Ήταν βράδυ Δευτέρας και νέος ασφαλιστής κάπου στο 1975, παρακολουθούσα μια συνάντηση ασφαλιστών υποκαταστήματος στην οδό Σταδίου 10 στην Αθήνα (υποκατάστημα INTERAMERICAN Ι. Δουρδουνά). Ήμασταν κάπου 30-40 άτομα και τη συζήτησή μας τη διέκοψε ένας ασφαλιστής που μπήκε καθυστερημένα με δύο τσάντες νάιλον από κρεοπωλείο, γεμάτες δέκα κιλά κρέας που τις ακούμπησε πάνω στο τραπέζι, στο μέρος που μιλούσε ο Διευθυντής Ι. Δουρδουνάς, δίπλα στα χαρτιά και σημειώσεις του,

- Τι είναι αυτά;

- Κρέας είναι, είπε ο ασφαλιστής ξεφυσώντας από ευχαρίστηση. Πέρασα για την δόση ασφαλίστρου και 3 φορές μου ανέβαλε. Πέρνα την άλλη εβδομάδα, ξανά τα ίδια, περνώ, ξαναπερνώ, δεν είχε να πληρώσει. Προκειμένου να ακυρωθεί το συμβόλαιο του είπα να βάλει κρέας στην αξία ασφαλίστρου. Όχι θα άφηνα να μου χαθεί συμβόλαιο. Οικογένειες έχουν εδώ μέσα κάποιοι συνάδελφοι, κρέας για το σπίτι θα αγοράσουν, ας με βοηθήσουν και να πάρουν δυο-τρεις από λίγο, να σώσουμε την κατάσταση! Κρεατάκι να ψήσετε «λουκούμι»!

- Κόκαλο ο Διευθυντής, κατ’ αρχήν, κι μετά σκάσαμε στα γέλια!

---

Ήταν κάποιες εποχές δύσκολες και γα τον θεσμό και τα υποκαταστήματα και για τους ασφαλιστές. Ο Δ. Κοντομηνάς με μια ομάδα ασφαλιστών της American Life έφτιαξε την INTERAMERICAN το 1969-1970, επίσημα το 1971, και «έβαζε κόσμο» για ασφαλιστές που με λίγο εκπαίδευση στα βασικά «έβγαιναν στη γύρα» και πούλαγαν ασφάλειες. Χιλιάδες έφτιαξαν κάρτες «ασφαλιστής» και με μια τσάντα όργωναν την αγορά σε πόλεις και χωριά, σε σπίτια, καταστήματα και γραφεία καθημερινές και Κυριακές, Χειμώνα-Καλοκαίρι, σε γιορτές και γάμους και βαφτίσια, με κάθε αφορμή, νύχτα-μέρα, βλέποντας κόσμο για να ασφαλιστεί. Μορφωμένοι και αμόρφωτοι, με άδεια και χωρίς άδεια, εργάτες, δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι, ναυτικοί και στεριανοί, άνεργοι και εργαζόμενοι, διωγμένοι από το καθεστώς 21ης Απριλίου, ακροδεξιοί της αστυνομίας και κομμουνιστές, συνταξιούχοι, συνδικαλιστές, υπάλληλοι της ΔΕΗ και του ΟΤΕ, δάσκαλοι, εφοριακοί, αξιωματικοί των τριών όπλων, της Αεροπορίας, του Ναυτικού, του Λιμενικού, νοικοκυρές, νέοι και γέροι πήραν κωδικό ασφαλιστού σε όλη την Ελλάδα και σε Αμερική, Αφρική και Ευρώπη. Πρέπει να ήταν κάπου 7.000 εκεί στο τέλος του 1970 και μέσα 1980. Μέχρι τότε οι τράπεζες είχαν πρακτορεία «παράνομα» δίπλα ή πάνω από υποκαταστήματά τους επειδή δεν επιτρεπόταν το σημερινό Bancassurance. Γινόταν «χαμός» με ασφαλίσεις δανείων και στεγαστικών όπου αρκετοί πλούτισαν με τις προμήθειες που έβαζαν σε συγγενικά πρόσωπα ή η κάποιους τρίτους για την άδεια... Ήταν λογικό να γίνεται «πανηγύρι» στον ασφαλιστικό χώρο που εν πολλοίς εργαζόταν σε «χαλαρά» νομοθετικά πλαίσια που «βόλευε» πολιτικούς, εταιρίες, τράπεζες και «κατεστημένα» εποχής.

