Από τον χορό των πυρκαγιών που εκδηλώθηκαν τις προηγούμενες ημέρες στη χώρα ξεχώρισε αυτή της Φωκίδας για δυο κυρίως λόγους. Ο ένας είναι γιατί απειλήθηκε το λεγόμενο «δελφικό τοπίο» το οποίο θεωρείται ως από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας και κορυφαίο σημείο αναφοράς για τον ελληνικό πολιτισμό. Ο άλλος ότι καταστράφηκε ένα μέρος από τον ελαιώνα της Άμφισσας η απαρχή του οποίου ανάγεται σε μακρινούς αιώνες και κάηκαν αρκετές αιωνόβιες ελιές, όπως και στην μεγάλη φωτιά του 2013 την οποία φαίνεται πως δεν έγινε παράδειγμα για μεγαλύτερη προσοχή και φροντίδα στο μοναδικό και ανεπανάληπτο αυτό σημείο της ελληνικής γης. 

Το «Δελφικό τοπίο» θεωρείται άρρηκτα δεμένο, τόσο αισθητικά όσο και αρχαιολογικά, με τον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών, έχει ανακηρυχθεί προστατευόμενη περιοχή από το 1981 (ΦΕΚ 551/τ.β./15-09-1981) και οριοθετηθεί σε ζώνη προστασίας Α και Β από την αρχαιολογική υπηρεσία με ειδικές κηρύξεις του 1991 και του 2012. Το «Δελφικό τοπίο» περιλαμβάνει μια έκταση που αρχίζει από τον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών και καταλήγει στην Ιτέα. Στην αρχαιότητα η περιοχή αυτή περιλάμβανε την κοιλάδα όπου κυλούσαν οι ποταμοί Πλειστός και Ύλαιθος, και οι δύο σήμερα επικίνδυνοι χείμαρροι. Το βασικό χαρακτηριστικό της χλωρίδας της περιοχής είναι η θαμνώδης βλάστηση. Μεγάλο μέρος όμως, ίσως και η μισή επιφάνεια της έκτασης αυτής, καλύπτεται από ελαιώνες.

Μέχρι πριν από 40 δηλαδή χρόνια, η περιοχή ήταν όπως πολλές άλλες της Ελλάδας και διατηρούσε ακέραια την πολιτιστική της διάσταση και ακτινοβολία καθώς και την αισθητική της συνέπεια. Η ανάγκη της προστασίας της προέκυψε εξαιτίας της αύξησης του τουριστικού ρεύματος προς τους Δελφούς αλλά και την ανάπτυξη της Αράχωβας που λόγω του Παρνασσού έγινε η πρωτεύουσα του χειμερινού τουρισμού στη Νότια Ελλάδα. Για τους ίδιους λόγους, άρχισε και ο προβληματισμός για τον ελαιώνα ο οποίος άρχισε σιγά – σιγά να χάνει το ενδιαφέρον του ως κύρια οντότητα γεωργικής παραγωγής και να εξελίσσεται σε παράρτημα του «Δελφικού τοπίου» και στοιχείο θέασης των επισκεπτών στην περιοχή. Αποτέλεσμα αυτών ήταν η εγκατάλειψη της ελαιοκομίας και κατά συνέπεια η αδιαφορία για τα ελαιόδεντρα και τον ελαιώνα ολόκληρο ο οποίος βρέθηκε στο στόχαστρο ποικίλων πιέσεων από ένθερμους υποστηρικτές της τουριστικής ανάπτυξης και θιασώτες των νέων επιχειρήσεων που έπρεπε να δημιουργηθούν για να υποστηρίξουν τον τουρισμό. Ανακοινώθηκαν λοιπόν και για τον ελαιώνα κάποια μέτρα προστασίας αλλά απ’ αυτά έλλειπε η έμπνευση για να παραμείνει παραγωγικός με τον τρόπο που ήταν επί αιώνες. 

Το ίδιο βέβαια έγινε και σε πολλές άλλες περιοχές της Ελλάδας όπου επικράτησε η οικονομία του τουρισμού και αυτό πάντα με την υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος και την αλλοίωση του πολιτιστικού αποθέματος. Στην περίπτωση όμως του ελαιώνα της Άμφισσας, του μεγαλύτερου της Ελλάδας και του αρχαιότερου στον κόσμο η συνέχεια του απαιτούσε την διατήρηση απλά της σχέσης που είχαν με αυτόν οι άνθρωποι σε όλους τους αιώνες που προηγήθηκαν. Να είναι μέσα σε αυτόν δηλαδή καθημερινά, να φροντίζουν να απομακρύνουν τα ξερά κλαδιά, να τον βοσκάνε με τα ζωντανά τους για να μην γεμίζει από χόρτα, να τον ποτίζουν όταν έχουν νερό και το κυριότερο, να μιλάνε με τις ελιές. Όλα τα δέντρα έχουν ανάγκη να τους μιλάει ο άνθρωπος που τα φροντίζει αλλά οι ιερές των Ελλήνων ελιές, ήθελαν να ακούνε πάντα περισσότερα λόγια. Στο μεταξύ έφυγε και η παλιά γενιά που ήξερε να συνομιλεί με τα δέντρα και οι ελιές δείχνουν να μην καταλαβαίνουν την γλώσσα των νεότερων όπου η συχνότερες λέξεις έχουν να κάνουν με τις... επιδοτήσεις.  

Έτσι η φωτιά η οποία προκλήθηκε από κάποια παράνομη χωματερή είπαν, βρήκε έρημο τον ελαιώνα, γεμάτο σκουπίδια και χόρτα και δεν ήθελε τίποτα άλλο θα θρασεύσει και να κυλήσει και να απειλήσει και την Ιτέα και άλλους οικισμούς. Όσο δε η φωτιά σάρωνε τον τόπο και οι εικόνες της έτρεχαν στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης ακούστηκαν από παντού ομοβροντίες κατά του Κράτους που άφησε να καεί ο ελαιώνας λες και πρόκειτο για κάποια εισβολή. Στην οχλοβοή μόνο κάτι ψίθυροι βγήκαν από κάτι λίγα στόματα κι όσοι τους άκουσαν κοκκίνΙσαν γιατί κι αυτοί αθροίζονταν μέσα στον πληθυσμό αυτού του Κράτους!

Η φωτογραφία με την ελιά που έγινε κάρβουνο, αλιεύθηκε από το διαδίκτυο χωρίς όμως να αναφέρεται ο φωτογράφος. Έγινε προσπάθεια να ταυτοποιηθεί αλλά ήταν αδύνατον. Τον ευχαριστούμε γιατί αυτή είναι που θα μείνει να μας θυμίζει την καταστροφή του ελαιώνα...  

Κεντρική φωτογραφία: Έτσι είδε ο ζωγράφος Παναγιώτης Μητσομπόνος την καταστροφή του ελαιώνα το 2013 και δυστυχώς το έργο του παραμένει πάντα επίκαιρο.