Όταν ξεκίνησα ασφαλιστής το 1973, ήμουν φοιτητής και έμεινα σ’ ένα υπόγειο στο Αιγάλεω και στη συνέχεια στο Νέο Κόσμο, απέναντι από το Φιξ που δούλευα, προς τα πάνω, στον τρίτο όροφο, σε μια γκαρσονιέρα… Νεαρός φοιτητής Νομικής, άγνωστος στη γειτονιά, με εργένικη συμπεριφορά, περπατούσα ως την στάση του λεωφορείου, κάπου εκεί Βρεσθένης & Αντισθένους, προς την οδό Φρατζή.

Λίγους ήξερα, λίγους χαιρετούσα, αλλά παρατηρούσα κάποιες «σταθερές εικόνες» στα μπαλκόνια, μια κυρία που έπλενε και άπλωνε πάντα Κυριακή πρωί, έναν γεράκο που μόλις έπεφτε ο ήλιος έκλεινε με θόρυβο την μπαλκονόπορτα και έμπαινε μέσα, μια γριούλα με ένα αναπηρικό «Π» που πιασμένη από το κάγκελο πήγαινε 4 φορές την απόσταση στον 1ο όροφο, πίσω στον ακάλυπτο μια φοιτήτρια ή εργαζόμενη που άπλωνε βάζοντας μεγάλα ρούχα έξω από το σχοινί και προφανώς τα απόκρυφα από μέσα και στα 40 μέτρα πιο κάτω, στον 4ο όροφο, στη νεόδμητη πολυκατοικία με τις τσιμεντένιες χτισμένες γλάστρες, έβγαινε ένας κύριος με άσπρο σωβρακάκι τύπου «Palco», και κάποιο ρούχο από πάνω που κοίταζε στο δρόμο για λίγο και αμέσως έμπαινε μέσα… Αυτό το έκανε πολλές φορές και μου κίνησε την περιέργεια να ψάξω τι και γιατί…

Σύντομα ανακάλυψα ότι είχε αγοράσει αυτοκίνητο και το πρόσεχε. Μια Κυριακή πρωί ήταν στο δρόμο με φανελλάκι και σορτσάκι μπλε και το έπλενε μ’ ένα σφουγγάρι και ένα μπλε κουβά στα χέρια… Το σκούπιζε, το γυάλιζε, το πρόσεχε και είχε δύο τενεκέδες από αυτούς που πουλάνε λάδι χύμα, τσιμεντομένους, μ’ ένα λυγισμένο σίδερο για λαβή, που τους έβαζε να «κρατάει» θέση… Μέσα από το πίσω τζάμι είχε ένα μαξιλαράκι πλεγμένο με νήμα άσπρο-κόκκινο και λουλούδια για σχέδιο…

«Καλό εργαλείο», του είπα. Ένα OPEL CADETT ήταν. Ούτε αυτοκίνητο είχα, ούτε οδήγηση ήξερα, αν και είχα δίπλωμα από το στρατό, που μου έβγαλε ένας λοχαγός από τη Βόνιτσα, ο Κομποτιάτης… Αργότερα έκανα «οδήγηση»…

Να μη τα πολυλογώ, όταν τύχαινε να τον δω του έλεγα «καλημέρα σας» και σιγά-σιγά διαπίστωσα και την συνήθεια να «πετάγεται» στο μπαλκόνι όταν γινόταν κανένα «φρενάρισμα» ή συνεχές κορνάρισμα ή σπάνια κάποιος συναγερμός… Έβγαινε, κοίταζε και ξανάμπαινε μέσα… Ένα απόγευμα, ανέβαινα από την οδό Καλλιρρόης την οδό Αντισθένους και κοντεύοντας σπίτι, ακούω κορνάρισμα και γυρίζοντας βλέπω τον «κυριούλη», τον «κύριο Ξενοφών», έτσι τον λέγανε, που με χαιρέτησε «στρατιωτικά» λέγοντας «για χαρά, πώς πάει, καλά;» Τον βοήθησα στην «όπισθεν» να παρκάρει. Ξεθάρρεψα και του είπα πως είμαι ασφαλιστής. «Α, στην «INTERAMERICAN» είσαι. Εμένα μου το έβαλαν στην αντιπροσωπεία εκεί ο πράκτορας… Άφησα ένα υπόλοιπο, σε δυο μήνες ξεχρεώνω… «Γίνανε κι αυτά απαραίτητα για τον κοσμάκη, να πάει να δει ένα συγγενή και τους γερόντους του στο χωριό… Κι εδώ πολυκοσμία και τα συνεργεία όλο αυτοκίνητα γέμισε ο τόπος… Και κλοπές, τα κάνουν ανταλλακτικά… Θέλουν και τ’ αμάξια τη φροντίδα τους και την έγνοια τους».

«Έχεις κλοπή;» του λέω αμέσως. «Τι κλοπή;» μου λέει. «Ασφάλεια για κλοπή. Αν στο κλέψουν, σε 3 μήνες ντάγκα-ντάγκα θα πάρεις τα λεφτά σου ν’ αγοράσεις άλλο». «Σώπα!» «Ναι, σου λέω!»

Ο άνθρωπος ήταν «στο περίπου», λίγα από δω, λίγα από εκεί, δεν ήταν και τόσο διαδεδομένος ο θεσμός, ούτε υποχρεωτική η ασφάλιση ακόμα…

«Α, γι’ αυτό σε βλέπω και βγαίνεις στο μπαλκόνι», του είπα. «Άντε φέρε το συμβόλαιο να δούμε πότε λήγει η ασφάλιση να στο κάνω στην Interamerican και να βάλω και κλοπή να ξενοιάσεις. Μπορείς και για ένα-δυο χρόνια, τώρα που είναι καινούργιο…».

