Την περίοδο εκείνοι ορισμένοι πίστευαν ότι το κλείσιμο της Ασπίδας θα ήταν προς όφελος των ασφαλιστικών εταιρειών που ηγούντο και γι' αυτό το μόνο που έβλεπαν εμπρός τους ήταν ένα τεράστιο λουκέτο στον όμιλο Ασπίς. Κανείς ούτε και η συντεταγμένη πολιτεία δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία στο νομικό καθεστώς βάση του οποίου θα γίνονταν η ανάκληση αδείας λειτουργίας μίας ασφαλιστικής εταιρείας. Ας θυμηθούμε τον νόμο Παπαθανασίου.

Σήμερα, επτά χρόνια μετά, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ένωσης Ασφαλιστικών Εταιρειών Ελλάδος μένει ακόμη να απαντηθεί πιο ήταν το όφελος για τον κλάδο της ιδιωτικής ασφάλισης από τον τρόπο που η πολιτεία και η αγορά διαχειρίσθηκε το πρόβλημα της Ασπίδος.

Στα επτά αυτά χρόνια:

• ο αριθμός των ασφαλιστικών εταιρειών από 81 που ήταν το 2009 μειώθηκε στα τέλη του 2015 στις 57
• η παραγωγή ασφαλίστρων από 5.448.107.795,00 ευρώ μειώθηκε το 2015, στα 3.579.166.944,43 ευρώ ελέω και της οικονομικής κρίσης που ενέσκηψε στο μεταξύ
• κανείς ασφαλισμένος της Ασπίς Πρόνοια δεν αποζημιώθηκε ακόμη, ενώ εκκρεμεί και η αποζημίωση ορισμένων υπαλλήλων της εταιρείας παρά την δικαίωση τους από τα δικαστήρια.

Σε κάθε περίπτωση η διαχείριση του προβλήματος Ασπίς, από τους τότε αρμόδιους, παραμένει ως ένα θέμα προς διερεύνηση αλλά και ως παράδειγμα προς αποφυγή για το μέλλον. Άλλωστε εμμέσως πλην σαφώς το νομοθετικό κενό αναγνωρίσθηκε στην πράξη με τις αλλαγές που έγιναν στην πορεία. Συνεπώς το σημαντικότερο δίδαγμα που βγήκε από την υπόθεση Ασπίς είναι ότι ο κλάδος της ιδιωτικής ασφάλισης κερδίζει φήμη και αξιοπιστία μόνο εφόσον υπάρχει ένα δίκαιο και αποτελεσματικό θεσμικό πλαίσιο και όχι όταν επικρατούν λογικές ο θάνατος σου η ζωή μου.