Το 2010 με την εποπτεία στην Τράπεζα της Ελλάδος ξεκίνησε να μπει μια τάξη στα ασφαλιστικά δρώμενα όπου η συνετή διοίκηση Γιάννη Στουρνάρα έδωσε χρόνο προσαρμογών και βελτίωσης. Έγιναν πολλά από το 1970 ως σήμερα και μη μας παραξενεύει η περίπτωση του ασφαλιστού που «έκλεισε» την τρίμηνη δόση ασφάλειας ζωής με κρέας. Πολλοί ασφαλιστές πλήρωσαν από την τσέπη τους ασφάλιστρα που ουδέποτε εισέπραξαν για να μην ακυρωθούν συμβόλαια. Η φράση «τακτοποίησέ το και έλα να τα εισπράξεις» ήταν συνηθισμένη. Έσταξε πολύ αίμα και ιδρώτας εκείνες τις εποχές που έλεγες για ασφάλεια και σε ταύτιζαν με την ασφάλεια της ΔΕΗ ή την χωροφυλακή ή έκαναν τον σταυρό τους ή έφτυναν στον κόρφο τους ή σου έλεγαν «κουνήσου από τη θέση σου!»...

Οι σημερινοί ας είναι πιο προσεκτικοί όταν αναφέρονται και όταν αντικρίζουν γέροντες ασφαλιστές εκείνης της εποχής. Τα λευκά χιόνια στις κεφαλές τους μαρτυρούν ότι είδαν και έζησαν πολλά για να στεριώσει αυτός ο θεσμός, η ιδέα του Δ. Κοντομηνά να δώσει κύρος και ανάπτυξη στην Ασφάλεια Ζωής και Υγείας δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Έκανε τους ασφαλιστές περιπατητές της υφηλίου αυτούς που δεν είχαν πάει Λαμία-Λάρισα ή Άρτα-Γιάννενα και Ρίο-Αντίρριο. Τους ταξίδεψε, τους μόρφωσε σε σχολές και πανεπιστήμια, έφερε δασκάλους, πήρε τσάντα στους δρόμους, πλήρωσε πολλά λεφτά σε εφημερίδες, περιοδικά και τηλεόραση, έφαγε «ψωμί» πολύς κόσμος, αλλά και πολλοί γιατρεύτηκαν σε νοσοκομεία εντός-εκτός Ελλάδος και εκατοντάδες έσωσαν περιουσίες και έμαθαν να ζουν με ασφάλεια.

«Για να γυρίσει ο Ήλιος, θέλει δουλειά πολλή» τραγούδησε ο Μίκης Θεοδωράκης και όντως έκανε δουλειά πολλή ο Κοντομηνάς που πήρε ένα «αλλοπρόσαλλο» δυναμικό και το έκανε «Σχολή INTERAMERICAN» με ανάπτυξη ανθρώπων, Ελλήνων και ξένων, που απλούς ανθρώπους της καθημερινότητας τους μεταμόρφωσε σε επαγγελματίες ηγέτες στην αγορά του τραπεζοασφαλσιτικού χώρου αλλά και άλλων χώρων στον τραπεζικό τομέα, στα Αμοιβαία, στην κινητή τηλεφωνία, στον δημοσιογραφικό χώρο, στις επενδύσεις, στην υγεία κα. Έδωσε σε όλους την ευκαιρία να διακριθούν, νε ξεχωρίσουν, να «αλλάξουν»...  Είδα σε πολλά γραφεία άλλων εταιριών φωτογραφίες με τον Κοντομηνά σε γραφεία Αγροτικής, Εθνικής, Ασπίδος, NN κλπ. 

Εκεί στο ίδιο γραφείο ΕΙΔΑ και άλλα περιστατικά ανθρώπων που δεν ήξεραν να βάλουν υπογραφή και έγιναν «κάτι» στον κύκλο τους. Είδα κάποιους που έφερναν τα «λεφτά» χωρίς συμπληρωμένες αιτήσεις λέγοντας «εγώ τα λεφτά τα έφερα, τώρα κυρ Διευθυντά εσύ φτιάξε τα χαρτιά!». Είδα ανθρώπους που σήμερα έχουν ένα σωρό επαίνους και κύπελλα, αλλά τότε ΔΕΝ ήξεραν να φορέσουν κοστούμι σε επίσημα δείπνα, δεν ήξεραν να κάνουν μπάνιο κάθε μέρα, δεν ήξεραν από χρυσά ρολόγια ROLEX και πανάκριβες φίρμες ρούχων, αλλά έμαθαν... Δεν ήξεραν να είναι εντάξει στο ραντεβού ή πότε δεν καταχρώνται τη γνωριμία με το επάγγελμα του πελάτη κλπ...

