Όπως κάθε εσωκομματική διαδικασία για την ανάδειξη νέου αρχηγού, έτσι και αυτή που βρίσκεται σε εξέλιξη στο εσωτερικό του Σύριζα χαρακτηρίζεται από ίντριγκες, εσωκομματικά μαχαιρώματα, συμφωνίες για την επόμενη μέρα και ελπίδα για κάτι καλύτερο. Το σοκ που υπέστησαν τα στελέχη της Κουμουνδούρου ήταν πραγματικά μεγάλο, καθώς δεν είναι και λίγο να χάνεις με είκοσι μονάδες διαφορά, από την «χειρότερη Κυβέρνηση που γνώρισε ποτέ ο τόπος», όπως πυκνά συχνά έλεγαν βουλευτές της αξιωματικής περιόδου καθ’ όλη τη διάρκεια της προηγούμενης τετραετίας. Όμως, οι πολίτες είχαν διαφορετική άποψη και φρόντισαν να ξεκαθαρίσουν την κατάσταση εντός της κάλπης, στέλνοντας στο Σύριζα ένα ξεκάθαρο μήνυμα να αλλάξει πορεία. Το κενό που αφήνει ο κ. Τσίπρας δεν είναι αμελητέο, καθώς ανεξάρτητα αν κανείς συμφωνεί ή διαφωνεί μαζί του, ήταν ο αρχηγός που κατάφερε να βρει την συγκολλητική ουσία, να ενώσει πολιτικά πρόσωπα από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, να αγγίξει ευαίσθητες χορδές του ελληνικού λαού και να μετατρέψει ένα κόμμα του 3% σε έναν από τους δύο βασικούς πυλώνες του ελληνικού αστικού πολιτικού συστήματος. Στην παρούσα φάση οι υποψήφιοι μνηστήρες για την ηγεσία παίρνουν θέσεις μάχης. Τις προάλλες ήταν η κα. Αχτσιόγλου που έκανε το πρώτο βήμα, σήμερα ο κ. Τσακαλώτος παίρνει την σκυτάλη, ενώ αναμένονται οι υποψηφιότητες του κ. Παππά και άλλων, τα ονόματα των οποίων ακούγονται έντονα στα δημοσιογραφικά γραφεία. Πολιτικοί αναλυτές εκτιμούν ότι για το συγκεκριμένο κόμμα το πρόβλημα ξεπερνά κατά πολύ τα πρόσωπα κι αγγίζει την πολιτική του τοποθέτηση στο σύγχρονο κόσμο, την προσαρμοστικότητα στα νέα δεδομένα και την απαλλαγή από αγκυλώσεις και ιδεοληψίες που το ακολούθησαν για δεκαετίες από την μεταπολίτευση και έπειτα. Από τη στιγμή που το ελκυστικό παραμύθι του αντιμνημονίου κατέρρευσε το 2015, ο Σύριζα και ο νέος ή η νέα αρχηγός του χρειάζεται να κάνει άμεσα αυτό που δεν τόλμησε να πράξει ο κ. Τσίπρας το 2019. Δηλαδή να ξαναγνωριστεί με την κοινωνία, να εντάξει το ρεαλισμό και τη μετριοπάθεια του σε ένα νέο πολιτικό αφήγημα με κοστολογημένες προτάσεις και καινοτόμες απαντήσεις στα μεγάλα θέματα που αντιμετωπίζει η κοινή γνώμη και να αφήσει στην άκρη τις τακτικές της δομικής αντιπολίτευσης που μόνο τοξικότητα και όξυνση παράγουν, ενώ αφήνουν αδιάφορο ή ακόμα χειρότερα διώχνουν ένα σημαντικό κομμάτι του εκλογικού σώματος, αυτό που στο κυβερνητικό στρατόπεδο συνηθίζουν να αποκαλούν «μεταρρυθμιστικό κέντρο». Ο Σύριζα βρίσκεται μπροστά σε ένα ραντεβού με την ιστορία. Τα πράγματα ίσως να είναι πιο απλά, απ’ ότι δείχνουν. Δύο είναι οι δρόμοι για το πολιτικό του μέλλον: είτε αλλάζει σε ένα μεγάλο βαθμό για να διεκδικήσει συν τω χρόνω ένα δυναμικό come back ή θα επιστρέψει ολοταχώς στο παρελθόν με το κίνδυνο της διάσπασης και της περαιτέρω απαξίωσης του στα μάτια των πολιτών να αποτελεί ένα σοβαρό ενδεχόμενο.