Η συζήτηση για την περιβόητη αναθεώρηση του άρθρου 16 και την άρση της απαγόρευσης λειτουργίας ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα κρατά εδώ και χρόνια, για να πούμε την αλήθεια μας «ταλαιπωρεί» για δεκαετίες. Από την μία πλευρά η κεντροδεξιά στη χώρα τάσσεται αναφανδόν και διαχρονικά υπέρ των αλλαγών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, παρ’ όλα αυτά δεν κατάφερε ποτέ να βρει τον απαραίτητο κοινοβουλευτικό σύμμαχο για να τις κάνει πράξη. Στην αντίπερα όχθη, ο Σύριζα εγκλωβισμένος σε ιδεοληψίες και αγκυλώσεις του παρελθόντος απορρίπτει διαρρήδην κάθε συζήτηση για την εμπλοκή εκπαιδευτικών κολοσσών από τις ΗΠΑ, την Μεγάλη Βρετανία και άλλου, ταυτιζόμενος πολλές φορές με μία ακαδημαϊκή μειοψηφία που δεν επιθυμεί να αλλάξει τίποτε, υπερασπιζόμενη τα «κεκτημένα». Την ίδια ώρα το ΠΑΣΟΚ, ακολουθεί μια στάση στη λογική του «ήξεις αφήξεις», αφού παρά τις επαναλαμβανόμενες διακηρύξεις του για πρόοδο, εξέλιξη και δημιουργικότητα, σκοντάφτει πάνω στις μετρήσεις αριστεροσύνης και στον άκρατο ανταγωνισμό που βρίσκεται σε εξέλιξη με το Σύριζα, για το ποιος θα καταλάβει τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης την επόμενη μέρα. Σε κάθε περίπτωση, η ηγεσία του θα κριθεί από τη στάση που θα τηρήσει στην επερχόμενη συνταγματική αναθεώρηση, όχι μόνο σε ότι αφορά στην Παιδεία, αλλά και σε άλλους σημαντικούς τομείς που πρέπει να προσαρμοστούν στη σημερινή πραγματικότητα. Η αναθεώρηση του άρθρου 16 αποτελεί μια κίνηση που διασφαλίζει νέες ευκαιρίες και καλύτερη προοπτική για το εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά θα αποτρέψει ταυτόχρονα τη μετακίνηση χιλιάδων νέων στο εξωτερικό με ότι αυτό συνεπάγεται. Ωστόσο, η νέα φιλοσοφία στον τομέα των πανεπιστημιακών σπουδών μπορεί να υπηρετηθεί μέσα και από άλλες στοχευμένες κινήσεις, όπως είναι οι συνέργειες μεταξύ ιδρυμάτων από διαφορετικές χώρες. Η σύσφιξη των σχέσεων, η περαιτέρω εμπέδωση κουλτούρας συνεργασιών ανάμεσα σε πανεπιστήμια ή κα ερευνητικά κέντρα που μπορούν να διασφαλίσουν καινοτόμα προγράμματα σπουδών αποτελεί μια σοβαρή εναλλακτική που τοποθετεί το παραγόμενο προϊόν σε νέες ταχύτητες. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Επικοινωνίας, μιας ακαδημαϊκής συνέργειας με τη συμμετοχή δημοσίων φορέων σε Ελλάδα και Αυστρία, με πλούσιο ακαδημαϊκό και ερευνητικό έργο στο ενεργητικό της. Κοντολογίς, ευκαιρίες για την αλλαγή μοντέλου στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, για την αναζήτηση της καινοτομίας, για την χάραξη ενός νέου οδικού χάρτη που θα μας οδηγήσει σε ένα βιώσιμο και ελπιδοφόρο ακαδημαϊκό μέλλον υπάρχουν και χωρίς τις συνταγματικές συναινέσεις. Φτάνει να τις αναζητήσουμε. Η επανάσταση στο χώρο των ΑΕΙ είναι επιβεβλημένη, αρκεί να υπάρχει βούληση, σχέδιο και αποφασιστικότητα