Πίσω από ένα λευκό μπαστούνι συνήθως περπατά ένας άνθρωπος που δεν βλέπει, ή, να το πούμε διαφορετικά, ένας άνθρωπος που στερείται όλες ή μέρος των πληροφοριών που του παρέχουν τα μάτια του και με βάση αυτές προγραμματίζει και εκτελεί κινήσεις στον ιδιωτικό ή τον δημόσιο χώρο. Φυσικά όταν μιλάμε για δημόσιο χώρο, αναφερόμαστε πάντα για κάποιον τολμηρό και εκπαιδευμένο άνθρωπο γιατί κακά τα ψέματα, οι δυσκολίες που μοιράζει σε όλους μας είναι αναρίθμητες και πολλές φορές ανυπέρβλητες.

Στον στο σπίτι του ή σε χώρους που ζουν κι άλλοι μαζί του, αυτοί γνωρίζουν πως τον βοηθούν μη αλλάζοντας χωρίς λόγο θέση στα αντικείμενα που χρησιμοποιεί, να μην βάζουν εμπόδια στα σημεία που κινείται, να διατηρούν σε ηρεμία το κοινό περιβάλλον. Το κυριότερο πάντως στην περίπτωση είναι να μην φέρνουν τον τυφλό στη θέση να νομίζει πως είναι υποχρέωση καθώς αυτό λειτουργεί σε βάρος της προσωπικότητάς του και του δημιουργεί δυσάρεστες καταστάσεις όσον αφορά την ατομική του διάθεση αλλά και για την εργασία που πολλοί απ’ αυτούς έχουν καταφέρει να κάνουν. Όπως και να έχει, η συμβίωση με τυφλά άτομα έχει μια σειρά υποχρεώσεων και από τις δυο πλευρές και ευτυχώς υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που αποδεικνύουν ότι δεν είναι ακατόρθωτο.

Τα δύσκολα για ένα τυφλό όμως είναι έξω από το σπίτι και κυρίως στις διαδρομές που κάνει όταν χρειαστεί να βγει απ’ αυτό. Σύμμαχός του σε κάθε έξοδο είναι το λευκό μπαστούνι, ένα εργαλείο που με το οποίο ανιχνεύει τον κόσμο κι απ’ αυτό παίρνει σήμα για την διαδρομή που ακολουθεί. Αυτό τον προειδοποιεί πάλι για τα εμπόδια που τυχόν θα συναντήσει μπροστά του και αυτό θα τον στηρίξει σε μια στιγμή ταραχής που θα προκύψει. Βέβαια, για να αρχίσει κάποιος τυφλός να κυκλοφορεί έξω από το σπίτι του έχει προηγηθεί αρκετή εκπαίδευση από κάποιο φιλικό άτομο που μαζί του έδειξε τον δρόμο και μέσα από ατέλειωτες κουβέντες του έχει δώσει όλες τις πληροφορίες για το περιβάλλον που κινείται.

Ο κόσμος ξέρει τι είναι το λευκό μπαστούνι και προσέχει αυτούς που το κρατάνε, παραμερίζει για να περάσουν και πολλοί είναι αυτοί που διακριτικά στέκονται και προσέχουν τις κινήσεις του τυφλού και αν χρειαστεί τον προειδοποιούν για τα εμπόδια και τις παγίδες (για όλους) που είναι σπαρμένη η πόλη. Και αυτές δεν είναι λίγες με μεγαλύτερη απ’ όλες την σήμανση που έχουν βάλει σε διάφορους δρόμους υποτίθεται για τους τυφλούς (στο πεζοδρόμιο η ραβδωτή πλάκα) που όποιος την ακολουθήσει δεν θα φτάσει ακέραιος στον προορισμό του. Κι αυτό γιατί εκτός που έχει γίνει πρόχειρα και όπως βόλευε τον εργολάβο, κανένας δεν τη σέβεται και την ακυρώνει με ένα σωρό τρόπους.

Βλέπω συχνά τυφλούς στο δρόμο και προσέχω όσο βρίσκομαι κοντά τους τις κινήσεις τους και είμαι έτοιμος να τους βοηθήσω αν πρέπει. Δεν χρειάζεται, έχω καταλήξει πως έχουν έναν φύλακα άγγελο δίπλα τους που με τον τρόπο του τους καθοδηγεί και τους προστατεύει σε κάθε γωνία της αφιλόξενης πόλης μας. Όπως ο άνθρωπος που είδα προχθές το βράδυ να κυκλοφορεί με τις πληροφορίες που του δίνει το άσπρο μπαστούνι του στον σταθμό του μετρό «Φιξ» και να κατεβαίνει στην «Αττική» στηριζόμενος μόνο σε αυτό το εργαλείο. Πέρασε τόσα σκαλιά, τόσες κυλιόμενες σκάλες και χάρη στην πειθαρχία και το μπαστούνι του, κατάφερε να σταθεί ακριβώς στο σημείο που ανοίγει η πόρτα.

Έχει άγγελο δίπλα του σκέφτηκα και τον χαιρέτησα διακριτικά…