Η πρωτομηνιά του Νοεμβρίου έχει το προνόμιο να γειτονεύει με την 28η Οκτωβρίου, ημέρα εθνικής εορτής της οποίας η έννοια έχει εξελιχθεί πλέον σαν μια ευκαιρία για εξορμήσεις στην φθινοπωρινή ύπαιθρο. Όταν δε αυτή συμπίπτει με Σαββατοκύριακο και καλοκαιρία τότε μπορούμε να μιλάμε για μια πρωτοφανή έξοδο προς πάσα κατεύθυνση από τις πόλεις!

Έτσι συνέβη και φέτος, σε μια εποχή μάλιστα που ο διάλογος για το πως θα πορευτούμε τον χειμώνα από θέρμανση και άλλα στενάχωρα της επιβίωσης ήταν στο κορύφωμά του, οι συμπατριώτες μας απέδειξαν ότι δεν πτοούνται από κάτι τέτοια. Έτσι γέμισαν όχι μόνο οι «προορισμοί» σε όλη τη χώρα αλλά και τα χωριά από επισκέπτες του τριημέρου και κινήθηκαν τόσο τα ξενοδοχεία, οι ταβέρνες και τα άλλα καταστήματα που λειτουργούν εκεί. 

Το φαινόμενο της εξόδου βέβαια δεν είναι καινούργιο. Άρχισε να φουντώνει από την εποχή που οι Έλληνες που μετακινήθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες του περασμένου αιώνα στις πόλεις άρχισαν να αποκτούν αυτοκίνητα και οι επισκέψεις στα χωριά για τους περισσότερους ήταν για να βλέπουν τους δικούς τους, γονείς κυρίως που οι περισσότεροι και ανάλογα τις δυνάμεις τους, συνέχιζαν τον τρόπο ζωής που ήξεραν. Μέχρι κάποια εποχή σε όλα τα χωριά λειτουργούν ακόμη ορισμένα σχολεία και φυσικά τα καφενεία όπου συναντούσαν και όσους άλλους συγχωριανούς συνέχιζαν να μένουν στην γενέτειρα και ήταν χαρά για όλους να ανταμώνουν και φυσικά να γλεντάνε. Φεύγοντας δε, όλοι έπαιρναν καλούδια του χωριού και καρπούς μαζεμένους από την μάνα ή τον πατέρα και έδιναν την υπόσχεση πως θα ξαναπάνε τις επόμενες γιορτές και φυσικά το καλοκαίρι. 

Με το πέρασμα των χρόνων τα περισσότερα χωριά ερήμωσαν. Ούτε σχολεία να γίνονται παρελάσεις στις εθνικές εορτές υπάρχουν, ούτε οι εκκλησίες λειτουργούν κάθε Κυριακή, ούτε και καφενεία πια είναι ανοιχτά, η κοινότητα πια διαλυμένη. Από τις προηγούμενες γενιές που ανέστησαν την Ελλάδα μετά τον πόλεμο, ελάχιστοι είναι πια παρόντες και φυσικά, ανήμποροι να εργαστούν στα χωράφια ή στα κοπάδια. Εκείνος ο κόσμος δεν υπάρχει και οι περισσότεροι που επισκέπτονται τα χωριά τους γνωρίζουν πως κανένας δεν τους περιμένει κι έτσι αρκούνται στο ρόλο πια του επισκέπτη στις εορταστικές εξόδους. 

Φεύγοντας χθες ο καθένας από το χωριό του ή άλλοι από τον ορεινό προορισμό που επέλεξαν να απολαύσουν την ωραία ομολογουμένως φύση αυτών των ημερών, οι μέρες για τους λιγοστούς κατοίκους που έχουν απομείνει αρχίζουν να κυλάνε πάλι ίδιες και οι νύχτες να γίνονται μεγαλύτερες. Μέχρι το Πάσχα που θα αρχίσει να ξαναγεμίσει πάλι το χωριό, όσοι βγάλουν το χειμώνα θα ξαναδούνε κόσμο να μαζεύεται στην πλατεία. Το τριήμερο που πέρασε γι’ αυτούς ήταν ένα διάλειμμα στη μοναξιά της υπαίθρου που βιώνουν ολοχρονίς και για την οποία δεν να φταίει βέβαια ο Νοέμβριος…