα μου πείτε μετά σχεδόν 60 χρόνια. Τι γίνονταν στη Λαχαναγορά εννοώ τ΄Αγρινίου, εκείνα τα χρόνια, ναι σε εκείνο το ανακαινισμένο πλέον κτίριο δίπλα στην σημερινή πλατεία Δημάδη που είναι σχεδόν έρημο σήμερα, ανοίγει μόνο για κάποια έκθεση και τίποτες πολιτιστικό δρώμενο, νύχτα συνήθως. Πανηγύρι, δώσε-πάρε, καρπούζια, πεπόνια, φόρτωμα-ξεφόρτωμα, βλέπετε ήταν και τα έργα, στα Κρεμαστά , μετά στο Καστράκι, έρεε χρήμα άφθονο.

Άλλο πράμα όμως τα καρπούζια τότε, τα ντόπια εννοώ, της περιοχής του κάμπου του Αγρινίου, απ΄το Δοκίμι, τ ΄Αγγελόκαστρο, της Κατσαρούς, των Οχθίων, “μέλια”, όχι σαν τα σημερινά τα άνοστα που τα μπολιάζουνε με κολοκύθα. Αυτό εδώ νομίζω το στρογγυλό το μαύρο, το λέγαμε “Σούκαρ” , κάπου διάβαζα ποικιλία Sugar baby, από Αμέρικα προφανώς εισαγόμενη, δεκαετία του ΄50, όπωςήταν και οι περίφημες βαρέλες, τα παρδαλά που λέγαμε του Λεσινίου, ποιότης ΑΑΑ , που τα καλλιεργούσαν στην Γεωργική Εταιρεία του Λεσινίου, Charleston gray θαρρώ στα Εγγλέζικα.

Σήμερα, έμεινε μόνον η φωτογραφία ως "αναμνηστική", όπως και το καρπούζι που προσφέρεται στον τουρίστα εδώ, που "έσωσε" την στιγμή και την δημοσίευσε στο διαδίκτυο.

Συντάκτης του άρθρου και ©: Αλέξιος Γ. Κατεφίδης,εκπαιδευτικός.

Απο: https://www.facebook.com/groups/aitoliaakarnaniatempus