Δεν τον ξαναείδα να πετάγεται στο μπαλκόνι με το σωβρακάκι. Κοιμότανε ήσυχος. Είχαμε γίνει φίλοι. Όταν μετακόμισα, συνέχιζε να πληρώνει… Σε κάποια «δόση» θυμάμαι είχε καθυστερήσει να πληρώσει, όταν τον συνάντησα στην «ΕΒΓΑ», στο ψιλικατζίδικο… «Ρε συ, Βαγγέλη», μου λέει, «τακτοποίησέ το κι έλα το Σάββατο να πληρωθείς»… Είχε περιθώριο πληρωμής, εγώ δεν είχα λεφτά και δεν το πλήρωσα, περιμένοντας να πάω το Σάββατο…

Ο Διάολος συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις ανακατεύεται. Τέσσερις μέρες μετά μου λέει η κοπέλα στην ΕΒΓΑ ότι «σε ζητούσε ο κ. Ξενοφών». Ούτε κινητό, ούτε ακίνητο τηλέφωνο είχα τότε. Του είχαν «γδάρει», όπως υποστήριξε, το φτερό, το δεξί μπροστινό και πήγε στα κεντρικά στην INTERAMERICAN να κάνει δήλωση ότι δεν έφταιγε κ.λ.π. και ότι αυτός πήγαινε κανονικά. Εκεί του είπαν ότι το συμβόλαιο ήταν «απλήρωτο» και να συνεννοηθεί μαζί μου. Είχε τηλεφωνήσει και στο υπ/μα στην οδό Σταδίου 10, όπου είχα τη σύμβαση… Φοβόταν αν θα καλυφθεί επειδή είχε καθυστερήσει.

Πρωί-πρωί όταν μπήκα στο γραφείο, με κάλεσε ο Δ/ντής. Η αλληλογραφία από τα Κεντρικά ερχόταν κάθε απόγευμα. «Χθες ήρθε αυτό το σημείωμα», μου είπε ο Διευθυντής. Ήταν ένα τετράγωνο τυποποιημένο χαρτί, που οι εισπράκτορες σημείωναν Χ σε παρατηρήσεις τύπου «θέλει να αλλάξει ασφαλιστή», «θέλει να ακυρώσει», «θέλει να δει τον ασφαλιστή», «το έχει τακτοποιήσει με τον ασφαλιστή», «τα πλήρωσε στο ταχυδρομείο» κ.λ.π. Το Χ ήταν στο τέλος «το έχει τακτοποιήσει με τον ασφαλιστή». Σκέφθηκα ότι στα κεντρικά και ο Δ/ντής θα νόμιζαν ότι τα πήρα τα ασφάλιστρα. Τι άλλο να σημαίνει «το έχει τακτοποιήσει»; Αρρώστησα... Ίδρωσα… Ταπεινώθηκα… από παρεξήγηση. Θυμάμαι το βλέμμα του Διευθυντή. Έκανα ότι έπρεπε να λάμψει η αλήθεια… Έφερα τον κ. Ξενοφών «να τα πει ο ίδιος». Όταν έγινα Διευθυντής ασφαλιστών, πολλές φορές άκουγα αυτό «το τακτοποίησα με τον ασφαλιστή» και ήμουν με κατανόηση… συγκρατημένη. Τα έχει αυτά η δουλειά και είναι πολλές φορές που χάνουν οι ασφαλιστές και σε λεφτά που τα βάζουν και δεν τους τα δίνουν και σε αξιοπρέπεια από τις αμφισβητήσεις ανωτέρων…

Οι ασφαλιστικές εταιρίες που σήμερα τάχατες θέλουν τον «ΤΕΙΡΕΣΙΑ» έχουν καρπωθεί τέτοιο «ματωμένο» χρήμα από οικογενειάρχες που τους στρίμωξαν με τα bonus και τα ταξείδια για να πιάσουν στόχους και πληρωμές απ’ την τσέπη τους, χωρίς να τα πάρουν ποτέ από τους πελάτες, για πολλούς λόγους… Η παρέμβαση ΤΕΙΡΕΣΙΑ (παράνομη) επεμβαίνει στην ελεύθερη αγορά. Η προσωπική σχέση ασφαλιστών-πελατών έχει ιδιαιτερότητες που «ρυθμίζει» η αγορά και όχι ο Τειρεσίας. Οι ασφαλιστές στηρίζουν τις εταιρίες και οι πελάτες δεν πάνε στις εταιρίες μόνοι. Και η εταιρία του προέδρου της Ένωσης στηρίχθηκε σε πολλά τέτοια «κόλπα» με δάνεια, με προκαταβολές, με χρεώσεις συμβολαίων με Ταμεία στα υπ/τα και εισπράξεις που δεν επέτρεπε ο νόμος, με προσωπικά χρήματα Διευθυντών υπ/των και άλλα πολλά… Όλοι περίμεναν ότι θα μπει «μπροστά» να σταματήσει την «κατάχρηση δικαιώματος» της ΔΕΙΑ.

Είναι θέμα που όταν ασχοληθεί ο κ. Βογιατζής της ΔΕΙΑ, να του απαντήσουν ότι ο κ. Κώτσαλος «το έχει τακτοποιήσει με τον ασφαλιστή»…

Περιμένουμε.

Ευάγγελος Σπύρου