Μου είπε κάποιος Διευθύνων Σύμβουλος ασφαλιστικής εταιρίας, ότι επί Κοντομηνά, περιμέναμε να βάλει διαφήμιση στην τηλεόραση να καρπωθούμε κι εμείς την αναφορά στις ασφάλειες. Ένας ιστορικός θα τα δει όλα αυτά σε εφημερίδες της εποχής 75-90 όπου ολοσέλιδες καταχωρήσεις INTERAMERICAN μιλούσαν για Ασφάλειες Ζωής, για πρωταγωνιστές ασφαλιστές, για εγκαίνια γραφείων, για συνέδρια και βραβεύσεις, για ασφάλιση και φορολογία (οι άλλοι... αντέγραψαν), για υγεία, για σύνταξη, για συμμετοχή στα κέρδη, για Αμοιβαία, για τραπεζικά... Έπαιξαν ρόλο «πυροβολικού» που πυροβολούσε περιοχές της αγοράς και Ελληνικής οικονομίας και ακολούθησε ο στρατός της ασφαλιστικής αγοράς. Δειλά-δειλά «ανοίχθηκαν» και άλλες εταιρίες και γραφεία σε όλη την Ελλάδα που σήκωσαν σημαίες ασφαλιστικής ιδέας. Η ιστορία τα γράφει... και θα πει κάποιος ότι αυτά ήταν περασμένων εποχών και ότι είμαστε σε «ψηφιακή εποχή»!

Δεν θέλω να γράψω τη διαφορά «ψηφιακής εποχής» και «εποχής ασφαλιστού»… Το «ψηφιακή εποχή» το ακούω σαν μια εγκύκλιο του ’90 που έγραφε ότι η εταιρία τάδε έβαλε φαξ στο τάδε γραφείο... Η ψηφιακή εποχή είναι μια «γέφυρα» να πας απέναντι, που είναι ο πελάτης. Είναι μέθοδος, είναι διαδικασία... όπως αύριο και τα «ρομπότ» που θα αντικαταστήσουν ασφαλιστές και υπαλλήλους. Είναι λίγο πριν ο πελάτης «ασφαλιστεί». Αυτό θα το οργανώσει και θα το διεκπεραιώσει ένας άνθρωπος με συναισθήματα για άλλον έναν άνθρωπο, με συναισθήματα αγάπης, προστασίας, φόβου, αγωνίας, ειρήνης, εξασφάλισης για άλλους αγαπημένους.

Η ισχύς των συμβολαίων θα εξαρτάται από ανθρώπινες σχέσεις που κάπου-κάπου θα απαιτούν και «κάτι άλλο». Ίσως δέκα κιλά «κρέας» με άλλο όνομα... Το «κρέας» ώσπου να ψηθεί θέλει «ψηφιακή» οργάνωση, σχάρες, φωτιά, αλατοπίπερα κλπ. «Ψηφιακή πολιτική»! Θα απαιτούν ανθρώπους που δίνουν «εντολές», που προσαρμόζουν προγράμματα, που «δίνουν» ενέργεια στην μπαταρία, που προγραμματίζουν, που παρακολουθούν, που «συμπονούν» τον συνάνθρωπο... Η δόση ασφαλίστρου ΠΛΗΡΩΘΗΚΕ και τα «κεντρικά» έγραψαν ΟΚ! Η λέξη «κρέας» σώθηκε από σύμπτωση! Προσαρμοστείτε με ελπίδες, ακολουθείστε την ψηφιακή εποχή και με εφευρετικότητα όταν κάποιοι δεν έχουν να πληρώσουν τη δόση τους στείλτε στην εταιρία σας «10 κιλά κρέας». Θα βρείτε την κατάλληλη λέξη, όπως πάντα! Ευάγγελος Γ. Σπύρου